|

نامه‌ای به استاد سیدحسن خمینی

قهرِ سیاست از اخلاق

مصطفی سلیمانی . -شاگرد حجت‌الاسلام سیدحسن خمینی

سلام استاد! این روزها خبر عدم احراز صلاحیت حضرت‌عالی برای کاندیداتوری مجلس خبرگان رهبری، نُقل محافل مختلف شده است؛ اتفاقی که شاید دور از ذهن هم نبود. من به عنوان یک جوان حوزوی که در فضای دانشگاه هم نفس می‌کشم، بارها دیده‌ام که امید حاصل از این ملاقات‌ها حلال مشکلات فراوانی شده است.

اعتراض شما به رأی صادره از سوی شورای محترم نگهبان بیشتر از آنکه در نگاه من تداعی‌کننده یک اقدام مدنی در جهتِ احقاق حقوق شهروندی‌تان باشد، درس‌آموزِ امید به آینده‌ای روشن بوده است. شما نیک می‌دانید که جرعه‌ای امید در کام تشنه جوان امروزِ ایرانی، چه معجزه‌ای می‌کند! امید، گمشده این روزهای ماست. جامعه ما دردمندِ بازی با الفاظ و القاب است. ما که از نزدیک محضرتان را درک کرده‌ایم، می‌دانیم که دل‌بستن به عناوین و مناصب را ناخوشایند می‌دانید! باید عرض کنم که علت تقرب من به شما، التزامتان به اخلاق انسانی در همه شرایط بوده است. التزام به حلم و ادب حتی در مقابل بدزبان‌ترینِ مخالفان! همیشه برایم سؤال بوده است، چرا انسان‌هایی که در گذشته‌ای نه‌چندان دور شنیده نمی‌شدند و محروم از تریبون‌ها بوده‌‌اند، وقتی به لطف خدای متعال و مجاهدت مردم، صاحب پست و مقام و تریبون می‌شوند، راهی را می‌روند که در گذشته منتقد آن بوده‌اند؟! تا اینکه پاسخ آن را در نامه امیرالمؤنین علیه‌السلام به مالک اشتر یافتم: «ای مالک! به هر حال، روی‌پوشیدنت از مردم به دراز انکشد، زیرا روی‌پوشیدن والیان از رعیت ‌خود، گونه‌ای نامهربانی است ‌به آنها و سبب می‌‌شود که از امور ملک آگاهی‌ اندکی داشته باشند. اگر والی از مردم رخ بپوشد، چگونه تواند از شوربختی‌ها و رنج‌های آنان آگاه شود. آن وقت، بسا بزرگا که در نظر مردم خرد آید و بسا خردا، که ‌بزرگ جلوه کند و زیبا، زشت و زشت، زیبا نماید و حق و باطل به هم بیامیزند، زیرا والی انسان است و نمی‌‌تواند به کارهای مردم که از نظر او پنهان مانده، آگاه گردد و حق را هم نشانه‌هایی نیست که به آنها، انواع راست از دروغ شناخته شود و تو یکی از این دو تن هستی: یا مردی هستی در اجرای حق گشاده‌‌دست و سخاوتمند، پس چرا باید روی پنهان داری و از ادای حق واجبی که بر عهده توست دریغ فرمایی ‌و در کار نیکی که باید به انجام رسانی، درنگ روا داری، یا مردی هستی که ‌هیچ خواهشی را و نیازی را برنمی‌‌آوری، در این حال، مردم، دیگر از تو چیزی‌ نخواهند و از یاری تو نومید شوند، با اینکه نیازمندی‌های مردم برای تو رنجی ‌پدید نیاورد، زیرا آنچه از تو می‌‌خواهند یا شکایت از ستمی است ‌یا درخواست ‌عدالت در معاملتی». استاد عزیز!انحصار و یک‌جانبه‌گرایی، آفت این روزهای جامعه ماست، آفتی که دغدغه دیروز بزرگانی بوده است که امروزه خود دچار آن شده‌اند! قهر سیاست از اخلاق و بیگانگی سیاستمداران با مکارم اخلاق، فضایِ ناامیدی را در جامعه گسترش می‌دهد. ناامیدی در فضای اقتصادی، فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و هنری، مولودِ جداییِ اخلاق از سیاست است.استاد بزرگوار! هیچ وقت معتقد نبوده‌ام که با آمدن یک نفر، شقّ‌القمری صورت گرفته و همه مشکلات حل می‌شود، اما باور دارم که بازگشت شما به عرصه انتخابات بیشتر از آنکه بازگشتِ یک فرد مؤثر برای یک نهادِ تصمیم‌ساز باشد، بازگشتِ امید به قلب جوانانی است که چشم به آینده‌ای روشن دارند؛ امیدی که می‌تواند گره‌گشای بسیاری از مشکلات خرد و کلان جامعه باشد.خیلی‌ها انتظار داشتند که شما قهر کنید! ولی با اینکه بعد از تأیید صلاحیتتان توسط کثیری از فحول مراجع و علما، نکته‌ای را بر فقهای شورای نگهبان پوشیده نمی‌دانستید، ولی با این حال قهر نکرده و درس تلاشِ امیدوارانه که شرط اخلاقی مقوله اصلاح است را به منتظران اخلاق‌محور آموختید. ما این روزها بیشتر از آنکه چشم‌به‌راه یک مرجع سیاسیِ دیگر باشیم، دل در گروِ یک مرجع اخلاقی بسته‌ایم. خواستم خدمتتان عرض کنم، هرچند شما را خلفِ صالحِ امام بزرگوارمان می‌دانم، اما آنچه که باعث شد شما را به عنوان استاد و معلم انتخاب کنم، التزام عملی شما به مبانی اخلاق در عرصه‌های مختلف اجتماعی بوده است. به امید روزهای روشن... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.