همه آمده بودند
احمد بحری
روز جمعه به مناسبت سیزدهم بهمنماه، روز جهانی تالابها به همت جمعی از فعالان و دوستداران محیطزیست قم برنامهای برای نجات تالاب بهشت معصومه قم برگزار شد. در این برنامه همه آمده بودند؛ از کودک پنجساله تا مرد 75ساله. همه با شوروشوق آمده بودند و با یک هدف دور هم جمع شده بودند و آن هم حفظ این تالاب ارزشمند در کنار شهر کویری قم بود. از اولین ساعات صبح تشکلهای مردمنهاد و گروههای کوهنوردی با وسیله شخصی خود زودتر از ما به محل آمده و شروع به پاکسازی تالاب از زباله کرده بودند. از روز قبل به من اطلاع داده بودند برای این برنامه، ساعت هفت صبح مقابل اداره باشم تا به اتفاق همکاران به محل برویم. از قبل هم با شهرداری قم هماهنگ شده بود که یک دستگاه لودر برای این برنامه به محل بفرستند. نحوه کار به این صورت بود که مسیرهایی که آب از تالاب به صورت هرز خارج میشد، مسدود شود و جادههای دسترسی متفرقهای که توسط برخی شکارچیان احداث شده بود معدوم شوند. از روزهای گذشته هم کارشناسان اداره کل محیطزیست با حضور در محل به بررسی جوانب کار پرداخته بودند تا کار به نحو احسن انجام شود. طبیعتدوستانی که با فراخوان به تالاب آمده بودند به همراه خود بیل هم آورده بودند تا با دستان خود در این کار مهم شریک باشند. قرار بر این بود که پس از اتمام کار برای گشت و پایش به یکی دیگر از تالابهای استان به نام تالاب مره هم برویم تا روز جمعهمان پربارتر از قبل شود. به محض رسیدن به تالاب مره یک خودرو سواری را در کناری مشاهده کردیم و وقتی به آن رسیدیم مشکوک شدیم و از پنجره خودرو یک اسلحه شکاری را داخل آن مشاهده و شروع به بازرسی خودرو کردیم و مقادیری فشنگ به همراه اسلحه شکاری توقیف و صورتجلسه لازم را صادر کردیم. در ادامه با خودروی اداره تا مسیری که امکان داشت به صورت سواره رفتیم و مابقی مسیر تالابی را با تعویض پوتینهایمان با چکمه ضدآب به صورت پیاده طی کردیم. هدف ما از پیمایش پیاده، نزدیکشدن به دستههای مرغابی در محل بود تا بتوانیم ضمن ثبت آمار گونههای مختلف از آنها عکاسی هم بکنیم. در این مسیر موفق شدیم چند گونه جدید را هم مشاهده و از آنها عکاسی کنیم. در حال حرکت داخل تالاب بودیم که ناگهان موبایلم زنگ خورد و از خانه به من اطلاع دادند دخترم حین بازی با بچهها زمین خورده و دردی در دستش احساس میکند. این خبر مرا شوکه کرد و با همکاری همکارانم تصمیم گرفتیم فورا به شهر بازگردیم. طی مسافت تالاب با حساب مسیر پیادهای که رفته بودیم، حداقل به دو ساعت زمان نیاز داشت. یکی از همکارانم که پشت فرمان نشسته بود با سرعت تمام به سمت شهر حرکت کرد. انگار برای دختر خودش اتفاقی افتاده باشد. به لطف ایشان مسیر طولانی را در کمترین زمان طی کردیم. به همسرم گفتم دخترمان را با آژانس به نزدیکترین بیمارستان ببرد تا من هم خودم را برسانم. وقتی به بیمارستان رسیدم معاینه انجام شده بود و از دست راستش هم عکس گرفته بودند و باید دستش را گچ میگرفتند. کار گچگیری انجام شد و بلافاصله به منزل برگشتیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.