|

ایراد اخلاقی به مصاحبه شُن پن با ال چاپو

چندین ماه قبل، جَن وِنِر، مؤسس مجله رولینگ استونز، تماسی داشت از شن پنِ بازیگر. پن می‌خواست درباره مسئله مهمی با ونر بحث کند اما دوست نداشت تلفنی درباره آن حرف بزند. هر دو به‌طور سربسته درباره یک پروژه شروع به صحبت کردند. آن مکالمه مبهم، نقطه شروع کاری بود که سرانجام به یک مطلب 10‌هزارکلمه‌ای تبدیل شد که موقع انتشارش در ژانویه امسال، پلیس کشورهای آمریکا و مکزیک را به وحشت انداخت. این مطلب مصاحبه شن پن بود با خواکین گوسمن لوئرا معروف به ال چاپو که قاچاقچی بزرگ مواد مخدر در مکزیک بود و بعد از فرار از زندان در سال میلادی گذشته از دست پلیس متواری شده بود و مخفیانه زندگی می‌کرد. مصاحبه شن پن چند روز بعد از دستگیری خونین ال چاپو منتشر شد. بعد از اینکه مصاحبه منتشر شد، سؤالات درباره اخلاق حرفه‌ای مجله رولینگ استونز بالا گرفت چراکه مجله با گوسمن، یک تبهکار حرفه‌ای متواری، کنار آمده و به او اجازه داده بود آنچه را که درنهایت درباره او منتشر شده بود، تأیید کند. بعد از انتشار مصاحبه، مارکو روبیو، یکی از نامزدهای جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا، ملاقات با گوسمن را حق مسلم شن پن دانست اما مصاحبه را «مضحک» خواند. استیو کول، مسئول دانشکده روزنامه‌نگاری دانشگاه کلمبیا، می‌گوید: «او از اینکه هیأت تحریریه مجله به گوسمن پیشنهاد تأیید مطالب را داده، نگران شده است». اما درنهایت می‌گوید: «انجام مصاحبه اختصاصی با یک تبهکار مُجاز است؛ فارغ از اینکه چه کسی گزارشگر آن باشد». وِنِر می‌گوید «آنها کسی را که می‌خواستند، گرفته بودند، پس چه چیزی از ما می‌خواستند؟ چیزی وجود نداشت که ما بتوانیم بیشتر به آن بیفزاییم». ونر می‌گوید بعد از اینکه شن پن و ونر با هم توافق کردند که مطالب نوشته شود، رولینگ استونز آن را مخفی نگه داشت. در اوایل اکتبر گذشته، ونر برای چند روز نتوانست با شن پن ارتباط داشته باشد و بعدتر پن با ونر تماس گرفت و گفت با ال چاپو، همان‌طور که قبلا بحث کرده بودند، ملاقات کرده است. در این دیدار، کیت دل کاستیلو، هنرپیشه زن مکزیکی که زمانی در یک سریال عامه‌پسند نقش یک قاچاقچی مواد مخدر را بازی کرده بود، حضور داشته است. ونر می‌گوید: «این ماجرا فقط بین من و شن بود تا اینکه چند هفته بعدتر، او پیش‌نویس مطلبش را نوشت». وکیل مجله رولینگ استونز و دبیر اجرائی آن، جیسون فاین، به ویرایش مطلب کمک کرد. کار روی مصاحبه حدود دو هفته پیش از انتشار آن تمام شد اما به دلیل چرخه تولید مجله رولینگ استونز، باید صبر طاقت‌فرسایی تا انتشار شماره بعد مجله به خرج داده می‌شد که در همین زمان، گوسمن دستگیر شد. تا پیش از دستگیری، مسئله از مقامات پلیس مخفی نگه داشته شده بود و حوالی عید شکرگزاری، شن پن شروع به مذاکره با ال چاپو و رابطانش کرد تا قطعه‌ای فیلم ویدئویی نیز از مصاحبه تهیه کند. مدیران مجله متقاعد شده بودند فشار احتمالی پلیس مکزیک و آمریکا را برای دانستن هرچه‌بیشتر درباره گوسمن تاب بیاورند. وِنِر می‌گوید: «ما مطمئن شده بودیم هیچ اطلاعاتی جز آنچه منتشر می‌کنیم، نخواهیم داشت. ما همان کاری را کردیم که در هر عملیات روزنامه‌نگارانه سنتی در قالب حفاظت از منبع خبری، انجام می‌شود». اما در حقیقت پلیس مکزیک رد گوسمن را زده بود و در ماه اکتبر به محل اختفای او حمله کرد اما او با اینکه توانست فرار کند، اطلاعات بیشتری درباره حرکت خود به جا گذاشت. همه مطلب به‌جز سبک نگارشش که در شبکه‌های اجتماعی نیز به دلیل نخوت‌آمیزبودن آن موردتمسخر واقع شد، ویرایش شد. ویراستاران متوجه اخلاق حرفه‌ای مرتبط با انتشار مطلب و تمهیدات مجله برای سوژه خود بودند. فاین که مسئولیت ویرایش نهایی را برعهده داشت، می‌گوید اگر گوسمن خواستار تغییری در مطلب بود، مجله این امکان را داشت که کار را منتشر نکند. در روزنامه‌نگاری، تاریخی طولانی‌ از مصاحبه با افرادی وجود دارد که از دست مقامات فرار کرده‌ بوده‌اند یا به دلایلی دیگر، نامطلوب تشخیص داده شده‌اند. مصاحبه با اسامه بن‌لادن در اواخر دهه 1990 بعد از اینکه در آمریکا اعلام جهاد کرد یا مصاحبه دنیس رادمن، بسکتبالیست سابق با کیم جونگ- اون، دیکتاتور کره‌شمالی، نمونه‌ای از این مصاحبه‌هاست. وِنِر می‌گوید: «من فکر نمی‌کنم تأیید نهایی مطلب توسط گوسمن درباره همه مصاحبه در قدم اول، معنی خاصی داشته باشد. ما در گذشته به افراد اجازه می‌دادیم گفته‌های خود را مصاحبه‌ها تأیید کنند. ال چاپو انگلیسی صحبت نمی‌کرد و به نظر می‌رسید علاقه کمی برای ویرایش مطلب پن داشت. در این مورد خاص، چیزهای کمی بود که بخواهد تغییر کند». بااین‌حال، منتقدان کار مجله رولینگ استونز قانع نشده‌اند؛ اندرو سیمن، رئیس کمیته اخلاق جامعه روزنامه‌نگاران حرفه‌ای آمریکا، در وبلاگ خود نوشته است: اجازه‌دادن به هر منبع خبری برای کنترل‌داشتن بر محتوا ‌توجیه‌پذیر است. اجازه‌دادن به فرد برای تأیید قبل از انتشار، تمام مطلب را بی‌اعتبار می‌کند. نویسنده که در اینجا یک بازیگر و فعال اجتماعی است، ممکن بوده مطلب را با سوگیری به نفع سوژه نوشته باشد و در تلاش برای ردشدن مصاحبه، حقایق ناخوشایند را جا بیندازد». منبع: نیویورک‌تایمز

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.