|

تحریم منفعلانه یا تحکیم فعالانه؟

بهنام اوحدی -روان‌پزشک خانواده و جامعه

بار دیگر انتخابات از راه رسید. نخبگان بر آن شده‌اند تا انتخابات را منفعلانه تحریم نکنند و نتیجه سرنوشت‌ساز انتخابات دو مجلس شورای اسلامی و خبرگان را ازپیش واگذار نکنند. اصلاحات در کشورهای پیش‌تاخته (در واژه: جهان‌نخست) یک‌روزه، یک‌ساله و یک‌دهه‌ای انجام نشده است؛ هویداست که در کشورهای روبه‌رشد (در واژه: جهان‌سوم) نیز آزادی و آبادانی چنان آسان و شتابان رخ نخواهد داد. رویکرد تحریم انتخابات تاکنون در هیچ سرزمینی به شکوفایی سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نینجامیده است، چراکه تحریم انتخابات، به‌خودی‌خود و به‌تنهایی، یک روش مدنی برشمرده نمی‌شود. برای نمونه می‌توان به آموزه مخالفان چاوز در سال 2004 اشاره کرد. آنها در اعتراض به بی‌قانونی‌ها در برگزاری انتخابات فرمانداری‌ها به پای صندوق‌های رأی نرفتند که تنها دستاورد این تحریم منفعلانه، پیروزی هواداران چاوز در 20 فرمانداری از 22 فرمانداری ونزوئلا بود. مخالفان چاوز خشمگین از برآمد ماجرا، یک سال بعد انتخابات مجلس را فعالانه تحریم کردند که سرانجام آن، به‌چنگ‌آوردن اکثریت مطلق مجلس از سوی هواداران هوگو چاوز بود، درحالی‌که پیش از آن 41 کرسی مجلس را در اختیار داشتند.

اکثریت مطلق هواداران چاوز، هر هفته با تصویب قانون‌های انحصارگرایانه نوین کوشیدند حلقه محاصره سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را بر مخالفان چاوز تنگ‌تر و تنگ‌تر کنند. تجربه نشان داده در این یکدستی، فساد و ناکارآمدی سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به بیشترین میزان ممکن می‌رسد. واقعیتی که آشکارا در دولت قبل، پیش چشم و ذهن نخبگان نشست. پنجشنبه پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری 1392 در یادداشتی با عنوان «خوب، بد، زشت» در همین روزنامه «شرق» خاطرنشان کردم که ما ایرانیان باید «اندیشه‌های جادویی کودکانه» و «نگرش سیاه یا سپید» را در راستای رسیدن به رشد و پیشرفت سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کنار بگذاریم. خرد و منطق چنین می‌نمایاند که اگر گزینه سپید دلخواهتان در اختیار نیست، باید در برابر سیاهی، به خاکستری رأی داد تا بتوان ایمن زندگی کرد. واقعیت ناگوار این است که در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا، دونالد ترامپ به دلیل پیشینه نشانگر نبوغ اقتصادی‌اش، با وجود همه ریشخندهای نخبگان، هر روز بیش از دیروز پیروزی چشمگیر پیدا می‌کند. مردم آمریکا اهمیتی به ارزیابی و قضاوت مردمان دیگر سرزمین‌ها نداده‌ند و نمی‌دهند و فقط به بهبود اوضاع معیشتی خویش می‌نگرند. از سوی دیگر، هیلاری کلینتون هنوز نتوانسته رشد چشمگیر آرا را کسب کند. پیروزی ترامپ در انتخابات نهایی ریاست‌جمهوری آمریکا، می‌تواند آغاز یک روند ویرانگر در خاورمیانه، به زیان ایران و به سود عربستان، ترکیه، قطر و امارات باشد. در چنین ایستاری، خردمندانه این است که هرکس که به آبادانی، رشد و پیشرفت ایران می‌اندیشد، به تحکیم فعالانه جایگاه ایران‌دوستان در دو مجلس خبرگان و شورای اسلامی بپردازد. مباد که با تحریم منفعلانه، ماجراجویان داخلی را بر سرنوشت ایران و ایرانیان چیره کنیم. دولت روحانی با نفت 25 دلاری، تورم 50 درصدی به‌جامانده از دولت قبل از خود -که نفت 140 دلاری می‌فروخت- را کاهش داد. دولت یازدهم، پول بی‌پشتوانه چاپ نکرد و فساد و ناکارامدی را فراگیر نساخت. پس بر ماست این دولت را همدلانه و صمیمانه یاری کنیم. دولتی که با تدبیر، امید و اعتدال از برجام «بازی برد - برد» ساخت، بی‌گمان شایسته پاسداشت و پشتیبانی است. رأی به کاندیداهای وفادار به نظام و کشور اسلامی در دو انتخابات خبرگان و مجلس در سراسر کشور، گامی مهم در این مسیر است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.