نجفی چشم و چراغ ما بود
صالح حسینی- مترجم
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی استاد نجفی هم رفت که چشم و چراغ ما بود. حضورش برای ما نفس زندگی بود. اصلا حضور محفل انس بود. جلوهگاه پاکی و صداقت بود. با وجود تسلط بینظیر بر ادب فارسی هرگاه در ترجمههایش اظهارنظر میکردیم با فروتنی میپذیرفت. اصلا یادمان داد که هر ترجمه یا نوشتهای ناتمام است که اگر تمام باشد، اگر کامل باشد، ترجمه بعدی در کار نخواهد بود. من که با تمام وجود دوستش میداشتم. هرچه میگفت مانند تعویذی از بر فرو میآویختم. من عشق به زبان فارسی را از او آموختم. کنار گذاشتن تکلفنویسی، انشاءپردازی، و روی آوردن به نثر سالم و سرشار را از او آموختم. بارها گفتهام و باز هم میگویم که هرچه از ترجمه میدانم از او میدانم. با اینکه حالم منقلب است و گریه امانم نمیدهد، بگذارید این را هم بگویم که اگر خودش رفته، نوشتهها و ترجمههای او تا زبان فارسی هست دوام میآورد. جسم او اینجا مانده است، اما ایمان دارم، که جان او را برداشتهاند و مانند نویسنده داستان همینگوی در «برفهای کلیمانجارو» به قلههای برفپوش کلیمانجارو بردهاند. همانجا كه مردم محلي مكان مقدس ميدانند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.