|

رأی بدهید، کتاب می‌خوانم

مهرداد حجتی

عضو کمیسیون فرهنگی مجلس حداقل باید چند جلد کتاب خوانده باشد، چند تا فیلم دیده باشد. شما که می‌گویید اصلا سینما نمی‌روید. مگر می‌شود سینما نرفت اما راجع به آن قضاوت کرد؟! کتاب نخواند اما راجع به کتاب‌های منتشرشده نظر داد؟ قول می‌دهم هم سینما بروم و هم کتاب بخوانم. قول می‌دهم. ‌ کنسرت چه؟ کنسرت هم می‌روید؟ باید ببینم. از حالا دقیق نمی‌توانم بگویم. ‌ یعنی چه که باید ببینید؟ بگویید می‌روید یا نمی‌روید؟ اینکه دیگر اما و اگر ندارد. اگر بگویم می‌روم رأی می‌دهید؟ ‌اجازه بدهید، هنوز سؤال‌های ما تمام نشده. فعلا شما باید جواب بدهید. حالا بگویید چقدر از هنرهای تجسمی سررشته دارید؟ نقاشی، عکاسی، گرافیک، طراحی، خوشنویسی، مجسمه‌سازی و خطاطی؟ گفتید خطاطی. راستش خطم بد نیست. با خودنویس خوب می‌نویسم. بچه که بودم نقاشیم بد نبود. خانم معلم همیشه به نقاشیم نمره خوب می‌داد. راجع به عکاسی هم باید بگویم خیلی از عکس‌هایی که با خانواده و دوستان گرفته‌ام خودم عکاسی کرده‌ام. فکر می‌کنم اینها کافی باشد. ‌مسخره می‌کنید؟ چه کسی مسخره کرد؟ این چه حرفی است؟ دارم صادقانه جواب می‌دهم. مگر شما همین را نمی‌خواهید؟ یعنی می‌خواهید دروغ بگویم؟ ‌لابد تاکنون گذرتان به یک نمایشگاه هم نیفتاده است تا آثار یک هنرمند را از نزدیک ببینید؟ این را که زیاد دیده‌ام. ‌احسنت! می‌شود بگویید چه نمایشگاهی؟ همین مناسبت‌هایی که می‌گذارند. مثل سالگردی یا بزرگداشتی. کلی عکس و نقاشی به در و دیوار می‌چسبانند. اینها همه‌اش نمایشگاه است دیگر. ‌بگذریم. از تئاتر بگویید. تا حالا تئاتر رفته‌اید؟ قول می‌دهم تئاتر هم بروم. ‌یعنی تا حالا تئاتر ندیده‌اید؟ کجایش عجیب است. خیلی‌ها تئاتر نمی‌روند. اینکه تعجب ندارد؟ من هم یکی‌اش. ‌چرا می‌خواهید به کمیسیون فرهنگی بروید؟ شما که نه کتاب می‌خوانید، نه سینما می‌روید، نه تئاتر می‌بینید، نه موسیقی گوش می‌دهید. اصلا چرا می‌خواهید به مجلس بروید؟ یکی از وظایف کمیسیون، نظارت بر فعالیت‌های فرهنگی است. این کار باید صحیح و دقیق انجام شود. من گمان می‌کنم این کار را خوب می‌توانم انجام دهم. بالاخره کسی باید باشد که این کار را انجام دهد. ‌‌اینها بخشی از جلسه پرسش و پاسخ یک کاندیدای مجلس با چند هنرمند است که در فضای مجازی منتشر شده است. من هم داشتم از روی صفحه تبلت برای دو دوست منتقد دو صندلی طرف راست و چپم می‌خواندم. گمان می‌کنم مشتری‌های دیگر هم گوش می‌دادند. چون همه سرهایشان را به سوی ما چرخانده بودند. گارسون این بار چای آورده بود؛ یک قوری و سه فنجان. به در و دیوار کافه خیابان وسط کلی پوستر تبلیغاتی چسبانده‌اند. می‌پرسم:چرا چیزی نمی‌گویید؟ دوست منتقد دست راست می‌گوید: خواسته‌اند مزاح کنند. لابد. دوست منتقد دست چپ می‌گوید: شاید. اما بخشی از آن حقیقت است. به‌خصوص آن بخشی که می‌گوید شما که اصلا سینما نمی‌روید. دست راستی می‌گوید:چرا؟ دست چپی می‌گوید: یادتان مي‌آيد آن خانم نماینده‌ای که در برنامه زنده تلویزیونی شخصا اقرار کرد که سینما نمی‌رود و چندان هم به سینما علاقه ندارد. اما همان خانم نماینده به آن برنامه تخصصی سینما آمده بود تا راجع به سینمای ایران نظر دهد. این عجیب نیست؟ دست‌ راستی می‌گوید: ایشان اشتباه کرده است. نباید به آن برنامه می‌رفت. دست‌ چپی می‌گوید:نباید به آن برنامه می‌رفت یا اینکه نباید به کمیسیون فرهنگی می‌رفت؟ شاید هم به مجلس؟ دست راستی می‌گوید: دارید اغراق می‌کنید. این‌قدرها هم شور نبوده، برادر. دست چپی می‌گوید: چرا بود. خیلی هم بود. قوری را بر می‌دارم تا در فنجان‌ها چای بریزم. در همان حال می‌پرسم: راستی حمید رسایی هم عضو کمیسیون فرهنگی مجلس است؟ دست چپی می‌گوید: بود. از این پس دیگر نیست. دست راستی آهی می‌کشد و می‌گوید: حیف. کاش باز هم بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.