آینه
جمهوری اسلامی رمز تکاپوی انتخاب مجلس نهم سابقه خوبی در مقابله با یکهتازیها و قانونشکنیهای رئیس دولت دهم ندارد. نمایندگان مجلس نهم در برابر اقدامات خلاف، انحرافات و مفاسد پدیدآمده در دولت دهم سکوت کردند و تاملبرانگیز آنکه بعضی از همان افراد اکنون تلاش میکنند مانع اقدامات صحیح و منطبق بر قانون و مصالح عمومی دولت یازدهم شوند. کارشکنیهای مستمر این دسته از نمایندگان در موضوع برجام یک نمونه روشن از این اقدامات است. این کارشکنیها توسط کسانی صورت گرفت که حامی بیچونوچرای دولتهای نهم و دهم بودند و هنوز هم با رئیس آن دولتها پیوند دارند و در برابر عملکرد غلط آن دولتها که زمینهساز تحمیل قطعنامه ظالمانه آمریکا و سازمان ملل بر ملت ایران بوده سکوت و حتی در مواردی از آن عملکرد حمایت کردند. مردم ایران، خواهان مجلسی مقتدر، مستقل و متعادل هستند که شایسته برخورداری از عنوان زیبا و پرمعنای «عصاره ملت» که امامخمینی خواستار آن بودند باشد. نمایندگان چنین مجلسی به معنای واقعی کلمه «وکیلالمله» خواهند بود و در عین دلسوزی برای نظام و تعامل با دولت، استقلال خود را نیز حفظ خواهند کرد. آرزوی تشکیل چنین مجلسی یکی از قویترین انگیزهها برای کشاندهشدن مردم به پای صندوقهای رای در انتخابات هفتم اسفند خواهد بود.
اعتماد انتخابات و حفظ هویت عباس عبدی: چهارسال پیش در این روزها و ماههای پیش از آن چالشی اساسی میان اصلاحطلبان درگرفت و یک گروه طرفدار مشارکت در انتخابات مجلس نهم بودند. آنان طرفدار معرفی نامزد و رایدادن به آنان بودند. یک گروه دیگر با ادعای اینکه این برخلاف هویت اصلاحطلبی است و با ادعای اینکه نامزدهای ما را تأیید نمیکنند، شرکت نکردند. این چالش کمتر به عرصه عمومی کشیده شد و بیشتر در سطح جلسات خصوصی بود. کسانی که صدای بلندتری داشتند، طرفدار عدم مشارکت بودند، ولی تردیدی نیست که در آن روز اگر شرکت و بر این ذهنیت ناقص غلبه میکردند، تعداد تأییدصلاحیتهای آنان بیشتر از امروز بود. گو اینکه میترسیدند به دلیل شرکت پایین رأی نیاورند. ولی وظیفه نیروی سیاسی بسیج مردم و غلبه بر این موانع است و نه ساکتنشستن. درهرحال گذشت. ولی اگر در مرحله نهایی شرکت میکردند، بهراحتی میتوانستند حداقل ٢٠ تا ٣٠ نماینده مجلس را (حداکثر ١٠ درصد تعداد نمایندگان) جابهجا کنند، ٤٠ تا ٦٠ نماینده (دوبرابر آن تعداد) بهنفع اصلاحطلبی و اعتدال را وارد مجلس کرده بودند، مجلسی که در چهارسال گذشته برای این کشور قانون نوشته، دولت را تعیین کرده و بسیاری از کارهای دیگر را انجام داده که همه اصلاحطلبان از آن ناراضی هستند. اکنون وقت حسابکشی از آن رفتار است. آن سرمایهای را که خرج نکردند و رأیی را که ندادند، اکنون کجا رفته است؟ چه نفعی از آن حاصل شده است؟ هیچ. ولی ضررهایش را همه میدانیم. مجلسی که با ٤٠ رأی متفاوت به سمت اعتدال و اصلاحطلبان تشکیل میشد، بسیاری از مشکلات را ایجاد نمیکرد یا آنها را حل میکرد. چرا شرکت نکردند؟ فقط با این توجیه که هویت اصلاحطلبی خود را حفظ کنیم؟ آیا بهبود شرایط کشور هویت ماست یا برخی معیارهای ذهنی و دور از واقعیت؟ آیا اگر یک مجلس با تعدادی نماینده بهتر تشکیل میشد، امروز وضع بهتری داشتیم، یا مجلس فعلی؟ سیاست محل انتخابهای عقلانی است. باید میان سود و هزینه و رفتار محاسبه کرد. نمیتوان در اوهام و خیالات غوطهور بود به امید آنکه «دستی از غیب برآید و کاری بکند». هرچه هست محصول اراده و فهم و مشارکت تکتک ما است. خیلی خود را در بند این فرد و آن فرد یک لیست نکنیم. هویت اصلاحطلبی به مشارکت مستمر و برداشتن گامهای کوتاه ولی بازگشتناپذیر است.
ایران مجلس میانهرو، استراتژی اصلاحطلبان حمیدرضا جلاییپور: این واقعیت است که مسئله اصلاحطلبان در درجه نخست، خود انتخابات است. آرایش سیاسی موجود، حاکی از آن است که در یکسو، میانهروها قرار دارند که از اصلاحطلبان، حامیان دولت و اصولگرایان میانه هستند و در سوی دیگر، طیفی از تندروها که گرچه نقشههای نگرانکنندهای برای مجلس آینده در ذهن دارند، اما نه با حذف نامزدهای برجسته و شناختهشده خود روبهرو بودند و نه در تدوین فهرستی، محدودیتی پیشروی خود دیدهاند. در این آرایش سیاسی، هدف اول تندروها، تشکیل مجلسی با اکثریت تندرو و در مرحله بعد، یکمرحلهایکردن ریاستجمهوری روحانی است. دراینمیان، برای اصلاحطلبان مهم این است که کشور از مسیر تعادل میانهروی خارج نشود و پس از انتخابات، دولت بهتر بتواند در مسیر توسعه حرکت کند. ازاینرو، برخلاف تندروها، استراتژی اصلاحطلبان، تشکیل مجلسی با اکثریت میانهروها و با اقلیت تندرو است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.