تجربه زیسته از «اماس»
اعتماد به پزشک گامی در راستای درمان
مریم پیمان
دیگر خسته شدهام. هرکسی من را میبیند شماره یک دکتر، یک فرادرمانگر یا نمیدانم رواندرمانگر، یک دکتر گیاهی، یک متخصص یا فوقتخصص که فقطوفقط آن فرد توانسته با یک شیوه جدید یک آشنای «اماسی» را که اوضاعش خیلی بدتر از من بوده در طبق اخلاص میگذارد و با دلسوزی و «الهی بمیرم خوب میشی و نمیمیری» ضمنی تحویلم میدهد. یکسری که خدایی خیلی جالبترند. برخی از همکارهایم که خبرنگارند یا حتی خالهجان بنده که بیشتر روز پای تلویزیون وقت میگذراند هم، رسالت خودشان میدانند که آخرین اخبار مرتبط با کشف داروها را که از رسانهها دیده یا شنیدهاند با دیدن من مطرح کنند. خیلی خوب است اما انگار کسی باور نمیکند که این داروهای جدید آزمایش نشدهاند و اگر خوب بودند و در ایران موجود، حتما دکتر بیچاره من هم به مغزش میرسید که پیشنهاد کند. «اماس» از فرد به فرد فرق دارد اما دکترها به خدا میفهمند که برای چه شرایطی باید چه دارویی تجویز کنند. براساس وضعیت بیمار، دارو پیشنهاد میشود. وضعیت عبارت است از شرایط جسمی و روحی، عوارض دارویی و نوع پاسخ بدن بیمار به دارو، توانایی پرداخت هزینه مداوم داروها، زن یا مردبودن، تأهل یا تجرد، نوع و تعداد ساعت شغل البته در صورت اشتغال، داشتن یا نداشتن فرزند برای زنان و هزار فاکتور محیطی دیگر. همه این حرفها را زدم که دو قصه تلخ را بگویم که بارها آزارم داده است؛ اول اینکه از ترحم و نگاه دیگران بهعنوان یک بیمارِ لاعلاجِ بدخت به خودم متنفرم. حتی اگر آن آدم دلسوزترین و نزدیکترین فرد به من یعنی مادر، خواهر، همسر یا دوستم باشد. در این حالت دو واکنش نشان میدهم؛ خشم یا سکوت. خشم منجر به کدورت و ناراحتی طرف مقابل میشود و سکوت منتهی به فرسایش تدریجی من. این مسئله در برابر داستان دوم، یک شوخی است چون بههرحال با مراعات اطرافیان و بیخیالگفتن درونی به خودم میتوانم حلش کنم. اما قصه دوم خیلی تلخ است؛ بیمارهایی را دیدم که اوضاع جسمی بدی را تجربه میکردند و برای پیداکردن راهحل جدید، با پرسوجو سراغ دکترهای بهتر در حوزه «اماس» میگشتند، از این دکتر به آن دکتر، آزمایشها و امآرآیهای متعدد. داروهایشان را مرتب عوض میکردند و به بهانه عوارض با ناامیدی، اعتماد به دکتر را بهعنوان اصل مهم تأثیر دارو زیر پا میگذاشتند. شَک موجب اوج بیماری و حمله میشود. یعنی اگر به دکتر و دارویی که مصرف میکنیم اعتماد نداشته باشیم، ناامیدی به سراغمان میآید و با ناامیدی و افسردگی این مریضی مرموز پیشرفت میکند و آنوقت است که باید گشت و دکتری را پیدا کرد که شرایط جدیدی را که بهنسبت قبل بدتر هم شده است بهتر کند. دوست همدرد من! به دکترت اعتماد کن! تعویض مکرر دکتر قبل از هرچیز، ارتباط انسانی با دکترت و شناخت او از وضعیت جسم و روحت را کمتر میکند و این یعنی تجویز داروی نامناسب یا کمترمناسب با شرایط جسمی و روحی بیمار. به هر روش مکملی که رجوع میکنی فراموش نکن روش اصلی در این بیماری دارودرمانی است و با رهاکردن داروهایت در بلندمدت آسیبهای جدی به خودت خواهی زد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.