یادداشتی بر نمایشگاه نرگس سلیمانزاده
پاپآرت با طعم پرترهنگاری
امید روحانی
در این شمایلهای بهدقت طراحیشده و گهگاه باحوصله و گشادهدستی و با پالتی چنین رنگارنگ و سخاوتمند رنگین شده، بیش از آنکه تمایلی بهنوعی پاپآرت یا نوکردن و امروزیکردن پاپآرت مدنظر باشد -که این حتما هست- تمایل و کوششی جذاب در رسیدن به چهرهنگاری یا پرترههای اکسپرسیو با حفظ روحیهای دکوراتیو و افزودههایی از عناصر امروزی، عناصر آشنای فرهنگ عامه و گهگاه افزودههایی شوخطبعانه و شیطنتهای شالودهشکن به چشم میخورد، دنیایی که در هر حالی سرخوشانه، باطراوت و شوخ و شنگ است، ترکیبی از جهان درونی و ذهنی پرسوناژهای ترسیمشده (یا شاید خود هنرمند) با همه جهان بیرونی و جاری در فضای عامزیستی، از دنیای تجارت، فرهنگ، ارتباطات و شمایلهای جهان امروزی، از گرافیک و پوسترسازی گرفته تا تلویزیون و باسمهها و لطافت و خشونت. اما آنچه پردههای نرگس سلیمانزاده را از دهها کوشش مشابه جدا و برجسته میکند، وضوح ذهنی هنرمند با اتکا به قدرت فنی در رسیدن سریع و بیواسطه به نقشها و ترکیبهاست، در رسیدن به وضوح و سرعت پوسترگونه کارها، کاربرد اکسپرسیو رنگ، از سیاههای بجا و مناسب تا کاربرد آزاد و رها (و حتی شلختهوار و عمدی) رنگهای تند و چشمزننده، از شوخطبعی ظاهری، اما درواقع عبوس و سیاه و تلخ شالودهشکنانه، از سکونی که در واقع سکون نیست و تمرکز فشار است و از فضایی که ساخته میشود و پر از حسوحال و گرما و زندگی است. و باقی میماند یادکردن از گام بلندی که نقاش نسبت به پرترههای نمایشگاه گذشتهاش در همین نگارخانه الهه برداشته؛ یعنی رسیدن به فضا و به واقعیت درونی و ثبت شمایلهای پاپآرت بهجای تنها نموداری محو و نهچندان محکم و مطمئن از آن.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.