|

چند سطر درباره «نوازنده‌ای که ماه را می‌نواخت»

از این تبار نایاب

بهروز غریب‌پور

نسل ما پذیرفته بود شهره‌شدن و نام‌آورشدن بدون صبوری و تلاش و گام‌به‌گام پیش‌رفتن، میسر نیست اما داشتن چنین توقعی از غالب هنرمندان جوان، آن هم در عصر دیجیتالی و وفور راه‌های ارتباطی و فراوانی اطلاعات و اخبار و به‌قولی: یک‌شبه راه صدساله‌رفتن را فراهم کرده، دور از انتظار است و همین است که شاهدیم ناگهان هدف و وسیله جابه‌جا شده و دوستان جوان ما کسب شهرت را بر کسب دانش و مهارت ترجیح داده‌اند. بنابراین اگر هنرمندی را بیابی که صبوری می‌کند و می‌آموزد و با وسواس تمام در اندیشه انجام کاری با دقت و صرف زمان، بدون واهمه از دست‌نیافتن به شهرت و مکنت باد‌آورده است، شگفت‌زده می‌شوی و دوست جوان و خلاق من حسین چراغی از این تبار نایاب است. من با دیدن آثار کم‌شمار او به این نتیجه رسیده‌ام که او هوشیارانه گام برمی‌دارد و بسیاری از دغدغه‌های جاری و از جمله شهره‌شدن زودرس را کنار گذاشته است تا بهترین آثار را به مخاطبان عرضه کند و از این رو با اطمینان می‌توان ادعا کرد او هنرمندی است که کالا عرضه نمی‌کند بلکه سرمایه‌اش را بر طبق اخلاص می‌گذارد و بی‌رو و ریا چنین می‌کند. حسین چراغی راهی ستودنی را برگزیده است و بی‌شک اگر موفق است در نتیجه این خو و منش اصیل هنرمندانه است... برای خودش و دوستان هنرمندش در این نمایشِ ماندگار بهترین‌ها را آرزو می‌کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.