|

به صدا درآمدن زنگ خطر

دنياي مجازي كودكاني كه ديگر «خيال» نمي‌كنند

کارینا کیمیایی: دنیای امروزی کودکان و نوجوانان ما دیگر دنیایی حقیقی نیست. دنیایی است مجازی که کودکانمان در آن به‌جای انجام بازی‌های واقعی و باروری قوه تخیل و خلاقیت‌های ذهنی خود، با حضور در بازی‌هایی ساخته‌وپرداخته ذهن‌های دیگران و بی‌حق هیچ‌گونه دخالتی در آنها، توان خلاقیت و قوای سازندگی خود را هرروز بیشتروبیشتر از دست می‌دهند و آنها را به فراموشی می‌سپارند. این کودکان پیش از پیدایش این دنیای مجازی، با وجودی حقیقی در بازی‌های خلاقانه ذهنی خود غرق می‌شدند و با تخیلات روبه‌رشد خود، به ساختن آنها می‌پرداختند. دروازه‌بانان خیالی می‌شدند، ولی دروازه‌های حقیقی می‌ساختند، عمه، خاله و مادر می‌شدند و در خیال به میهمان‌نوازی و مهربانی می‌پرداختند، ولی احساسات واقعی را در خود رشد می‌دادند و این‌گونه از میان آن کودکان، بزرگان و هنرمندانی برجسته و نامدار بیرون می‌آمدند. امروزه به جایی رسیده‌ایم که کودکان ما دیگر خیال نمی‌کنند که مادرند، خیال نمی‌کنند که قهرمانانی بزرگ‌اند، آنها دیگر اصلا خیال نمی‌کنند. تخیلاتشان را به‌نوعی فراموش کرده و آنها را به خاک سپرده‌اند. هالیوود به‌جای آنها تخیل می‌کند و تصمیم می‌گیرد. فیلم‌ها را به‌جای پرده بزرگ سینما، روی صفحه گوشی‌هایشان کوچک می‌بینند. موسیقی را به‌جای سالن‌های پرشکوه کنسرت‌ها، در گوشی‌های بدصدای خود به‌سختی می‌شنوند. ساعت‌ها در پشت کامپیوتر‌هایشان با غول‌ها می‌جنگند و آدم‌ها را می‌کشند و امتیاز کسب می‌کنند، بی‌خبر از آنکه با کسب این امتیازهای مجازی، شرکت‌های سازنده این بازی‌ها، به امتیازهای حقیقی دست پیدا می‌کنند. پس باید فکری کرد و راهی یافت تا این قوه تخیل ازدست‌رفته را در کودکانمان دوباره بارور کنیم. روی سخن من با خانه موسیقی و رسانه‌های دولتی است. می‌دانیم که کودکان هرآنچه را که می‌بینند، باور می‌کنند. پس خودمان در ابتدا باید بیاموزیم که چگونه وجود خلاقیت را به آنها نمایش دهیم تا آن را باور کنند و به باروری آن در خود و دیگران بپردازند. ذهن کودکان، مانند بوم‌های سفید نقاشی هستند که در ابتدا توسط خانواده، طرحی پایه روی آنها کشیده و بعد‌ها این طرح توسط جامعه رنگ‌آمیزی می‌شود. پس این طرح می‌تواند در جامعه‌ای هوشیار و آگاه، در راستای رشد ذهنی و خلاقیت درونی افراد، شکلی ارزشمند به خود بگیرد. افراد فکر می‌کنند که یادگیری موسیقی برای کودکان و نوجوانان الزامی است، در صورتی که نمی‌دانند این کار بسیار مفیدتر از آن چیزی است که گمان می‌کنند. یادگیری موسیقی و در کل هنر، از انسان شخصیتی آرام، خلاق، متفکر و بااحساس می‌سازد و جدای از آن، چون هنر هر کشور، ریشه در فرهنگ و مذهب و اخلاقیات آن کشور دارد، پس رشد آن، به بهبودی جامعه نیز کمک می‌کند. چرا باید با وجود موسیقی‌دانان بزرگی چون استاد علی‌اکبرخان شهنازی و کلنل علینقی وزیری و بسیاری از این دست ستارگان فروغ عالم هنر و شاعرانی بزرگ چون حافظ و فردوسی و مولوی، نسل جوان، در کانال‌های ماهواره‌ای به‌دنبال موسیقی‌هایی باشد که نه آهنگی برای شنیدن دارند و نه حرفی برای گفتن و تنها نتیجه‌ای که دربر دارند این باشد که با شنیدن احساسات سرخوشانه جوانی از دهان خوانندگان میان‌سال خارج نشين، جوانان دچار اختلالات شخصیتی شوند و میان‌سالان نیز به گمراهی و اشتباه درآیند. سؤال اینجاست که چه باید کرد و آیا جناب آقای وزیر، آقای رئیس سازمان مربوطه و آقایان مدیر، تا این حد از فرهنگ کشورشان غافل‌اند که میدان را برای تاخت‌وتاز بیگانگان باز گذاشته‌اند؟ باید به یاد داشته باشیم که در چه قرن و دورانی زندگی می‌کنیم. امروز زمان مناسبی برای این‌همه اهمال نیست. امروز هم بسیارند هنرمندانی که اگر لای تیغ مجوزگرفتن‌های عجیب‌وغریب و ممنوعیت‌های کاری سلیقه‌ای‌ گیر نیفتند، می‌توانند صدای هنرشان را به گوش جهانیان برسانند. به یاد داشته باشیم که در هرکجای دنیا، به هنر فاخر، یارانه می‌دهند و به هر طریق از آن حمایت می‌کنند و ما اینجا هنوز بر سر خان اول از هفت‌خان هستیم که آیا تصویری از ساز را در رسانه‌ها نشان دهیم یا نه! افکار کودکانمان در کنار خانواده‌ها، تنها به تعداد بسیاری از فیلم‌های یک‌شکل‌وترکیب تُرکی محدود شده است که در آنها کسانی عاشق کسانی می‌شوند که نباید بشوند و هرروز می‌رود که بشود اما نمی‌شود و این تکرار بیهوده ماه‌ها به طول می‌انجامد و در آخر هم یا می‌شود یا نمی‌شود. اما در حقیقت، آنچه می‌شود ازدست‌رفتن زمان است. کاش با دقت به این نکته بیندیشیم که زمان طلاست. دغدغه جوانان ما نباید فاطماگل باشد، دغدغه خانواده‌های ما نباید خیریه‌خانم باشد، دغدغه آنها باید زاییدن خلاقیت فرزندان خویش باشد نه زاییدن فرخنده‌خانم. باید ترتیبی بدهیم تا به‌جای این سریال‌ها و موسیقی‌های سطحی، شبکه‌ای‌ داشته باشیم که در راه پیشبرد فرهنگ کشورمان تلاش و کودکان را به داشتن شخصیتی سالم، خلاق و بینا تشویق كند و سازندگی و خلاقیت و پیشرفت را دغدغه روزانه آنها کند، تا آنها نیز به جست‌وجوی هدف‌های بزرگ برآیند و در سازندگی کشور و پیشرفت فرهنگی آن نقش‌هایی سازنده ایفا کنند. ایران سرزمین پدران و بزرگان ماست، بیایید دوستش بداریم و آن را بسازیم و با این سازندگی، به بزرگی خود و کشور خود افتخار کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.