|

خالق «با طبیعت» به خالق طبیعت پیوست

احمد بحری، محیط‌بان: ابتدای هفته گذشته خبر درگذشت محمدعلی اینانلو همه طبیعت‌دوستان را در بهت فروبرد. وی چهره شناخته‌شده رسانه‌ای بودند که در چندین حوزه، از ورزشی گرفته تا اجتماعی، فعالیت داشت ولی مردم چهره‌ای که از آن مرحوم در ذهن سپرده بودند، یک طبیعت گرد بود. من به عنوان محیط‌بان، در سال‌های گذشته هر وقت با مردم بومی حتی پیرمردهای سالخورده درباره طبیعت صحبت می‌کردم، بدون استثنا همگی در کلامشان نامی از آن مرد سیبیلوی تلویزیون به زبان می‌آورد. این نشان می‌دهد تلاش‌های مرحوم اینانلو برای معرفی طبیعت ایران عزیز، بسیار تأثیر‌گذار بوده است. در دهه 70 زمانی که کمتر کسی به معرفی محیط‌زیست می‌پرداخت، «با طبیعت» تنها برنامه محیط‌زیستی آن دوره بود که بدون شک باعث شده بود نسلی علاقه‌مند به طبیعت رشد پیدا کند که یکی از آنها خود من هستم که از آن زمان، از طبیعت ایران چیزی آموختم و در دلم عشق به طبیعت شعله‌ور شد. مرحوم اینانلو که خود قبلا یک شکارچی بود و به نقاط مختلف کشور سفر کرده بود، با ابزار هنر توانست موج جدیدی از طبیعت‌دوستی را میان مردم ایران به راه بیندازد. وی دهه آخر عمرش از شکار فاصله گرفته و به مستندسازی پرداخته بود و جمله معروفش را که در همان برنامه به زبان آوردند با این مضمون که: «وقتی تفنگم را به سمت شکار نشانه رفته بودم در فاصله بین لوله تفنگ و آن حیوان، علف‌های بیابان با باد به رقص درآمده بودند و شکار در حال چریدن بود. من وقتی این صحنه زیبا را دیدم، به خودم آمدم و اسلحه را غلاف کردم و تصمیم گرفتم دیگر شکار نکنم...». هرگز فراموش‌شدنی نیست. سال گذشته موضوع شکار غیرمجاز توسط برادرش در شاهرود باعث شده بود اخبار ضدونقیضی بر زبان‌ها بیفتد مبنی بر اینکه مرحوم اینانلو هم جزء شکارچیان بوده و رسانه‌های حامی محیط‌زیست انتقادات تندی دراین‌باره نوشتند؛ موضوعی که البته بارها توسط مرحوم اینانلو تکذیب شد تا جایی‌که عاملان این شایعات را به شکایت تهدیده کرده بود. آن‌موقع من شماره همراه او را از طریق دوستانم به دست آوردم و تماس گرفتم. وقتی چندین بار تماس گرفتم و پاسخ ندادند، پیامک دادم من محیط‌بان هستم و می‌خواهم با شما صحبت کنم. مرحوم اینانلو با متانت پاسخ بنده را داد و فورا خودش با من تماس گرفت. به او گفتم من مدیون شما و برنامه «با طبیعت» هستم چون باعث شده‌اید به طبیعت علاقه‌مند شوم تا جایی‌که شغل محیط‌بانی را انتخاب کنم. از او درباره موضوع مطرح‌شده هم پرسیدم و جواب داد من سال‌هاست شکار چهارپا انجام نمی‌دهم و در آن روز هم بیمار بودم و اصلا در شاهرود نبودم. اینانلو داشت ماجرا را کامل شرح می‌داد که گفتم من شما را از نوجوانی دوربین‌به‌دست تصور کرده‌ام و نه تفنگ‌به‌دست و قصدم از تماس فقط تشکر از شماست. به او گفتم یکی از آرزوهایم این است که یک روز را با شما و آقای میرفخرائی در طبیعت سپری کنم که قول داد به‌زودی به منطقه ما می‌آید. هرچند متأسفانه میسر نشد، ولی خوشحالم توانسته بودم از مرحوم اینانلو در زمان حیاتش تشکر کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.