|

نگاهی به پوستر فیلم «دلبری»

علامت سؤال در ذهن مخاطب

تورج صابری‌وند

نه هرکه چهره برافروخت دلبری داند؛ اما این پوستر آیین دلبری می‌داند. چهره‌ بازیگر نقش اول زن، تمام فضای پوستر را گرفته؛ اما با دستانش نقابی ساخته که چهره را بپوشاند. این ایده سطح اول درگیری را می‌سازد؛ اما پوستر بلافاصله لو می‌دهد که چهره‌ نقاب‌شده «هنگامه قاضیانی» است. ساخت پوستر فیلم با چهره‌ کلوزآپ بازیگران حال ‌گیشه را خوب می‌کند؛ اما این پوستر با هوشمندی‌ این کار را می‌کند. با چهره، چشم‌های مخاطب را به خود می‌کشد؛ اما چهره‌ای را نشان نمی‌دهد. ایده‌ اصلی پوستر نقاب‌کردن چهره‌ بازیگر زن نیست. یک دست لاک‌زده و یک دست بی‌لاک. این ایده‌ درگیرکننده و معنایی پوستر است، ایده‌ای ساده و تاثیرگذار. ایده‌ای که آن‌قدر واقعی است که می‌توان باور کرد در میانه‌ یک داستان اتفاق افتاده و تصویر را به شدت روایی می‌کند و چیزی است که با ساختار روایی فیلم هماهنگ است. با یک رویکرد معناگرایانه هم می‌توان به پوستر این فیلم نگاه کرد، اینکه چرا فقط دست چپ زن که حلقه‌ ازدواج هم دارد لاک زده شده، می‌تواند سؤال‌برانگیز باشد. اینجا اسم فیلم هم به کمک می‌آید تا پازل ذهنی مخاطب را تکمیل کند؛ اما هیچ معنای صریحی نخواهد یافت و بیشتر برای دیدن فیلم و تکمیل پازل ذهنی تشویق خواهد شد. شاید مخاطبی بخواهد به این دقت به این چرایی‌ها و به این تکه‌های معنایی پازل فکر کند یا از کنار آن عبور کند. در دو حالت علامت سؤال‌هایی در ذهن مخاطب باقی می‌گذارد تا کنجکاویش را برای دیدن فیلم به کار گیرد. این علامت سؤال‌ها دلیل موفقیت این پوستر است؛ کاری که بسیاری از پوسترهای سینمایی از آن باز می‌مانند. پوستر اگرچه ترکیب‌بندی و ریزه‌کاری‌های خوبی دارد و حتی نقطه‌ نوشته‌ دلبری را به رنگ لاک دستان بازیگر کرده تا شاید جبران انگشت اشاره‌ دست چپ بازیگر کند؛ اما از لحاظ کیفیت گرافیکی و عکاسی، ارزش‌های زیباشناسانه چندانی ندارد. عکس به‌شدت عکس عادی و ریالیستیکی است و تایپوگرافی معمولی دارد؛ اما اینکه فیلم به گفته‌ کارگردانش فقط یک کاراکتر دارد، حضور یک چهره در پوستر را توجیه می‌کند. بلندنبودن انگشتان دست‌ها هم می‌گوید که داستان فیلم مربوط به ماجراهای عشقی جوانانه نیست و نمی‌توان انتظار فیلم‌های زرد داشت که نشانی درستی برای این فیلم است. اینکه پوستر به ژانر اصلی فیلم که شخصیت پنهان و مهم فیلم، میثم جانبازی که در جبهه جنگ قطع نخاع شده و موضوع اصلی داستان هم حول این محور است، هیچ اشاره‌ای نمی‌کند، نقطه‌ ضعف این پوستر است. مخاطب انتظار دارد که هر پوستری نشانی درستی از ژانر فیلم به مخاطب بدهد، وگرنه اشاره‌نکردن یا پنهان‌کردن ژانر فیلم باعث سوءتفاهم میان مخاطب و فیلم است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.