|

درباره اجرای اخیر گروه کامکارها

کاش تصاویر ضبط‌شده را ببینند

مسعود فروتن

کنسرت با بیش از نیم‌ساعت تأخیر شروع شد. مأموران در ورودی سالن در مقابل اعتراض مردم به سرمای محوطه گفتند، چون اجرای قبلی با نیم‌ساعت تأخیر شروع شده این معطلی گریزناپذیر است و مردم را به سالن انتظار برج دعوت کردند. راه تا آنجا، هم دور بود و هم سرد. ترجیح دادیم همان بیرون کنار در ورودی سالن منتظر بمانیم. سر جاهایمان نشستیم، نور رفت، نور صحنه آمد، سه جوان با سه تار و دف به روی صحنه آمدند، غریبانه در میان آن همه صندلی و میکروفن قطعاتی نواختند و مردم دست زدند. آواها هم رفتند، نه در بروشور اشاره‌ای به کار آنها شده بود، و نه کسی آمد راجع به کار آنها توضیحی داد و ما هم ندانستیم چه ارتباطی با گروه کامکارها داشتند، چون آنها را در ارکستر هم ندیدیم. در یک بروشور که به ‌کل برنامه‌های جشنواره موسیقی فجر پرداخته شده بود، عکس و اسامی گروه همراه با نام آثاری که اجرا خواهد شد در دو صفحه چاپ شده بود. بعد از اجرا و ترک صحنه آن سه جوان، خانواده هنرمند کامکارها آمدند و صحنه را ستاره‌باران کردند. بخش اول برنامه فارسی‌خوانی گروه بود که با هم‌خوانی و هم‌صدایی بیژن، ارسلان، صبا و هانا کامکار، قطعاتی دلنشین با شعرهایی از حافظ و مولانا اجرا شد. در این بخش آنچه بیشتر خودنمایی می‌کرد اجرای پرقدرت هانا کامکار بود که فکر می‌کرديم فقط دف را خوب می‌نوازد، او خوب هم می‌خواند. در بخش دوم کنسرت، گروه دوست‌داشتنی کامکارها با پوشش کردی، رنگ را به روی صحنه ریختند و سالن و صحنه چشم‌نواز و گوش‌نواز شد، این بار بیژن کامکار صحنه‌گردان و صحنه‌دار بود، با صدایی خاص و تحریرهای هنرمندانه و استادانه هواداران و خواستاران ترانه‌های کردی را به اوج شادمانی می‌رساند. و اما هنگامی که بیژن کامکار با قدرت تمام در حال خواندن بود و دیگران او را همراهی می‌کردند، صبا کامکار تنها کسی است که در ارکستر‌ سازی نمی‌نوازد، از یک اتفاق که معلوم نشد چه بود خنده‌ای شدید را شروع کرد، شبیه کودکی که در جمع صدای مشکوکی را از بزرگ‌تری شنیده باشد، او خندان در گوش خانم قشنگ کامکار که روی صندلی کناری ایشان نشسته بود، سر کرد و با خنده چیزی گفت، خانم کامکار فقط لبخندی تحویل داد، صبا کامکار توجهش را به هانا که اندکی دورتر نشسته بود معطوف و سعی کرد با ایما و اشاره او را در جریان ماجرای خنده‌آور قرار دهد، هانا لبخندی به او زد، نگاهش را متوجه تماشاگران کرد و به دف‌زدن ادامه داد. این خانم انگار می‌خواهد برای خندیدن شریکی پیدا کند، سرش را به‌ طرف ردیف دوم ارکستر برمی‌گرداند و با ایما و اشاره سعی داشت آنها را متوجه منظور خود کند و آنها که برعکس او آداب روی صحنه‌بودن را می‌دانستند، مانند هانا لبخندی می‌زدند و کارشان را ادامه می‌دانند و البته این خانم آن‌قدر تمرکز داشتند که در همان اوج خندیدن، کار هم‌خوانی نوبت خودشان را هم به‌موقع انجام می‌دادند. کاش می‌دانستیم چه اتفاقی سبب شد که ایشان بعد از این همه سال روی‌صحنه‌رفتن، کنترل روی‌صحنه‌بودن را فراموش کرده‌اند، یا اصلا نیاموخته‌اند که هر حرکت هنرمند روی صحنه زیر ذره‌بین تماشاگر است یا به‌قول تصویرگر‌ها خواسته‌اند فوکوس بکشند، یعنی درحالی‌که هنرمند دیگری در حال اجراست، ایشان با حرکات غیرمتعارف توجه تماشاگر را از هنرمند اصلی به خود معطوف کند که این کار هم اوج ناتوانی یک هنرمند است. کاش کامکارها تصاویر ضبط‌شده این اجرا را ببینند و نکاتی درباره اجرای روی صحنه، نگاه‌داشتن حرمت صحنه و احترام به تماشاگرها را به هنرمندان جوان گروهشان گوشزد کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.