آینه
ایران امام)ره( در پی حاکمیت مردم بود موسویتبریزی: حضرت امام از ابتدا بهدنبال آن بودند تا مردم سرنوشت خود را تعیین کنند، زیرا مردم بوده و هستند که اصل نظام را پایهگذاری و حمایت کردند. در قرآن تصریح شده است که خداوند مالک آسمانها و زمین است و خدا، مردم را در روی زمین بر سرنوشت خویش حاکم ساخته است که این امر در اصل 56 قانون اساسی نیز تصریح شده است. ازاینرو این مردم هستند که باید کیفیت زندگی خود را انتخاب کنند. اکنون در شرایط انتخابات، تحقق این امر مستلزم این است که مردم قدرت بیشتری برای انتخاب داشته باشند. اگر دلیلی برای تخلف وجود ندارد، هیچکس حق ندارد حقی را از کسی سلب کند. اینجاست که طبقه احکام اسلام و فتاوای مراجع برائت بر انسانها جاری میشود و در قانون اساسی نیز اصل بر برائت است. ازاینرو نمیتوان نامزدهای انتخابات را مجرم دانست یا صلاحیت آنها را احراز نکرد. حتی اینکه صلاحیت کسی احراز نشده است نیز به معنای برائت اوست.
اعتماد رایزنیهای انتخاباتی، سختتر از رایزنی هستهای احمد خرم: وعدههایی كه امروز یكی از مهمترین آنها یعنی موضوع هستهای به سرانجام رسیده است و بنابراین رأیدهندگان با حالتی كه حاكی از افزایش امید و اعتماد نسبت به سیاستهای طیف اصلاحطلب و اعتدالیون است، پای صندوقهای رأی خواهند آمد. بسیار روشن است كه هم رئیسجمهوری و دولت او و هم منتقدان و مخالفان جدیاش در دو طرف این بازی به ابعاد چنین وضعیتی آگاه و هوشیار هستند. رئیسجمهوری با سخنان روز پنجشنبه خود دو كار را انجام داد. یكی اعتمادبهنفس خود از جایگاه و عملكردش در مقام نفر دوم مملكت را به نمایش گذاشت و به موافقان و مخالفان خود این پیغام را فرستاد كه محكم و استوار بر سر جای خود ایستاده است. او در حقیقت خواست تا با این موضعگیریها اقتدار عمومی دولتش را قدری به رخ مخاطب بكشد. دوم هم این بود كه اگر در این شرایط جامعه و خصوصا هواداران آقای روحانی از او سخنانی دیگر میشنیدند، شاید بهشدت زیر سؤال میرفت. چراكه حتی در فاصله كمتر از یك هفته بعد از اجرای برجام، موضوع هستهای دیگر اولویت افكار عمومی كشور نیست و همه حواسها متوجه رقابت انتخاباتی هفتم اسفند شده است كه قرار است دولت در آنجا برای بار دوم خود را نشان دهد.
کیهان جابهجایی صندلیها! حسین شریعتمداری: آقای رئیسجمهور برای توجیه ورود افراد بیصلاحیت به خانه ملت مثالی آوردهاند که نهفقط مصداق قیاسمعالفارق بوده و از یک حقوقدان دور از انتظار است، بلکه اهانت به کارگزاران محترم دولت نیز هست. میپرسند؛ آیا وقتی حضرت امیرالمؤمنین(ع) حاکمی را در یک منصب قرار میدادند فقط به صداقت و ایمان او توجه داشتند و یا کارآمدی و کاربلدی او را هم در نظر میگرفتند؟! و بعد میگوید، «قنبر» پاک و متدین بود ولی امیرالمؤمنین(ع) قنبر را فرماندار یا استاندار نکرد ولی برای ساماندادن به امور فارس «زیاد بن ابیه» را استاندار فارس کرد که وی پدر عبیداللهبنزیاد بود و نتیجه میگیرد که برای حل برخی از مشکلات پیچیده میتوان از افرادی نظیر «زیاد بن ابیه» هم استفاده کرد؟! در این خصوص گفتنی است؛ الف: درباره زنازادهبودن «زیاد بن ابیه» که لقب «ابن ابیه» به همین علت بر او نهاد شده است باید گفت؛ حضرت امیر علیهالسلام این اتهام را درباره وی «غیرثابت» دانستهاند و این هنگامی بود که «زیاد» از جانب حضرت به استانداری فارس منصوب شده و به آشوب آن سامان پایان داده بود و معاویه برای فریب زیاد نامهای به او نوشته و ابوسفیان را پدر وی و زیاد را برادر خود نامیده بود. حضرت امیرالمؤمنین علیهالسلام طی نامهای که در نهجالبلاغه موجود است- نامه 44 - خطاب به او میفرمایند؛ «اطلاع یافتم که معاویه برای تو نامهای نوشته تا عقل تو را بلغزاند و اراده تو را سست کند، از او بترس که شیطان است و از پیشرو و از راست و چپ بهسوی انسان میآید تا در حال فراموشی، او را تسلیم خود سازد و شعور و درکش را برباید».از این نامه بهوضوح پیداست که امیرالمؤمنین(ع) مولود نامشروعبودن زیاد را امری غیرثابت و ادعای ابوسفیان در حق وی را نامشروع دانسته است. ضمن آنکه به گواه تاریخ، هنگام نصب به استانداری فارس، چنین شهرتی درباره او مطرح نبوده است. ب: با توجه به آنچه از تاریخ مکتوب و نظر مورخان بزرگ شیعه نقل شد، اولا؛ شهرت «زیاد» به فرزند نامشروع، از نظر و نگاه حضرت امیرالمؤمنین(ع) «امری غیرثابت» بوده است، ثانیا؛ سوابق وی تا قبل از پیوستن به معاویه و استانداری بصره که بعد از شهادت امامحسن علیهالسلام اتفاق افتاده، سابقه منفی نبوده است. بنابراین برخلاف آنچه آقای رئیسجمهور به آن استناد کرده است، حضرت امیر(ع)، یک فرد بدنام! و بدسابقه را به استانداری فارس منصوب نفرمودهاند، بلکه او بعدها به معاویه پیوسته و در بصره دست به جنایت زده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.