|

رهبری که با داغ فرزند، رهبری کرد

بهاره رهنما

هنوز هم گاهی قصه‌هایی واقعی می‌شنویم که شبیه قصه هستند و قهرمان دارند؛ قصه‌هایی واقعی‌ که امکان رخ‌دادنشان از حد انسان امروزی و زمانه امروز خارج است. قصه‌هایی از این دست به گمان من قصه‌های نقطه‌دار هستند؛ قصه‌هایی که گاهی در مقابل عظمت و بزرگی قهرمانانشان کلمات عاجز از وصفند و نقطه‌ها به کار می‌آیند و قضاوت را به خود شما وامی‌گذارند... همه ما دوروبرمان آدم‌هایی داریم که همیشه با یک بغل غم و حرف کهنه و اغلب تکراری و فرساینده به دیدارمان می‌آیند، بماند که همدلی و گوش شنوا که این روزها سخت کمیاب هستند از معیار‌های یک دوستی خوب و خالصند، اما می‌شناسم آدم‌ها، مادرها، بازیگر‌ها و معلم‌هایی را که با بار عظیم غم‌ها و مشکلاتشان، هرروز نقاب لبخند به صورت می‌زنند، چون می‌دانند اطرافیانشان به آنها تکیه دارند و شکستن و کم‌تحملی‌شان فقط مال خودشان نیست بلکه روحیه جمعی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد؛ پس خودشان را باروحیه و لبخند و گرم نشان می‌دهند تا شعاع آفتاب وجودشان آنچه را که باید گرم کند، همچنان گرم کند... . و اما قصه نقطه‌دار عجیبم داستان مردی است که رهبر ارکستر بزرگی است. در یکی از برنامه‌های آخرش که ماه‌ها تمرین کرده و اعضای زیادی را گردهم آورده، مصیبت‌بار‌ترین اتفاق عمرش رقم می‌خورد؛ عزیزترینِ عمرش، پسرش، را از دست می‌دهد. از بچگی شنیده بودم پشت یک مرد را نه عشق، نه ورشکستگی و نه فقر نمی‌شکند اما ازدست‌دادن فرزند کمرش را می‌شکند، قهرمان قصه من اما با پشت شکسته بدون اینکه بگذارد کسی از این مصیبت خبر‌دار شود، روی صحنه می‌رود و دست‌هایش را بالا می‌زند و با تمام وجودش نت‌ها و ساز‌ها و نوازنده‌هایش را رهبری می‌کند، من نبودم و نمی‌دانم که آیا اشک‌ها را مهار کرد یا اشک‌ها مجال داد؟ یا در سینه ماند و همه درد‌هایش را به حرکت دست‌هایش در فضا منتقل کرد و همه‌چیز شد نت و صدا و موسیقی و... . از روزی که شنیده‌ام این قصه را، نمی‌دانم چطور و چگونه یک پدر، یک انسان از پس چنین اتفاقی برمی‌آید؟ و آن‌قدر وسعت قلب دارد که به‌خاطر مسئولیتش، به‌خاطر هنر و به‌خاطر آدم‌هایی که به او وابسته‌اند چنین تصمیمی می‌گیرد؟ فقط تصور می‌کنم که در تمام طول اجرا تصویر‌های کودکی پسرش را پشت چشم‌هایش مرور می‌کند و صدای قدم‌های او را لابه‌لای نت‌های موسیقی می‌شنود و... . زندگی گاهی عجیب‌تر از حد تصور ما جلو می‌رود و مرتب غافلگیرمان می‌کند! نمی‌دانم چقدر روزهای نقطه‌دار و عجیب در پیش‌روی هرکدام از ماست؟ چه اتفاقات و چه تصمیم‌هایی در پیش‌روی ماست که وجوه دیگری از انسان‌بودنمان را برای خودمان رو می‌کند و غافلگیرمان می‌سازد؟ اما می‌دانم برخی قصه‌ها و برخی قهرمان‌ها وجود و حضورشان همه ما را قوی‌تر می‌کند و محکم‌تر و قصه این موزیسین بزرگ از همان‌ها بود... . نقلش کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.