در آستانه یک فیلم کامل
کیوان کثیریان
«دختر»، میرکریمی را به خودش بازگردانده است؛ یک فیلم سرپا و گرم و خوشساخت. فیلم بر رابطه یک مرد با دختر و خواهرش تمرکز کرده و تلاش میکند این دو رابطه را به هم مرتبط کند. فیلم به دلیل تمرکز روی این دو رابطه، شاید دوپاره به نظر برسد؛ اما فیلمساز و فیلمنامهنویس تلاش کردهاند این دو بخش را با نخ «خانواده» به هم متصل کنند و در این راه موفقاند. این فیلم در ستایش خانواده است. اتفاق مرکزی، تحول مرد است. اساسا فیلم، فیلم مرد است و نه دختر. پیچیدگی این روابط در عین سادگیشان بهشدت درست و به اندازه از آب درآمده است. یکی از معدود کاستیهای فیلم آن است که حس دانشجوبودن دختر کمتر منتقل میشود و بیشتر با دختران دبیرستانی -در رفتار و حتی در اظهارنظرها- مواجهیم؛ درحالیکه این مقطع سنی و تحصیلی خاص در فیلم اهمیت زیادی دارد. «دختر» فیلم کاملی میشد، اگر پایان دیگری داشت. فصل پایانی فیلم، یک میزگرد میان دختران درباره مهاجرت و خانواده است. قدری شعار و اظهارنظر که با یک سؤال مهم و یک اکت مهم پایان میگیرد؛ اما با کلیت فیلم ناهماهنگ است و فیلم را تضعیف میکند. فیلم نقاط بسیار بهتری برای پایان دارد که امیدوارم میرکریمی در این بخش تجدیدنظر کند. بازی اصلانی و ماهور الوند چشمگیر است؛ اما مریلا زارعی چیز دیگری است.
4 ستاره از 5 2. محسن کیایی بعد از دو فیلم موفق ضدگلوله و خط ویژه و فیلم متوسط عصر یخبندان با «بارکد» عقبگردش را ادامه داده است. تجربهای که کیایی در نوع روایت و شکست زمان انجام داده نیز نتوانسته فیلم را نجات دهد. فیلم جز یک محسن کیایی بامزه که شوخیهای نسبتا خوبی برایش نوشته شده، چیز دندانگیری ندارد و با خلق روابط و موقعیتهای سست، نه حرف تازهای دارد و نه توانسته به مرز اندازههایی که کیایی برای توانایی خود در سینما تعریف کرده، نزدیک شود.
1.5 ستاره از 5
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.