حتی اگر اتفاق بیفتد
محمدصادق صالحیمنش
حتی اگر اتفاقهای مربوط به داعش و القائده رخ نمیداد باز هم تردیدی نبود که امنیت حلقه اصلی پیونددهنده تلاشهایی است که برای توسعه و پیشرفت یک کشور رخ میدهد. بدون امنیت هیچچیزی معنی ندارد؛ تلاشهای اقتصادی، فعالیتهای فرهنگی، فعالیتها و تلاشهایی سیاسی، اجتماعی و... بدون امنیت یا اصولا شکل نمیگیرد یا به سرانجام نمیرسد و اگر چنین باشد، چه تفاوتی میان نیستی و بیسرانجامی است. حتی احساس امنیت نیز برای جوامعی که هر لحظه احتمال وقوع یک حادثه ضدامنیتی وجود دارد که آرامش جامعه را به هم میریزد، شهروندان معمولا شروع هر فعالیتی -حتی زندگی معمولی- را ریسک میدانند و به همین دلیل بهگونهای زندگی میکنند که آسیبهای ناشی از ریسک و خطا کاهش یابد. در اینگونه جوامع حتی اگر رویدادهای ضدامنیتی هم رخ ندهد، فقط به دلیل آنکه مردم آرامش ندارند و احساس امنیت وجود ندارد، شهروندان فقط زنده هستند. کمتر کسی در این جوامع جسارت میکند و با خطرپذیری، اقداماتی در تراز یک جامعه انسانی انجام میدهد. بااینحال برخی تصور میکنند امنیت از سوی دولتها تولید و از سوی حکومتشوندگان مصرف میشود. حال آنکه گاهی دولتها خود عامل بیثباتی و ضدامنیت هستند؛ موافقنبودن منافع شهروند و دولت، این دو را در مقابل هم قرار میدهد و حکومت، امنیت و آرامش شهروندان خود را به خطر میاندازد؛ لازم به توضیح نیست که درونیبودن عامل فروپاشی امنیت، تأثیری در نتیجه ندارد. اما در جوامع دموکراتیک و مردمی، مردم فقط مصرفکننده امنیت نیستند، بلکه تولیدکننده امنیت نیز هستند چنان که به دولت کمک میکنند تا رفتارهای ضدامنیت را بشناسد و با آنها برخورد کند. همین که مردم از نظام جمهوری اسلامی حمایت میکنند، در انتخاباتها حاضر میشوند، با حضور در صحنههای گوناگون مانند تظاهرات و... به پشتیبانی از دولت و حکومت برمیخیزند، جایگاه مردم ایران در نظام تأمین امنیت کشور روشن میشود. تردید نیست که شرکت در انتخابات و انتخاب نمایندگان اصلح که توانایی تشخیص مصالح کشور و قانونگذاری برای حصول این مصالح را داشته باشند، گام مهمی است که ضریب تأمین امنیت را در ایران بالا میبرد، زیرا مجلس ضعیف مانند دوستِ نادان به کشور آسیب میزند و مجلس قوی امنیت کشور را افزایش میدهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.