تجربه زیسته از «اماس»
داروی ایرانی یا خارجی مسئله این است؟!
مریم پیمان: دکتر گفته بود دارو را از داروخانه 13 آبان بگیرم اما باور نمیکردم بیشتر داروخانهها نداشته باشند. همه هم به داروخانه 13 آبان و هلالاحمر اشاره میکردند و با دادن یکی از نسخهها، آن یکی را ارجاع میدادند به 13 آبان! جالب بود باید میرفتم میدان هفتتیر، جایی که جز خرید مانتو دلیلی برای رفتن و سرزدن به آن نداشتم. 13 آبان نهتنها داروهای من را نداشت بلکه گفتند: «باید اول بری بیمه و پرونده تشکیل بدهی تا هر بار که دارو را میخواهی، بیمه تأیید کند و اگر دارو را داشته باشیم، بتوانی با قیمت کمتر دارو را ببری». قیمت دارو یک طرف، نبودنش و حرفهایی که آنجا شنیدم یک طرف؛ «بهتر است ایرانیاش را بزنی، همیشه هست»، «خارجیاش بهتره، عوارض نداره»، «بعضی وقتها داروی خارجی هم اثری ندارد. تازه همیشه هم نیست»، «ایرانیاش عوارض شدیدی داره»، «باید معرفینامه داشته باشی»، «اوایل یعنی سالهای 78-79 داروی خارجیاش رایگان بود، اما این سالها خیلی کم و زیاد شده. به قیمت دلار بستگی داره» و.... نمیدانم چرا، اما بیشتر افرادی که برای گرفتن دارو آمدند، خود بیماران نیستند. شاید کسی نمیخواهد خودش کارهایش را انجام بدهد یا از واقعیت فرار میکنند. اما ممکن است بیمار، حمله بدی را تجربه کرده و الان شرایط خوبی نداشته باشد. این را از حرفهای مردی با کارمند اداره بیمه میفهمم که میگوید برادرش وضعیت مناسبی ندارد، اما کارمند اصرار دارد برای تشکیل پرونده باید خود بیمار برای یک بار تطبیق پرونده با خودش مراجعه کند. تلفنی از دکتر پرسیدم داروی خارجی با ایرانی فرقی دارد. او هم طبق معمول خندید و گفت: «فرق دارد دختر! اما اول ایرانی را بگیر، اگر خیلی اذیت شدی، به فکر پیداکردن خارجیاش باش. در ضمن، حواست به هزینهاش هم باشد. چون این دارو را حالاحالاها باید استفاده کنی و با یکی، دو بار تمام نمیشود». میترسم. دوباره به داروخانه میرسم. سر ظهر است. «هوا امروز گرم شده است یا من گرمم است». شلوغی خیابان خیلی زیاد است. «داروخانه فوقتخصصی»؛ حتی نامش هم ترس به دلم میاندازد. «مثل اینکه شوخیشوخی، جدی شد. نکند زود بمیرم و آرزوهایم ناکام بمانند؟!» صف خیلی طولانی است. ساعتی میگذرد تا نوبت به من میرسد. خانمی که دارو را تحویل میدهد، به همراهش یک یخ هم میدهد و میگوید دارو حتما در یخچال نگه داشته شود. تعجب و ترس را در چشمهایم دیده، مطمئنم. به خانه میرسم. جعبه دارو را باز میکنم. آمپولها را در میآورم. چند پنبه الکلی هم کنار آمپولها هست. میشود با آنها میز اداره را خیلی خوب تمیز کرد. دیگر لازم نیست دائم دستمال کاغذی مصرف کنم. یک دفترچه راهنمای دارو هم داخل جعبه بود. باید بخوانمش. داروها را در یخچال میگذارم و مشغول خواندن میشوم. تنها عوارضی که این دارو ندارد، انگاری مرگ است. از عوارض آنفلوانزا تا سرطان مغز استخوان. اگر قبلا عوارض داروهای دیگر را از فضولی ذاتیام نخوانده بودم، الان احتمالا سکته میکردم. وقتی آن روز کذایی یادم میآید، دلم برای دختری میسوزد که با این پرسشها سعی میکرد ترسش را کتمان کند. اما امروز بعد از شش سال مصرف دارو، نهتنها به آن ترسها، صفت شیرین را میدهم بلکه میگویم: مصرف داروی ایرانی اول خیلی عوارض داشت اما از تحمل ترس نبود و نوسان قیمت آن در سالهای 90 و 91 خیلی سادهتر بود!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.