آجر با کادوپیچ شیک
سیدمحسن هاشمی
هرروز برای رفتن به سر کار دو مسیر را باید طی کنم. پیکان تاکسی برایم ترمز میزند. مرددم مسیرم را بگویم یا نه؟! تا میتوانم از تاکسی پیکان استفاده نمیکنم. نگاه پیرمرد راننده اما مهربانانه و محترمانه است. مسیرم را میگویم. با بوق و سر همراهی میکند. سوار میشوم. دو مسافر دیگر هم کمی آنطرفتر سوار میشوند. ایستگاه دوم آن دو مسافر پیاده میشوند. میزان کرایه درخواستی که چندان هم بیربط نیست، موجب رنجش آن دو مسافر میشود. بعد از پیادهشدن مسافران، با لحنی گلایهآمیز میگوید 73 سال سن دارد و ناچار برای ارتزاق و معیشت باید از صبح تا شام دنده عوض کند و فرمان بچرخاند. با واژهای دلداری و همراهیاش میکنم. کمی آنطرفتر مسافری با جعبهای ایستاده و مسیرش را میگوید، مناسب مسیر ما نیست. تعریف میکند که پریروز از خیابان انقلاب مسافری دربست به مقصد ميدانامام با دو جعبه شیک داشته است. در بین راه مسافر موصوف تقاضا میکند دم در مغازهای در چهارراه مخبرالدوله بایستد تا خرید انجام دهد. مسافر به مغازهای وارد میشود و پس از درنگی کوتاه بهسوی تاکسی بازمیگردد و از راننده تقاضای 50هزارتومان برای پرداخت خریدش میکند که بلافاصله در مقصد با کرایه با هم بپردازد. پیرمرد راننده پاسخ میدهد پنجتومان هم ندارد. مسافر دربستی تشکر میکند و دوباره بهسوی مغازه بازمیگردد. چنددقیقهای سپری میشود و از مسافر خبری نیست. پیرمرد بهسوی مغازههای کناره پیادهرو میرود اما خبری از مسافر دربستیاش نیست. در صندوق و جعبهها را باز میکند که با آجرهای فرسوده مواجه میشود!!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.