با مرگ استاد رجب سپهریپور
نیِ جفتیِ بوشهر داغدار شد
علی مغازهای
در آخرین روزهای هفته پیش موسیقی ایران یک استاد بزرگ دیگر را از دست داد. نوازنده بزرگ نیِ جفتیِ بوشهر، استاد «رجب سپهریپور» معروف به «بدریمون» توان مبارزه با ضعف و بیماری را از دست داد و برای همیشه چشم بر دنیا و موسیقی بست. این استاد پیشکسوت نیِ جفتی که مدتی درگیر بیماری سرطان بود عصر روز چهارشنبه هفته گذشته، برای همیشه با موسیقی وداع گفت. «رجب بدریمون»، متولد سال 1324 بود و بهترین شاگرد و جانشین بر حق استاد مسلم نی جفتی محمد ثوابت، نوازنده بزرگ و برجسته نی جفتی بود. او چند سالی بود که نام خانوادگی سپهریپور انتخاب کرده و شهرت فامیلی خود را تغییر داده بود. این استاد برجسته در خردادماه امسال در دومین فستیوال آینهدار که مربوط به سه استان حاشیه خلیجفارس بود، آخرین اجرای صحنهای موسیقی خود را به یادگار گذاشت. روزی که بهمنظور دعوت از استاد سپهریپور که در میان دوستان به نام «عمو رجب» معروف بود به منزلش رفتم، مصادف بود با روز پدر و من در آن زمان مطلقا از این مناسبت مهم غافل بودم. آن روز مجید پاکدل و خدرعزیززاده هم با من همراه بودند. در آن دیدار توانستم او را راضی کنم که بار دیگر ساز خود را کوک کند و در مقابل دیدگان مشتاقان و عاشقان موسیقی نواحی ایران «خیامی» و «شکی» بنوازد. آن روز او را راضی کردم تا همراه «خدر شیخ ابولی»، «مجید پاکدل» و «غلامرضا زارعی» به تهران بیاید تا چند روزی میهمان فستیوال آینهدار باشد. شنیده بودم او چند سالی است با خود عهد بسته تا بار دیگر ساز برندارد و در هیچ مراسمی حضور پیدا نکند. عمو رجب چند سالی بود که به علت بدعهدی روزگار، پیوندش با موسیقی را بریده بود و با رانندگی کامیون، خود و خانوادهاش را اداره میکرد. استادی که توان تکنیکی و تسلطش بر رپرتوار خیامی در بوشهر زبانزد خاص و عام بود، پس از چنین تصمیمی و با تغییر نام خانوادگی سالهای آخر عمر را در انزوای هنری و صرفا در همراهی با خانواده سپری کرده بود. آنروز پس از آنکه رضایت او را به شرکت در فستیوال آینهدار جلب کردم، بیتوجه به مناسبت روز پدر، آماده رفتن بودیم که فرزندان عمورجب، گل و کیکبهدست وارد اتاق کوچک خانه او شدند و مانع رفتن ما نیز شدند و بیریا و صمیمانه ما را در جمع خصوصیِ خانوادگی خود همراه کردند. آن شب خواهش کردم حال که همه گرد هم هستند برایمان خیامی بزند و خدر عزیززاده هم که همراهمان بود، خیامی بخواند. عمو رجب اجابت کرد و نواخت و خدر خواند و پسران عمو رجب هم با کفهای بسیار اصولی و محکم این اجرای فراموشنشدنی را همراهی کردند. سپس از مجید پاکدل خواستم، بنوازد و او نیز در محضر استادش نواخت و مثل همیشه چه خوش نواخت. آن شب یعنی روز پدر در بوشهر برای همه ما خاطرهای زیبا رقم خورد و عمو رجب هر چند با بیمیلی ولی قبول کرد به تهران بیاید. در خردادماه امسال بود که فستیوال آینهدار برگزار شد و استاد رجب سپهریپور یکی از آینهدارانی بود که در دومین فستیوال آینهدار، تندیس خود را در دست گرفت و برای آخرینبار به عاشقان موسیقی نواحی و اقوام ایران تعظیم کرد و همراه دوستان خود عازم بوشهر شد. روز بعد از فستیوال تماس گرفت تا از برگزارکنندگان فستیوال تشکر کند و با ابراز لطف بسیار و ادب مخصوصی که داشت، گفت: کار شما به من ثابت کرد که بهتر است تا وقتی موسیقی برای همیشه از بین نرفته هر کداممان هر کاری که از دستمان بر بیاید برای حفظ آن انجام دهیم. راست گفتی که اگر ما کنار برویم موسیقی هم دگرگون میشود. گفت که من امروز باور کردم وقتی ما کنار میکشیم موسیقی هم به دست نااهلان میافتد. آنروز عمورجب از فرط خوشحالی گریه کرد و ادامه داد: من هم تصمیم گرفتم به اندازه توانم کاری کنم و میخواهم شاگرد بگیرم و آنچه را که میدانم بدون آنکه بخواهم پولی بگیرم، به جوانان منتقل کنم و هیچ چشمداشتی هم ندارم. چندباری هم با هم تماس داشتیم تا خبر رسید اجل مهلتش نداد و عمورجب را با تمام معلوماتش همچون بسیاری دیگر از استادان و آینهداران بزرگ موسیقی ایران به زیر خاک کشید تا باز دریغمان بیش از پیش شود و بر حسرتمان بیفزاید که چرا زود نجنبیدیم. استاد بدریمون مخزن اطلاعات موسیقی خیامی بوشهر هم در حالی از دنیا رفت که نه از مال دنیا چیزی داشت و نه از موسیقی نصیبی برد و نه کسی قدر هنرش بهجا آورد. اگر ما هم کاری کردیم نوشداروی دیگری شد که بیش از همه دل خودمان را میسوزاند، چراکه باز ثابت میکند که چقدر زود دیر میکنیم. افسوس و درد بر این همه غفلت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.