تولد 8سالگی یک مرد 46ساله
آزاده شاهسواری
تولدش اردیبهشت است اما این روزها نیز میتواند تولدش باشد. شاید کار بدی باشد که خودت را بهعنوان خواهر یک معتاد بهبودیافته به جامعه معرفی کنی و سخت است برای مدتی پیش همصنفهایت خجالت بکشی اما گفتن از بهبودی، آنقدر قشنگ است که دیگر میتوانم خودم را معرفی کنم؛ زمانی بود که مینشستم به نوشتن برای علی و با اشکهای ممتد، از آرزوهایم برایش میگفتم؛ خطوطی که محدود میشد به آرزوی سفر او با یک ماشین معمولی به شاهرود و احتمال خوردن میوه با زن و فرزندان کوچکش در اواسط راه، کنار جاده. وقتی نوشتن از آرزوهای عجیبم تمام میشد، نامه را به مادر میدادم که با یک نگاه ترحمبرانگیز به او برساند. شاید افراد کمی عمق زجرآور این آرزوها را بفهمند اما برای خواهرهایی که فرسایش و پوسیدگی رگهای برادرشان را از نزدیک میبینند، باید احساس مشترکی باشد. اینکه آرزو کنند برادرشان از زیر اعتیاد خوفناک زنده بماند و فقط یک مسافرت آبرومند مثل مردم دیگر برود؛ یک مسافرت ١٢٠کیلومتری ساده. روزگاری آرزو داشتم وقتی اسم برادرم روی گوشیام میآید، صورتم را آرام پشت دستانم پنهان کنم و زارزار برای یتیمشدن آهسته فرزندانش بگریم. بعضی وقتها هم آرزویم این بود در میهمانیها و مجالس عروسی، او را جا بگذاریم و کسی سراغش را نگیرد یا دستکم وقتی حالش بد است و خودش میآید، اقوام ملامتمان نکنند که بیچاره را ببرید خانه. روزهایی هم میشد که دعا کنیم خدا به شیوهای مصالحهآمیز او را از زندگی وحشتناکش راحت کند. دعا برای نبودن برادر، باورکردنی نیست، اما خواهرهای زیادی باید باشند که ناگفته و پنهانی این دعا را برای یک بیمار معتاد زمزمه کنند. بههرحال دنیا مکعب کوچکی از مجموعههای باورنکردنی است. درعینحال که حال این سالهای برادرم هم باورکردنی نیست. در نیمههای بهمن، هشت سال شده است که نام علی را با لبخند روی گوشیام ستایش میکنم؛ کسی که ماهها به خاطر ترک اعتیاد، شبها و روزهای بسیاری پلک بر هم نگذاشت و از افسردگی شدید و آلام روحی عمیق پس از ترک، جان سالم به در برد؛ کسی که با ماهها گریه و ناله، آرامآرام سرش را از انتهای دردناک روبهپایین، به اوج قلههای غرور، بالا برد؛ کسی که هشت سال پیش، مثل امروز همه را جمع و در یک سخنرانی کوتاه اعلام کرد که دیگر مصرف نمیکند. مردی که اشکهای مادر صبورش کنار بارگاهها و مقبرههای نورانی گل داد و او دوباره متولد شد. مردی که ورزش کرد، کتابهای تاریخ ابناثیر و تاریخ طبری خواند، دست پسرها و خانمش را گرفت و به شاهرود و دورترها مسافرت کرد، در میانه راه میوه خورد، از لاغری ترسناک و وحشتبار راحت شد و سرانجام بازوهایش از جای سوراخهای زشت مکرر قرمز و قهوهای، به سطح صاف، گندمی و رشکبرانگیز بازوان یک مرد قوی تغییر ماهیت داد. این سالهای علی هرشب ساعت 21 تا 22 به دهها معتاد گمنام اختصاص دارد که برود در گوشهای از اتاقهای بیامکانات یک شهرستان معمولی از امکان ترک اعتیاد برایشان صحبت کند. این اواخر هم دوره افتاده بود که یک معتاد درحالترک، حتی پول غذا ندارد و باید به او کمک کرد.
فکر میکنم راه دوری نمیرود در کنار تولدهای تقویمی بزرگان فرهنگ و معرفت، چندروزی را هم بگذاریم برای یادکرد تولد بزرگان همت و غیرت. برای تبریک تولد معتادان بهبودیافته. شاید چشمهای کمتوان یک برادر نادیده، تبریکها را ببیند و لحظهای در دل او هم جرقهای بزند که میتواند یک روز مثل همه مردم دیگر، معمولی و سالم باشد و خانوادهاش را بعد از سالها سرافکندگی، بالاخره یک روز خیلی ناگهانی سربلند کند. آنقدر که بیایند در روزنامهها برایش تولد بگیرند...؛ تولدت مبارک برادرم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.