|

شما نمی‌آیید؟

محسن امیریوسفی

محسن امیریوسفی : آشنایی من با حاج‌سعید به سال 84 برمی‌گردد. زمانی که با هنرمندان آبادانی به این شهر زخمی از جنگ رفته بودیم. من از همه کوچک‌تر بودم و دیگران مدام خاطرات آبادان دهه 50 را تعریف می‌کردند؛ سال‌هایی که من هنوز راه‌رفتن هم بلد نبودم. روز اول بعد از ناهار، دوباره بساط خاطره‌گویی بودو من در حال خمیازه‌کشیدن، چشمم به مرد سپیدمویی افتاد که مشغول کمک برای جمع‌کردن سفره بود. من هم که منتظر فرصت برای فرار بودم، وقتی دیدم دست‌تنهاست، به کمکش رفتم.با او گرم صحبت شده بودم که حبیب احمدزاده آمد و من بهش گفتم حبیب این دوستمان دست‌تنها تمام کارها را کرد و چرا یک نفر را نیاوردید برای کمکشان؟! و حبیب جواب داد: ایشان سردار حاج سعید هستند! منم برگشتم و مثل مجسمه بلاهت گفتم: جدا شما سردارید؟! ولی حاج سعید لبخندی زد و متواضعانه هیچ نگفت و رفاقت ما از همان لحظه شروع شد. مردی که در آن تاریخ، بعد از هشت سال جنگ و 16 سال جانبازی و کار مستمر فرهنگی، نمونه‌ای از مردان مخلص دوران جنگ بود که هیچ طلبی از هیچ‌کس نداشت! انگار آفریده شده بود برای خدمت بی‌توقع به خلق خدا. چیزی که در دوران فعلی ما کمیاب است. خاطراتش از هشت سال جنگ، مو به تن راست می‌کرد. خاطراتی که باید کلی اصرارش می‌کردم تا از آنها حرف بزند. حرف‌هایی عجیب و خاطراتی غریب که شاید به دیگرانی هم گفته باشد ولی من بی‌خبرم و برای همین آن را برای خودم نگه می‌دارم! آخرین‌باری که حاج سعید را دیدم، در کشتی دوستی ایران و عراق بود که مثل پروانه به دور بچه‌های دو کشور می‌چرخید و از آنها پذیرایی می‌کرد. عوض نشده بود؛ همان شیدای جان‌خسته بود که حالش فقط با خدمت بی‌طلب و توقع آرام می‌شد. حاج سعید، سرداری بود که 27 سال بعد از پایان جنگ به آرزویش رسید. هربار او را می‌دیدی، انگار مسافری بود محجوب و تنها چیزی که او را به وجد می‌آورد، صدای اسب سپیدی بود که می‌خواست او را به جایی دورتر از روزگار غریب ما ببرد. صدای شیهه اسب باشکوه حاج سعید، هفته پیش به گوشش رسید و مطمئنم با شنیدنش، از آن لبخندهای معروفش زد و سوارش شد و رفت. و مثل همیشه ما ماندیم، در انتظار اسبی که هیچ‌وقت نمی‌آید.امروز سه‌شنبه تشییع پیکر حاج سعید عزیز در آبادان است که ما جاماندگان هم آنجاییم. شما نمی‌آیید؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.