بایدها و نبایدهای مجلس دهم
مهدی شیخ- کاندیدای ائتلاف فراگیراصلاحطلبان و حامیان دولت
انتخابات مجلس دهم تا چندروز آینده برگزار خواهد شد و منتخبان مردم در چندماه آینده بر جای نمایندگان پیشین تکیه خواهند زد تا برای چهارسال دو وظیفه مهم تقنین و نظارت در کشور را برعهده بگیرند. فارغ از بحثوجدلهای انتخاباتی و شعارهای تبلیغاتی، احزاب و گروههای سیاسی باید به این پرسش مهم که مجلس پیشرو چه باید بکند و چه نباید بکند، پاسخ گویند. بنده بهعنوان یکی از کاندیداهای فهرست فراگیر اصلاحطلبان و حامیان دولت میکوشم در این چند سطر به این پرسش مهم و کانونی پاسخ بگویم. نخستین و محوریترین بایدِ مجلس دهم، پرهیز از جنگهای سیاسی بینتیجه است. به نظر میرسد مردم از دعواهای سیاسی احزاب خسته، دلگیر و حتی دلزده شدهاند؛ البته طبیعت مجلس، مناظره و مباحثه و تضارب آراست اما مسئله آن زمان بغرنج میشود که این مناظره و مباحثه و چانهزنی به جدال و جنگ حزبی بدل شود؛ در چنین فضایی معمولا منافع ملت قربانی خواهد شد و قهر دستههای گوناگونِ مجلس، بر عقلانیتی که باید در روابط میان نمایندگان حاکم باشد، سایه میافکند. باید مجلس نشاندهنده تعامل گروههای سیاسی در کشور باشد و نمایندگان باید برای شکلگیری چنین فضایی از هماکنون که فصل هیجانهای انتخاباتی است، بکوشند. مجلس آینده ضمن حفظ شأن مجلس باید تعاملی سازنده با دولت را شکل دهد. کارشکنی در کار دولت نتیجهای جز زیان و خسارت برای مردم نخواهد داشت و موجبات ناامیدی بیشتر را فراهم خواهد آورد. بر اين باورم برای تحقق شعار «امید، آرامش و رونق اقتصادی» باید در دو حوزه به صورت جدی از دولت حمایت کرد؛ نخستین مورد برجام است؛ برجام پایان تحریمهای ظالمانه بر مردم بود و حفاظت از آن، به معنای حفاظت کشور از تحریمهای بیشتر و ظالمانهتر است.
مجلس و دولت باید ضمن حراست از این دستاورد از آن بهعنوان فرصتی برای بازسازی و مقاومسازی اقتصاد استفاده کنند. نتیجه این بازسازی رونق اقتصادی و نتیجه رونق اقتصادی، آرامش مردم و طبیعتا امید بیشتر آنان به آینده کشور خواهد بود. همچنین حمایت از برنامه تحول نظام سلامت تأثیر بسیار مهمی در گسترش بهداشت و درمان همگانی دارد و حمایت از آن و رفع نقایص احتمالی برای شکلگیری امید و آرامش در جامعه بسیار مؤثر است.مجلس آینده باید دو مسئله مهم دیگر را در صدر برنامههای خود قرار دهد: نخستین آنها تحول در نظام آموزش و پژوهش در کشور است. هم در آموزش ابتدایی و متوسطه و هم در سطوح دانشگاهی کیفیت آموزش رضایتبخش نیست. در آموزش ابتدایی و متوسطه توجه به مهارتهای ادراکی و ارتباطی مغفول است و هنوز مانند قرون پیشین آموزش تنها در بُعد ذهنی آن در جریان است؛ درحالیکه امروز آموزش را باید در تغییر رفتار جست. ساعتها فرزندان خود را مجبور به حفظکردن چیزهایی میکنیم که هیچ گرهی از زندگی اکنون و آینده آنها نمیگشاید. بهجای این مطالب ناکارآمد که به دلیل کاربردینبودن، بهزودی از حافظه او زدوده خواهد شد، باید به کودکانمان کار گروهی، مهارتهای برقراری ارتباط مؤثر و مانند آن را بیاموزیم و بکوشیم سطح مهارتهای ادراکی آنان را بالا ببریم. فرزندان ما باید مهارت مدیریت عواطف و هیجانات خود را در مدرسه بیاموزند، باید مهارت تفکر انتقادی، مهارت تصمیمگیری و مدیریت بحرانهای زندگی را در مدرسه بیاموزند و آموزشوپرورش ما در این حوزه واقعا نیاز به اصلاحات عمیق دارد و باید کارهای خوبی که در این سالها انجام شده است، تقویت شود. تغییر ظاهری سیستم آموزشی دردی را دوا نکرده و نمیکند و باید محتوای آموزش و نگرش حاکم بر آن تغییر کند. در سطح آموزشعالی باید بهسوی کیفیت حرکت کنیم و از این کمیتگرایی کشندهای که بر آموزش و پژوهش ما حاکم است بپرهیزیم. مجلس در این زمینه باید از دولت و دیگر نهادهای تصمیمگیر حمایت و البته بر کار آنان نظارت کند. در کنار همه اینها حفظ شأن و مرتبه معلمان فداکار و استادان دانشگاه از طریق تأمین معیشت آنان باید مدنظر باشد. مسئله دیگری که باید در صدر برنامههای مجلس قرار گیرد، مسئله محیطزیست است. به نظر میرسد مسائل زیستمحیطی مهمترین چالش منطقه ما در دهههای آینده باشد. مسئله منابع آب کشور و کیفیت مدیریت آنها، مسئله آلودگی هوا و ریزگردها که امروز اکثر نقاط کشور را دربر گرفته و مسئله مهم و کلیدی مدیریت منابع طبیعی از مهمترین مسائل پیشرو در کشور است. در این زمینه نیز باید دولت و مجلس همکاری خوب و سازندهای را شکل دهند. مجلس آینده باید با تقویت نظارت خود و ایجاد شفافیت در قوانین و روندهای اقتصادی کشور با فساد اداری و مسئله رانت برخورد کند. یکی از مهمترین عوامل ازمیانرفتن امید مردم به آیندهای بهتر و برهمخوردن آرامش آنان، فساد موجود در ادارات و نیز اخبار دزدیهای کلان از منابع ملی است. آثار مخرب این اخبار بر امید و آرامش مردم غیرقابلانکار است و هر یک از ما خود چنین حالتی از یأس را هنگام دیدن این فسادها یا هنگام شنیدن اخبار اختلاسها حس کردهایم. بهتر است مجلس آینده برای حل این مسئله رنجآور بکوشد و دولت، قوه قضائیه و رسانههای عمومی باید او را در انجام این مهم یاری کنند. در عرصه سیاسی و اجتماعی هم مجلس باید به دو موضوع حقوق شهروندی و تحزب توجه کند. باید مجلس قوانین محکمی برای حفاظت از حقوق همه اقشار مردم با هر نظر و دیدگاهی و از هر قومیت و زبانی را فراهم کند و باید با قوانین حمایتی بستری مناسب را برای شکلگیری احزاب قدرتمند پدید آورد. احزاب قدرتمند تأثیری بسزا در شفافشدن فضای سیاسی کشور خواهند گذاشت و نظارت احزاب بر یکدیگر کشور را از فساد و استبداد مسئولان نجات میدهد؛ ضمن آنکه احزاب با تربیت نیروهای کارآمد و برنامهریزی مداوم برای اداره کشور در کانونهای خود، عملا به رشد و توسعه کشور کمک میکنند. اینها اهم بایدها و نبایدهایی است که شکلدهنده ایده اینجانب برای مجلس آینده است و تصور میکنم برای رسیدن به این ایدهها باید افرادی معتدل در صدر انتخاب مردم قرار گیرند؛ افرادی که اختلاف را به نزاع تبدیل نکنند و درک درستی از منافع ملی و مطالبات مردم داشته باشند. انتخاب مردم ایران برای همه ما ارزشمند و قابلاحترام است: «تا یار که را خواهد و میلش به که باشد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.