|

جمهوری‌خواهی، همچنان در تعلیق

پیروزی تأثیربرانگیز سناتور «تد کروز» در انجمن‌های محلی ایالت آیوا و تسلط مشترک او و «دونالد ترامپ» بر آرای جمهوری‌خواهان، به ‌عنوان دو نامزدی که درصدد تصاحب حزبی هستند که از آنان بیزار است، یک رخداد تعیین‌کننده سیاسی است؛ رخدادی که خبر از اوج‌گیری رقابتی بی‌سابقه بر سر تعیین نامزد اصلی جمهوری‌خواهان در دهه‌های اخیر می‌دهد. حکایت آیوا ازلحاظ رقابت‌های انتخاباتی برای جذب آرای نمایندگان ایالتی، موفقیت کروز در شکست ترامپ و همچنین نمایش غیرمنتظره «مارکو روبیو» در کسب 23 درصد آرا و تصاحب رتبه سوم است؛ اما از منظر چالش جاری حزب جمهوری‌خواه در تعریف دوباره خود، نتایج آرای اولیه آیوا تنها چرخشی کوچک در مسیر فرایندی است که برای ماه‌ها رقابت‌های درون‌حزبی جمهوری‎‌خواهان را تحت‌الشعاع قرار داده است. شورش کروز و ترامپ، فقط یک هفته دیگر در نیوهمپشایر، یعنی همان ایالتی که ترامپ اکنون با فاصله بسیار از رقبای خود بر صدر ایستاده، از سر گرفته خواهد شد و این امر، نخبگان و رهبران جمهوری‌خواه را برای مداخله جهت پیروزی روبیو در تنگنا قرار خواهد داد. حتی اگر روبیو بتواند از موفقیت ابتدایی خود برای جذب حمایت‌ها و منابع و کمک‌های مالی بیشترین استفاده را ببرد، هنوز نمی‌توان مطمئن بود که آیا مرکزیت حزبی نفوذ لازم برای بیرون‌راندن هرکدام از نامزدها از عرصه رقابت‌ها را خواهد داشت یا نه؛ چه رسد به آنکه بتواند تمرکز آرای رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه را از ترامپ و کروز منحرف کند. هنوز تحولات دوشنبه‌شب به وقوع نپیوسته بود که سد آتش ترامپ و کروز بسیاری از تحلیلگران سیاسی را قانع کرده بود باید در این فرضیه که مرکزیت یک حزب مسئولیت انتخاب نماینده خود برای تصدی کرسی ریاست‌جمهوری را دارد، بازنگری کنند؛ اما شاید بهتر باشد بابت مطابقت این فرضیه با نتایج آرای آیوا، نگاهی به تمامی آن روش‌هایی داشته باشیم که مرکزیت حزب جمهوری‌خواه در پیش گرفت تا عاقبت اختیار تعیین نامزدهای پیروز و شکست‌خورده خود را به کلی واگذار کند. این حزب جمهوری‌خواه نبود که تصمیم گرفت تد کروز را بر جایگاه پیشتاز رقابت‌های درون‌حزبی بنشاند. در عوض، این دامنه متعددی از تصمیم‌گیری رهبران جمهوری‌خواه در چندین سال گذشته است که حتی از مدت‌ها پیش بر ظهور پدیده‌ای چون ترامپ و پیروزی قریب‌الوقوع کروز در ایالت آیوا دلالت داشته‌اند: تصمیم به سازماندهی یک کارزار تبلیغاتی تند، آتشین و جنون‌آمیز علیه رئیس‌جمهور «باراک اوباما» که بسیاری از رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه را مهیای ظهور و اوج‌گیری یک خصم سازش‌ناپذیر با اوباما از سوی حزب متبوعشان کرد. اجازه‌دادن به چهره‌های محافظه‌کار رسانه‌ای در حوزه سرگرمی برای بدل‌شدن به بازیگران پرنفوذ حزبی. تصمیم به اعطای حق وتو به برخی از جناح‌های واپس‌گرا پیرامون خط‌مشی حزبی و چشم‌پوشی بر این نتیجه‌گیری که مهم‌ترین ضرورت پیشاروی حزب، درپیش‌گرفتن رویکردی پذیراتر در قبال اقلیت‌ها و مهاجران است. صدور مجوز برای تعطیل‌کردن دولت اوباما از سوی سناتور کروز و به‌تبع آن، تقویت شهرت او به ‌عنوان قاطع‌ترین مخالف اوباما. تصمیم به تقابل‌نکردن با دونالد ترامپی که در شش ماه گذشته یک‌تنه تمامی مناظرات و مباحثات حزبی را شکل داده است. مرکزیت جمهوری‌خواه اکنون بار دیگر به این امید متوسل شده که روبیو بتواند با جهشی، جایگاه سوم خود در آیوا را هفته آینده و در ایالت نیوهمپشایر به رتبه دوم ارتقا داده و درنهایت موفق شود پیروزی قاطعی در ایالت‌های آتی به دست آورد؛ اما این امید فقط درصورتی محقق خواهد شد که کروز در بهره‌برداری از پیروزی غیرمنتظره خود در آیوا ناکام مانده و ترامپ نیز به هر ترفندی، از ادامه مسیر موفقیت‌آمیز خود دور بماند. تا آن زمان، هر آنچه در این چند ماه از رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه شاهد بوده‌ایم، نشان از عزم آنان برای جلوگیری از پیروزی جریان رسمی حزب متبوعشان دارد. این درست همان مأموریتی است که آنان در آیوا و فقط به یک دلیل به سرانجام رسانده‌اند؛ و آن چیزی نیست جز تصمیم مرکزیت حزب که از پس سال‌ها بی‌مبالاتی و بی‌کفایتی، به آنان اجازه چنین کاری داده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.