|

درگذشت رضا احدی در 53سالگی

رضا احدی، بازیکن پیشین استقلال و تیم ملی، صبح دیروز در 53سالگی درگذشت. مرحوم احدی مدتی گرفتار یک بیماری سخت بود و پس از چند روزی در بیمارستان ایران‌مهر بر اثر عفونت‌ داخلی و عارضه کبد جان‌به‌جان‌آفرین تسلیم کرد. قرار است مراسم تشییع پیکر مرحوم احدی 9 صبح چهارشنبه در ورزشگاه شیرودی برگزار شود. چپ‌پای تکنیکی رضا احدی در 9 آذر 1341 در محله نظام‌آباد تهران به دنیا آمد و در اوایل دهه 60 به تیم جوانان استقلال پیوست و خیلی زود به تیم بزرگسالان این باشگاه ملحق شد. این بازیکن در استقلال خیلی خوش درخشید. احدی یک چپ‌پای خوش‌تکنیک بود و در همان جوانی به تیم ملی دعوت شد. او در بازی‌های آسیایی 1982 دهلی نو، عضو تیم ملی ایران بود و در هشتمین دوره جام ملت‌های آسیا در سنگاپور نیز شرکت کرد و با تیم ایران به مقام چهارم رسید. ظاهر احدی موجب شد هواداران لقب «رودی فولر» را برای او انتخاب کنند. این بازیکن مقطعی هم در اروپا توپ زد. احدی در سال 1365 راهی آلمان شد و در لیگ دوی آلمان در شهر اسن برای تیم روت وایس اسن بازی کرد. احدی پس از یک سال به استقلال بازگشت و سابقه بستن بازوبند کاپیتانی این تیم را دارد. احدی در زمان خود، یکی از بهترین بازیکنان چپ‌پای ایران بود و توانست با استقلال به مقام‌های قهرمانی ایران و آسیا دست پیدا کند. این بازیکن چندسالی در بانک تجارت و ذوب‌آهن هم بازی کرد و چندماهی هم عضو پرسپولیس بود که تنها چند دقیقه برای این تیم به میدان رفت. احدی درنهایت در سال 1374 از فوتبال کناره‌گیری کرد. احدی در دوران مربیگری توانست تیم‌های جوانان و امید استقلال را به مقام قهرمانی باشگاه‌های تهران برساند. او در مدت کوتاهی که مسئول تیم جوانان استقلال بود، فوتبالیست‌هایی مانند وحید طالب‌لو، مجتبی جباری، امیرحسین صادقی، خسرو حیدری و آندرانیک تیموریان را به فوتبال ایران معرفی کرد. مرحوم احدی در ادامه دوران مربیگری خود، روی نیمکت تیم‌های استقلال اهواز، ابومسلم خراسان، شهرداری زنجان، پیکان و کوثر لرستان نشست. احدی علاقه‌مند بود دوره‌ای که مرحوم حجازی سرمربی استقلال شد، دستیار این مربی شود اما در نهایت این اتفاق نیفتاد و زمینه دلخوری او را از برخی مسئولان باشگاه استقلال به وجود آورد.

---------------------------------

احدی دق کرد و مرد

رضا رجبی، پیش‌کسوت استقلال​

مرحوم احدی اولین پیش‌کسوتی نیست که از بین ما رفته و آخرین پیش‌کسوت هم نخواهد بود. متأسفانه ما اصلا هیچ نگاهی به امثال احدی‌ها که اخلاقی و سالم هستند و در دوران زندگی و فوتبال خود دچار حاشیه نمی‌شوند، نمی‌کنیم. فوتبال به شما شهرت می‌دهد. جمع‌کردن این مشهورشدن، بخشی از آن بر عهده خود شخص و بخش دیگر آن بر عهده جامعه است. بعد از فوتبال، امثال احدی‌ها در جامعه رها می‌شوند و هیچ‌کس هم سراغ آنها نمی‌آید. در روزهای گذشته تمامی رسانه‌ها به موضوع رضا احدی پرداخته‌‌اند اما در دوران سالم‌بودن او، کسی حالش را هم نمی‌پرسید. خود من با وجود اینکه در پنج رده ملی فوتبال بازی کرده‌ام، تحصیلات دانشگاهی دارم و کارشناس تلویزیون هستم اما در فوتبال فعلی، جایی ندارم. فوتبالیست‌ها بعد از بازی هرچه داشته باشند اما در کنار فوتبال نباشند، دچار خلأ می‌شوند. احدی را هم عفونت و مریضی نکشت؛ او دق کرد و مرد چون جایی در فوتبال بعد از دوران بازی خود نداشت. در ورزش ما پیش‌کسوت خوشنام در فوتبال یعنی: «دو دور، دور امجدیه‌ زدن، یک فاتحه‌خواندن و رهاکردن». واقعا حالم از این روزهای فوتبال ایران به‌هم می‌خورد. همه کسانی که حاشیه دارند و اهل زدوبند در فوتبال هستند، در فوتبال ایران تیم دارند. سال‌هاست به دلیل وجود این افراد، موفقیتی در فوتبال کشور نداریم و هیچ‌کسی هم نیست به این وضع رسیدگی کند. احدی را از بازی اولی که به تیم ما، استقلال آمد و در مقابل هما بود، به یاد دارم. او چپ‌پایی باکلاس و باتکنیک بود که لژیونر شد و به فوتبال آلمان هم رفت. در بیمارستان هم گفتم تمام بیماری‌های جسمی حاصل روح انسان است. رضا احدی بزرگوار که از بین ما رفت؛ بقیه پیش‌کسوتان را دریابیم. اگر نگاهی به لیگ‌های کشور کنید، متوجه می‌شوید در بحث مربیگری چندین سال است که چرخه‌ای وجود دارد و هیچ‌کس هم نمی‌تواند این چرخه را تکان دهد و با این همه هزینه‌ای که در فوتبال ایران می‌شود، هیچ خروجی‌ای ندارد.

احدی بسیار افتاده، مظلوم و باحیا بود

محمد پنجعلی، پیش‌کسوت پرسپولیس

اول از همه به خانواده محترم رضا احدی و جامعه ورزش کشور تسلیت می‌گویم. من این افتخار را داشتم که در جام ملت‌های آسیا سال 1984 در سنگاپور در کنار او در تیم ملی بازی کنم. رضا احدی از لحاظ فنی واقعا چپ‌پای باتکنیکی بود. این بچه‌ها بیشتر به دلیل اینکه بعد از دوران فوتبال خود، از گردونه ورزش کنار می‌روند، دچار سختی‌های روحی می‌شوند. من اعتقاد دارم زمانی که این بازیکنان را بیرون می‌گذاریم و در تیم‌ها جذبشان نمی‌کنیم، برای آنها بسیار سخت است ولی می‌بینیم که سالیان سال است این موضوع ادامه دارد و کسی هم به آن توجه نمی‌کند. یکی از سجایای اخلاقی رضا احدی یا بهتر بگویم ضعف او در جامعه فعلی ما این بود که بسیار افتاده، مظلوم و باحیا بود که متأسفانه در این جامعه افراد بااخلاق مانند رضا احدی صدمه می‌بینند. در‌حالی‌که حق این بچه‌ها است در بدنه فوتبال باشند ولی من متأسفم که فوتبال ما این بچه‌ها را جذب نمی‌کند و سال‌های سال است افرادی که اهل زدوبند هستند و حتی در دوران فوتبال خود هم بازیکن قابلی نبوده‌‌اند، صاحب تیم می‌شوند. در جام ملت‌های آسیا در سال 1984 ما تیم بسیار خوبی بودیم و در یک اتفاق در نیمه‌نهایی از رسیدن به فینال باز ماندیم و کمتر کسی فکر می‌کرد آن تیم که رضا احدی هم در آن حضور داشت، به قهرمانی جام ملت‌های آسیا نرسد.

احدی دومین چپ‌پای ایران بود

ناصر ابراهیمی، سرمربی ایران در سال 1984

بعد از انقلاب، بازیکنان نسل دهه 50 و 60 از نظر مالی به هیچ چیز نرسیدند. بازیکنان این دو نسل با عشق و علاقه فوتبال بازی کردند. مرحوم رضا احدی هم که بازیکن فوق‌العاده خوبی بود، یکی از بازیکنان بااخلاق همان نسل بود. من در تیم ملی، مربی رضا احدی بودم و از نظر فنی به‌جرئت می‌توانم بگویم بعد از ناصر محمدخانی، احدی دومین چپ‌پای فوتبال ایران بود. از نظر اخلاقی هم احدی بازیکنی بااخلاق بود که من به عنوان مربی هیچ رفتار ناپسندی از او ندیدم. البته بازیکنان آن نسل، همگی بااخلاق بودند و مشکلات اخلاقی در بازیکنان آن نسل وجود نداشت. امثال احدی‌ها فقط برای مملکت خودشان فوتبال بازی کردند و در دوران بازی خود پولی به‌دست نیاوردند. آنها اگر حتی قهرمان هم می‌شدند، نهایتا یک پیکان پاداش می‌گرفتند و شرایط مالی آنها با نسل‌های بعدی متفاوت بود. فکر می‌کنم هنگام زنده‌بودن این افراد باید یادی از آنها کرد؛ خود من اگر بازنشسته برق تهران نبودم، حقوقی نداشتم که با آن زندگی کنم و درحال‌حاضر از مسئولان ورزش و فوتبال کسی حال ما را هم نمی‌پرسد. در آخر هم می‌خواهم به این نکته اشاره کنم؛ احدی با وجود اینکه بازیکن ملی بود و دوره‌های مربیگری را هم دیده بود، متأسفانه نتوانست به چرخه مربیگری در کشور ورود کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.