چگونه یک بیمار خاص شاغل میشود؟
مریم پیمان
این یکی حمله، جدی بود. اصلا شوخی نبود. بیش از چهار ماه زمینگیر شدم. فکر میکردم کسی نمیفهمد که چقدر اوضاع و احوالم به هم ریخته است. به خودم روحیه میدادم و دربهدر دنبال شغل جدید بودم. دوست نداشتم برگردم و جایی کار کنم که همه به چشم بیمار به من نگاه میکنند. لحنِ «سلام. بهتری؟» روی اعصابم رژه میرفت. خیلی حس بدی بود. تا روزی که کسی نمیدانست من بیمارم، همه چیز عادی بود؛ دوستیها، دشمنیها، تشویقها و تنبیهها و همه چیز و همه چیز عادی بود. اما از روزی که فهمیدند، رفتار همه عوض شد. شاید هم من نگاهم عوض شد. اما نه! رفتار همه عوض شده بود. یکبار به همکارم گفته بودم که مریضم، اما باور نکرده و فکر کرده بود شوخی میکردم، اما حالا همه زیادی باور کرده بودند. یکی از همکارانم پیشنهاد جالبی داد و گفت که دیگه سر کار نیا و برو خانه استراحت کن! منظورش این بود که دیگر در حال فوتی و برو کمتر خودت را اذیت کن. چه روزهای بدی بود. واکنش همکارانم آنقدر من را ترساند که استعفا دادم. چند ماه خانه ماندم و هر روز شاهد پیشرفت بیماری بودم. اما باز چیزی درونم میگفت چرا باید ایستاد و کاری نکرد. شروع کردم به فکرکردن. فیلم میدیدم، پازل درست میکردم، به خانه میرسیدم ورزش میکردم، اما یک چیز مهمی کم بود. من آدم خانه نشستن نبودم. میخواستم بروم دنبال کاری و جایی که اصلا من را نشناسند. هر روز روزنامه میخریدم و شغلهای مختلف را بررسی میکردم. تصمیم گرفته بودم سطح سواد و دستمزدم را کمتر از واقعیت اعلام کنم و کار سبکتری بردارم. تلقین کار خودش را کرده بود. باور کرده بودم که توان کار را ندارم. چندینجا برای کار رفتم؛ از بنگاه معاملات ملکی گرفته تا شرکتهای خصوصی و... . هرجا فکر کنید، سر زدم. آنقدر فرم پر کردم که الان متخصص طراحی فرم استخدام شدهام. یک چیز آزارم میداد. در بعضی فرمها نوشته بود: «در صورت داشتن بیماری ذکر کنید». از آن بدتر فرمهایی بود که بخشی را خالی گذاشته بودند تا اگر نکته خاصی بهعنوان توضیح ضروری باید بیان شود، بنویسم. احساس پنهانکاری مفرط و دروغگویی را در تکتک سلولهایم داشتم. اعتماد به نفسم بسیار کم شده بود. ترس از اینکه دیگران بفهمند که من «اماس» دارم و باعث ترحم، اخراج یا هر رفتار دیگری بشود چنان در من قوی بود که نمیدانستم باید چه کنم. باور نمیکردم که میتوانم کاری را بهخوبی انجام بدهم. هر کار سادهای که تا پیش از آن برایم راحت بود، شکل اضطرابآوری پیدا کرد. بالاخره با همه پنهانکاریهای خودم، اطرافیان و دوستانم دوباره بعد از حدود شش ماه شروع کردم به کارکردن. یک ماهی نگذشته بود که شغل دوم و سوم هم از راه رسید و اوضاع از قبل هم شلوغتر و بهتر شد. چند ماه طول کشید تا اطرافیانم باور کردند که کارکردن برای من «خطر» نیست، بلکه راهی برای شکستدادن بیماری است. تنها کسی که از روز اول ساز مخالف با همه زد، دکترم بود. وقتی از او خواستم برایم مرخصی بنویسد تا کمی بهتر شوم و سرکار نروم و همزمان شغل جدید پیدا کنم، موافقت نکرد و به من گفت که مشکلی ندارم و باید عادی زندگی کنم.ای کاش! حرفش را باور کرده بودم و همان چند ماه را هم با اضطراب و بیکاری دستوپنجه نرم نمیکردم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.