|

دیوان غربی- شرقی در یک نگاه

نمایش مرز نازک خنده و ترس و رقص

رویا نونهالی

سرگشتگی اساطیری عالم، شرق و غرب نمی‌شناسد. بازی پرتکرار یک داستان ‌هزارصورت که غافلگیرت می‌کند؛ بی‌رحمی آدم به آدمیزاد و خشونت زندگی، که شاید راه مدارا با آن جز بازی و شوخ‌طبعی نباشد با اسطوره‌هایی که گویا خود و ما را به بازی گرفته‌اند؛ این مهارتی است که محسن حسینی به گواهی کارنامه‌اش در آن به چیره‌دستی رسیده است. نمایش مرز نازک خنده و ترس و رقص، بسان گریز و وصل هم‌زمان! آهنگ هماهنگ بنیاد تجربه افسانه‌ای تاریخ، که مرز نمی‌شناسد، در نمایش دیوانِ غربی- شرقی، بهترین فرصت را به تخیل همراه کلام و موسیقی و حرکت به روایت محسن حسینی داده تا تصویر پرتحرکی از درک و احساسِ سیالِ تقدیر و فراق و وصال هم‌زمان را تصور کند؛ مشارکت در ترسیم این‌گونه دنیایی، از زمان نمایش «اورفه» تاکنون برایم جذاب و کنجکاوی‌برانگیز بوده است. کسانی که می‌آیند تا با ما در این دنیا پرسه‌ای بزنند، دست خالی برنمی‌گردند، حافظه در این رهگذر از چهار راه کلام، موسیقی، رقص و فضای هنرهای تجسمی می‌گذرد تا خوابی ببیند از آشفتگی انسان سردرگم در رؤیای عاشقانه ترسیم زیبایی که هراس ونگوگ را از کلاغ تا آفتابگردان می‌گرداند. من از این سفر اودیسه‌وار خرسندم و این حس را در چشم و چهره هم‌بازی‌های نمایش که به آهنگی غریب ضرباهنگ نبرد دشوارِ درک اساطیر را پای می‌کوبند، هر بار تجربه می‌کنم. روزی پژوهشگری از دیار مغرب‌زمین از کاهن معبد دور پرسید، من فلسفه شما را نمی‌فهمم، آن چیست؟ و شنید، ما فلسفه‌ای نداریم، ما می‌رقصیم! نگو نرقص! با شوق همه را به دیدن کنجکاوانه این رقصِ داستانی رهیده از بُنِ داستان، به تماشای میزانسن جادووارِ یک خوابِ هفتاددقیقه‌ای دعوت می‌کنم، خیر مقدم! رؤیا نونهالی، بازیگری از بازیگرانِ این دیوانِ جغرافیای مجازی ایستاده میان گوته و حافظ... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.