چگونه با «اماس» روبهرو شویم؟
مریم پیمان
بار چندمی بود که در بیمارستان خوابیده بودم. مثل همیشه از بیناییام شروع شده بود. ناگهان نبود و وحشت را مثل سِرُم سرد به رگهایم تزریق میکرد و لرزه بر تنم میانداخت. کمکم دستم هم در کمتر از یک روز درگیر شد. از شدت اضطراب و نگرانی، تهوع امان نمیداد و حتی یک قطره آب هم نمیتوانستم بخورم. فایدهای نداشت. بالاخره بعد از دو روز درمان سرپایی در بیمارستان بستری شدم. مثل همین روزها روزهای اول اسفند بود؛ همان روزی که بدون نوبت وارد مطب شدیم و روی دست برادر در بیمارستان خوابانده شدم. فکرکردن به آن لحظهها هم تلخ است. تجربه سختی بود. غروب شد. امید داشتم که با خنکترشدن هوا حالم بهتر شود. اولین دارو را در سِرُم ریختند و وصل کردند. میدانستم که یکی،دوتای اول نشانهها را تشدید میکند اما دانستن، کمکی به کمکردن ترس نمیکرد. یکشنبه روزی بود که سرانجام به غروب رسید. سِرُم دوم را وصل کردند، پای راستم هم نشان داد که از این حمله در امان نیست. نیمهشب از ترس، پرستار را صدا کردم. به دکتر زنگ زد. قرصی به من داد و من را با آمپول آرامبخشی خواباندند. صبح شد. سمت راست بدنم درگیر شده بود. امیدی به بهبود نمیدیدم. قرار بود 10 سِرُم هرروز دو عدد نوش جان کنم. فکر میکنم پنجمی به دستم وصل بود که داروی هفتگی را هم گرفتم و همزمان هوای بهاری اسفند با برف شدیدی همراه شد. آنقدر آن شب بارید که باور کردم به خاطر گرمای شدید داروها خدا به من رحم کرده است و سرما را به شهر برگردانده تا شاید به «خودم» و «او» ایمان بیاورم. آنهایی را که آمدند و رفتند، به یاد دارم اما بیشتر از همه، فکرم مشغول پسری است که برای اولینبار به دلیل احساس لمسبودن پا در اتاق روبهرویی بستری شده بود؛ خواهرش میگفت از دانشگاهش در یکی از شهرهای شمال برمیگشته و در حال رانندگی احساس میکند نمیتواند پاهایش را تکان بدهد. نترسیده بود یا شاید سعی میکرد نشان ندهد که ترسیده است. به دیدنش رفتم و درباره بیماری چیزهایی گفتم و اینکه بعد از چندینسال، شرایط من با درمان بهتر است و بیماری در حال کنترلشدن. خواهرش وسط حرفهای ما رسید و پرید. اصرار داشت که برادرش اماس ندارد و با من لفظی، درگیر شد که دادن اطلاعات «غلط» و «تلقین» نادرست به برادرش فقط او را گمراه میکند. حرفش درست بود، اگر اطلاعات غلط و تلقین قرار بود در کار باشد. پرستارِ شبِ قبل پروندهها را به خواسته من دیده بود و تنها پرونده او بود که دکترش در بخش تشخیص، اماس را نوشته و امضا کرده بود. من هم به عادت «دیرینه» در حوزه اماس فکر کرده بودم که اگر او یک بیمار با شرایط بهتر و تجربه چندساله بیماری را ببیند روحیه میگیرد و به سراغش رفته بودم. اما امان از اطرافیانِ زیادی خوشبین و انکارهای بیرونی و درونی بیمار! من هم سالهای اول، بیماری را نمیپذیرفتم، برخلاف اینکه وقتی پذیرفتم، زیادی جدی گرفتم و ترسیدم. رفتارهای متفاوتی نسبت به بیماری داشتم و دارم. از نپذیرفتن و اتهام تشخیص نادرست به دکترها در بین بیماران دیدم و شنیدم تا ترس، اضطراب، انکار، سوگواری و حتی پذیرش! تجربه ثابت کرده است راه میانبر بهتر است و با پذیرش و شروع درمان میشود جلو خیلی از مشکلات را زودتر گرفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.