|

نکته ظریف

عبدالصمد خرمشاهی . وکیل دادگستری

هفته گذشته، عالی‌ترین مقام وزارت فخیمه امورخارجه به کانون مرکز تشریف‌فرما شدند و سخنانی ایراد فرمودند و بعد از پذیرایی و خوش‌وبش با وکلا، یقه کت مبارکشان هم مزین به آرم وکلا شد و بقیه قضایا که قطعا همکاران عزیز از جزئیات این دیدار آگاهی کامل دارند. طبعا این‌گونه تعاملات دولت نمی‌تواند خالی از فایده باشد و تلاش دوست و همکار عزیزم، هوشنگ پوربابایی، نیز که واسطه‌العقد بودند، قابل تقدیر و تشکر است. اما صرف‌نظر از این موضوع، دو نکته قابل طرح از آن تاریخ ذهن بی‌خواب حقیر را به خود مشغول کرده است.

اولا: تلاش و رقابت بعضی از همکاران عزیز که موقع عکس‌گرفتن با مشارالیه آن‌چنان از خود بیخود شده بودند که نمی‌دانستند سرودستار کدام اندازند! به‌شدت حیرت‌انگیز بود. البته این احساس و تمایل جاودانه‌شدن در کنار مقامات و بزرگان و بعدها فخرفروختن‌های یواشکی برای دیگران از گذشته‌های دور در ذات خیلی از آدم‌ها بوده است و امری طبیعی است؛ چراکه آدم‌ها نیاز به دیده‌شدن دارند، اما ظهور آن از جانب وکلا که بعضا اسم و رسمی هم داشته و صاحب مقامات و مراتب علمی نیز هستند، چنگی به دل نمی‌زند و با چیزی که از آن به‌عنوان شأن وکیل در ذهن داریم، همخوانی ندارد. ثانیا: مطابق آیین‌نامه لایحه قانونی استقلال وکلا مصوب سال 1334، مقام ریاست کانون وکلای دادگستری مرکز در حدواندازه دادستان کل کشور است، اگرچه در عمل به‌ویژه بعد از انقلاب این شأن در حد همان لایحه و لابه‌لای مجموعه‌های قوانین باقی مانده و گردوخاک خورده، واقعیتی انکارناپذیر است. این شأن و منزلت آن‌چنان رفیع و شامخ است که اگر در سال ده‌ها وزیر، سفیر و نماینده مجلس هم برای دیدار کانون و ریاست کانون بیایند، امری چندان عجیب نباید باشد. از بد روزگار این شأن و منزلت به‌ویژه در سال‌های اخیر، آن‌چنان ازسوی مسئولان نادیده‌ گرفته شده که وضع به اینجا رسیده که اگر بعد از سال‌ها گذر وزیری آن هم با وساطت احدی از همکاران به کانون می‌افتد، آن‌چنان تلاطم و ولوله‌ای در کانون ایجاد می‌شود که مشاهده کردیم. به امیدی که کانون‌های وکلا و همین‌طور وکلا به جایگاه واقعی خود در جامعه دسترسی پیدا‌کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.