به پشت سر نگاه نمیکنیم
لیلی گلستان
نزدیک به یک دهه، روزهایی را از سر گذراندیم که به خوابی بد شبیه بود. زندگیهای بسیاری در این دوران از تحریم آسیب دید. حالا پس از این همه سال و این همه سختی، طعم شادی و آرامش را حس میکنیم. شادی امروز نتیجه زحمت و صبوری زیاد است؛ زحمات خستگیناپذیر مذاکرهکنندگان و صبوری قابلاحترام مردم این مملکت. پاداش این زحمات و صبوری را هم مردم ایران با آزادشدن اموال بلوکهشده کشورمان، گسترش ارتباطات ایران با دنیا و رونق اقتصادی خواهند گرفت. اما همانقدر که دمیدن روح امید در شرایط فعلی هنر بود، حفظ آن نیز هنر است؛ هنری که شاید نیازمند زحمتی بیش از آنچه تاکنون کشیده شده، باشد. هیچکدام از ما دیگر نمیخواهیم به پشت سرمان نگاه کنیم. آنچه همه مردم ایران امروز میخواهند این است که ایران در مسیر همواری که افتاده است، باقی بماند و به پیش رود. شاید امروز وظیفه همه ما باشد که به مسئولان یادآوری کنیم این اتفاقات چطور افتاد؟ تحریم از کجا شروع شد؟ و چگونه رفع شد؟ شاید لازم باشد دست به بازخوانی تاریخ بزنیم اما تأکید میکنم نباید در تاریخ بمانیم. باید از آن حرف بزنیم تا حواسمان جمع شود. حواسمان جمع شود تا تصمیم درستی که گرفته شده است، ادامه پیدا کند؛ هم حواس ما و هم حواس مسئولان. مسئولانی که با هدایت و مدیریت امید و شادی ایجادشده میتوانند مانع از هرزرفتن آن و تبدیلشدنش به ناامیدی ناخواسته شوند و مردمی که برای دستیابی به شادی امروز، سالها و روزهای سختی را پشت سر گذاشتهاند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.