|

زندگی در سایه جنگ در «حلب»

کودکانی که مَرد شدند

«احمد سوبی»، تنها 13سال دارد اما به دلایل مختلف دوران کودکی‌اش، سه‌سال پیش پایان یافت. او در حلب زندگی می‌کند؛ بزرگ‌ترین شهر سوریه. در سال 2012 جنگ در حلب بین نیروهای دولتي و گروه‌های مختلف شورشی آغاز شد. در همین دوران بود که احمد نتوانست تمام مدت به مدرسه برود و درعوض در کنار برادرش برای حمایت از خانواده‌اش در رستورانی مشغول به کار شد. وقتی که پدرش «توفی» در حمله هوایی کشته شد، دیگر کسی نبود که مخارج زندگی و تحصیل او را فراهم کند. اکنون احمد نیمی از روز را درس می‌خواند و باقی روز را در رستوران کار می‌کند. این دقیقا زندگی میان کودکی و بزرگ‌سالی است:‌پذیرش مسئولیت یک بزرگ‌سال و داشتن لذت‌های ساده مانند تماشای تلویزیون و خوردن شکلات؛ اینها تمامی دوران بچگی احمد است. او درحالی‌که در میانه شهر حلب ایستاده است، می‌گوید: «من همیشه درس‌خواندن و آموزش را دوست داشتم». او خواهان یادگیری است تا شاید در آینده بتواند از دانشش بهترین بهره را ببرد. احمد ادامه ‌داد: «می‌خواهم مهندس شوم و شهرم را دوباره بسازم و زندگی را به شهری که دوستش دارم، بازگردانم». احمد درحالی‌که از پنجره بالای تختش در حال تماشای بازی کودکان است، می‌گوید، تک‌تیراندازها معمولا از پنجره‌ها تیراندازی می‌کنند و کسی نمی‌داند چرا دست از این کار برنمی‌دارند. گفت‌وگو با احمد: ‌ چه‌چیزی را از همه بیشتر دوست داری؟ کتاب‌هایم را، اما زمانی برای مطالعه آنها ندارم. همچنین به غیر از کتاب‌های درسی، کتاب‌های زیادی برای خواندن وجود ندارد. ‌بهترین خاطراتت چیست؟ آخرین جشن تولدم؛ پدر و مادرم با هم در آن حضور داشتند؛ قبل از مرگ پدرم. آنها برای من میهمانی کوچکی با شیرینی و کادو گرفته بودند. این آخرین‌باری بود که مادر و پدرم کنار یکدیگر بودند. ‌ و بدترین؟ مرگ پدرم. من و مادرم به خانه‌ خاله‌ام رفته بودیم که بمبی به خانه‌ ما اصابت کرد. صدای مهیب انفجار را شنیدیم. برای کمک به پدرم به طرف خانه دویدیم. او در بمباران کشته شد و من دیگر نتوانستم او را در آغوش بکشم، حتی نتوانستیم جنازه‌اش را پیدا و آن را دفن کنیم. ‌حضور در کجا برایت از همه لذت‌بخش‌تر است؟ مدرسه بهترین مکان برای من است. مدرسه تنها جایی است که در آن احساس خوبی دارم و چیزهای جدیدی یاد می‌گیرم. زمانی که مدرسه‌مان به‌خاطر بمباران بسته شد، سخت‌ترین روز زندگی‌ام بود. اما اکنون مدرسه‌ها دوباره باز شده‌اند و من بسیار خوشحالم. ‌ کارتون و شخصیت موردعلاقه‌ات کدام است؟ من واقعا از دیدن کارآگاه «کونان» لذت می‌برم. او به من یاد داد که برای حل سخت‌ترین مسائل خسته نشوم و تمامی مسیرها را امتحان کنم. ماجراجویی‌های او را دوست دارم؛ زمانی که به‌دنبال مجرمان می‌رود و در نهایت آنان را دستگیر می‌کند. ‌ از چه‌چیزی بیشتر از همه می‌ترسی؟ هواپیماها؛ آنها ممکن است من و خانواده‌ام را بکشند؛ مرا تنها بگذارند یا پاهایم را از دست بدهم. ‌ اگر توانایی تغییر جهان را داشتی، چه می‌کردی؟ اگر چنین توانایی‌ای داشتم؛ استفاده از تسلیحات جنگی که همه‌چیز را ویران می‌کنند و انسان‌ها را می‌کشند را ممنوع می‌کردم؛ تا شاید مردم در صلح زندگی کنند. «یوسف فتحی»، 11ساله هم در شهر حلب زندگی می‌کند. او یکی از دوستان احمد است و بیشتر زمانش را در خانه سپری می‌کند. خانواده یوسف به او اجازه نمی‌دهند به مدرسه برود و تنها می‌تواند در محلشان با دیگر کودکان، آن‌هم به‌ندرت بازی کند. خانواده یوسف می‌ترسند که بمب‌ها، برادر کوچکشان را از آنها بگیرد. یوسف هم از بمب‌ها و هواپیماهایی که بالای سر او پرواز می‌کنند، وحشت دارد. پدر یوسف نگران امنیت فرزندش است. سال گذشته بمبی به مدرسه یوسف اصابت کرد و عده‌ای از دوستان و معلم یوسف کشته شدند. اکنون او به‌جای رفتن به مدرسه، در کارهای خانه به مادرش کمک و تلویزیون نگاه می‌کند و گهگاهی هم با برادر کوچکش هم‌بازی می‌شود. یوسف تنها اجازه دارد که با پدرش به بیرون برود. مانند احمد، او نیز عاشق درس‌خواندن است و به کارتون‌های ژاپنی علاقه دارد. برخی اوقات او در خیابان با احمد و دیگر دوستانش بازی می‌کند اما این نیز بسیار محدود است. یوسف نیز از پنجره اتاقش دوستانش را می‌بیند که به مدرسه می‌روند و آرزو می‌کند، روزی با آنان هم‌مسیر شود. گفت‌وگو با یوسف: ‌بزرگ‌ترین آرزویت چیست؟ دوست دارم لباس جدید داشته باشم، آن‌هم در اعیاد. از عید چهارسال پیش تاکنون لباس جدیدی نخریده‌ام. ‌ از خاطراتت بگو؟ بهترین خاطره‌ام به زمانی برمی‌گردد که همراه با خانواده پرجمعیتم عید را جشن گرفته بودیم. اما زمانی‌ را که هواپیماها خانه‌ ما را بمباران کردند و زیر آوار مدفون شدیم، هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم. زخمی شدیم اما نجاتمان دادند. ‌محل موردعلاقه‌ات کجاست؟ پارک و محلی که الان در آن زندگی می‌کنم. ‌کدام شخصیت کارتونی را بیشتر از همه دوست داری؟ «گوکو» را خیلی دوست دارم. او مردی قوی است و به‌خاطر خدا با افراد شیطانی می‌جنگد و آنان را می‌کشد. ‌می‌ترسی؟ تنها چیزی که بیشتر از همه مرا می‌ترساند، این است که هر لحظه ممکن است کشته شوم؛ به‌ویژه زمانی که هواپیماها می‌آیند و آژیر خطر کشیده می‌شود. ‌اگر فقط بتوانی یک چیز را در جهان تغییر دهی، آن چیست؟ جنگ را و در صلح زندگی می‌کنم بدون بمب، درگیری و صدای هواپیماها. آن زمان بدون ترس از هواپیماها، موشک‌ها یا هر چیز دیگری که ممکن است مرا بکشد، به مدرسه می‌روم. منبع: الجزیره

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.