هیجان؛ عامل ایجاد و تشدید «اماس»؟
مریم پیمان
چه کسی میداند من چه میگویم! همه این روزها مدعی زندگی در سختی و زیان شدهاند. پای صحبت هرکس بنشینی، تا ثابت نکند که از تو بدبختتر است، ممکن نیست دست از سر کچلت بردارد. باشد، قبول، شما بدبخت و من خوشبخت! اما انگار کسی یادش نیست در این روزهای خوشبختی چیزی را دارد که حتی تصور شکرش هم برایش خندهدار است؛ «سلامتی». بهتر است بگویم «اطمینان از سلامتی». یعنی آن چیزی که من در وجود خودم به آن اعتقاد هم داشته باشم، در آزمایشهای پزشکی سندی برای اثباتش ندارم. همین اطمینان است که یک امکان را برای همه سالمهای جهان فراهم میکند و من از آن محروم. امکان «تجربه هیجان»! البته این ظاهر قصه است. دکترها میگویند استرسهای روحی و هیجانات در بروز اماس تأثیر مستقیم دارد، اما آنها فقط میگویند. باید یک اماسی باشی تا بدانی. «شنیدن کی بود مانند دیدن». هر بار که یک شرایط استرسی را چه به انتخاب خودت و چه به اجبار تجربه میکنی، کمشدن بینایی، شلشدن دستها و ضعف در پاها به تو نهیب میزند که یادت باشد به خودت غَرِّه نشوی! حواست باشد الان چه زمانی از سال و چه شرایطی از جسم در اختیارت است که اینگونه در برابر هیجان واکنش داری. این روزهای خوبِ خنک بهاری به اسم زمستان که گاه آلودگیاش انسان را به زانو درمیآورد و گاه پاکیاش نشانههای بیماری را تقلیل میدهد، زمان خوبی است برای آنهایی که دوست دارند با وجود اماس، هیجان را تجربه کنند. پریدن از ارتفاع، ورزشهای جذابی مثل اسکی، ماشینسواری و لاییکشیدن و هر تفریح هیجانی که دوست دارد، بسمالله! کمتر از یک ماه زمان داریم که تجربهشان کنیم، چون حالوهوای بهار که بیاید، خودم و خودتان میدانیم علائم به شکل گذرا تشدید میشوند. اما باور کنید همین وقتهای سال هیجانهایی هست که دوست ندارید انتخابشان کنید، یا اصلا انتخابش دست شما نیست. پدرم بهمنماه یکی از سالهای گذشته فوت کرد. آن سال برف میبارید و از زمستان بهاری امسال، خیلی زمستانیتر بود. اما دما هم کمکی در جلوگیری از بروز و تشدید بیماری نکرد. سالهایی که فشار و هیجانی را تجربه نکردم همیشه زمستان جالبی داشتم، چندین برابر همیشه کار کردم و لذت بردم. الان که به گذشته نگاه میکنم، میبینم دکترها بیربط هم نمیگویند اگر استرسهای روحی و هیجانات کمتری را تجربه کنیم، اوضاع بهتری خواهیم داشت. با خودمان صادق باشیم؛ اماس در دستان ماست. افرادی هم که بیمار نیستند و فقط مستعد این بیماری هستند، در زمانی که دچار استرس و هیجان میشوند، علائم بیماری را تجربه میکنند. بنابراین همه ما و نهفقط بیماران، باید تمرین کنیم با خواستههای درونیمان، مشکلات خواسته و ناخواسته زندگی روزمره و مسائل زندگی با آرامش و بهطور منطقی برخورد کنیم. باید مسئلههایمان را حل کنیم تا در شرایط فشار کمتری قرار گیریم و از همه امکانات موجود برای این کار استفاده کنیم. استرس و هیجان روحی برای بیمار اماس سم است، اما من نمیفهمم چرا دوست دارم خودم به آغوش هر کار استرسزا و هیجانی بروم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.