|

به بهانه سیزدهمین سالمرگ عارف ربانی «حاج اسماعیل دولابی»

تجلی نور

عسل عباسیان: قلم، ناتوان است از نوشتنِ نور. با استعانت از صاحب قلم که فرمود «والقلم و مایسطرون»، سطرهای پیشِ‌رو درتلاشند تا برای گرامیداشتِ پیری نگاشته شوند، که چشمِ ما بود. فردا سیزدهمین سالمرگ وارسته‌ای‌ست که تجلی نور بود و از نور بود. نور را چشیده بود، چنان‌که فرمود: «امیدوارم نور ‌فاطمه‌زهرا(س) همه شما را غرق کند. هروقت یادش می‌کنید نور او با شماست. از آن نور می‌گیرید. نور، علم است، چراغ است. اگر چراغ را خاموش کنند با اینکه چشم داریم جایی را نمی‌بینیم. چشم تنها برای دیدن کافی نیست. نور هم لازم است. لذا نور فاطمه برای شما خیلی خوب است. وقتی به آن خانم توجه کردی آن نور به مجلس شما می‌تابد. آن‌وقت می‌بینید؛ عرایضی را که می‌خواهم بکنم می‌بینید. من با لبم حرف می‌زنم و شما با دلت می‌بینی. چون نور فاطمه‌زهرا خیلی صفا دارد. اگر ذکری از جمالش بشود یکمرتبه می‌بینی که خورشیدی پیدا شد که تمام ظاهر و باطن و درون و بیرون را روشن کرد. نور، آدم را زیبا می‌کند. «و من لم یجعل الله له نورا فماله من نور»؛ وقتی نور نبود چیزی نداریم. این نور یعنی نور فاطمه، نور محمد و آل محمد (ص). اینها همه نور خدا هستند؛ «الله نور السموات و الارض» نور همین است. محمد و آل محمد (ص) مال آسمان‌ها و زمینند و همه نور هستند. وقتی یادشان می‌کنیم آن خورشید، خودش را نشان می‌دهد و ما هم نور می‌گیریم و جزو نور آنها می‌شویم. وقتی چراغ روشن شد خیلی زیبا می‌شود. همه‌چیز را در قلب خود و با جان خود نگاه می‌کنی. هرچه حسن و زیبایی است آشکار می‌شود. آن نور عیبها را هم کنار می‌زند. اصلا نور، ظلمتی باقی نمی‌گذارد». نور نوشتنی نیست، پس نمی‌توان از پیری نوشت، که جهان را جز نور نمی‌دید و در محضرش، خلائق، سراسر غرق نور و سرور بودند؛ عارفی که چنان از نور می‌گفت، که آدمیان نمی‌توانستند جز نور ببینند و درک کنند و بنوشند. فردا سالگرد وداع با والاانسانی‌ست که هنوز می‌توان، نورش را در مجموعه کتاب‌ها و سخنرانی‌های «طوبای محبت» جست و از سرچشمه‌ای که او بود، سیراب شد و برای جهان نور خواست؛ «حمد» و «توحیدی» زیر لب خواند و کائنات را نورباران کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.