|

لطفا در بوق و کرنا نکنید

مجموعه ‌جشنواره‌‌های فجر، از آنجایی که بودجه آن مشخصا از منابع ملی تأمین شده، «جشنواره‌ای ملی» به حساب می‌آید. چنین آوردگاهی با توجه به نبود جشنواره‌ها و عرصه‌هایی برای حضور هنرمندان از سنین پایه تا به بزرگ‌سالی مصداق «لنگه‌کفشی در بیابان» است. آن هم برای فعالان حوزه موسیقی که دراین‌بین از همه مظلوم‌ترند و بسا طنز غریبی است که مدیر جشنواره اعلام می‌کند: «به اعتقاد من دولت باید تمام‌قد پشت بخش جایزه جشنواره ما باشد، امروز تصمیم گرفته شده که در حوزه تولید موسیقی جایزه تعریف شود و من بر این نظرم که دولت باید همه‌جانبه از این بخش حمایت کند. ما در این بخش شکل داوری و سازوکارهای مربوط به آن را بسیار گسترده در نظر گرفته‌ایم. ما برای برپایی این بخش نیت خیر داریم و فکر می‌کنیم جای موسیقی مظلوم اینجا نیست». (خبرآنلاین/28 آذر 94). حال دو پرسش اساسی و اینکه 1. موسیقی مظلوم کدام است؟ 2. دولت باید تمام‌قد پشت بخش جایزه جشنواره ما باشد، یعنی چه؟! اگر موسیقی‌ای را مظلوم می‌خوانید و می‌دانید مگر غیر این است که باید از مظلوم در مقابل ظالم! دفاع کرد، آن هم در جشنواره‌ای ملی با بودجه‌ای ملی؟! آیا اضافه‌کردن بخش جوایز تولیدات موسیقی و حذف بخش‌های رقابتی، نیت خیر داشتن است؟! با تأسف بسیار باید این موضوع را عنوان کرد که رویکرد جدید! مدیر جشنواره و تبلیغات‌ پی‌درپی از آیین گشایش جشنواره و رفتارهای خاموش ماه‌های گذشته چیزی جز یک روش «کژ دار و مریز» نیست، تا شفافیت به‌طورکامل از بین برود و خسارت عظیم وارده دیده نشود. اما خسارت وارده چیست؟ چرا رویکرد جدید اشتباه است؟ و چرا «عظیم» خوانده می‌شود؟ جشنواره موسیقی فجر به‌عنوان تنها امکان حضور جدی هنرمندانی که در شهرستان‌ها و احیانا در تهران فعالیت هنری دارند و به دلایلی مشخص اعم از: توان و حامی مالی‌نداشتن، نابرابری‌های عرصه حضور، پیچیدگی‌های اخذ مجوزهای لازم و شرایط اقتصادی نابسامان فعلی، فرصتی به حساب می‌آمد تا با چنین شرایطی خودی نشان دهند و از همین «کورسوی امید» جانی دوباره بگیرند و بسا همین اتفاق موجب روند رو به رشد شخص یا گروهی می‌شد و در حین جشنواره کار شخص یا گروه دیده می‌شد و این قدمی مثبت در جهت حمایت از فعالان موسیقی جدی کشور است که بنابه شرایط اقتصادی و فرهنگی «گوشه‌نشین» شده‌اند. بخش جوایز قسمت‌های رقابتی که اصولا گروه‌های شناخته‌شده و اشخاص طراز اول موسیقی کشور را دربر نمی‌گرفت و به‌نوعی با نسل جدید و تازه‌کار در عرصه اجرا و ساخت‌وساز سروکار داشت، خود منبعی به‌لحاظ مالی و معنوی برای برنامه‌های بعدی یا پیگیری فعالیت‌هایشان در شهرستان‌ها و تهران بود. به لطف مدیر جشنواره و مسئولان وزارت ارشاد (با توجه به احاله پست مدیری جشنواره امسال به حمیدرضا نوربخش)، امید گوشه‌نشینان موسیقی بر باد رفت و شخصا به‌عنوان یک عضو جامعه موسیقی ایران، با توجه به حرفه و ارتباطاتم خبر از شوکی بزرگ در بین همین گوشه‌نشینان می‌دهم. این برحق نیست که تمامِ جشنواره به هنرمندان طراز اول کشور اختصاص یابد آن هم در صورتی که اکثریتشان در طی سال کنسرت‌های بسیاری را در سطح کشور و حتی خارج از کشور برگزار کرده‌اند و می‌کنند. بدون هیچ تعارفی باید گفت درصد قابل‌توجهی از این هنرمندان اکثر قریب‌به‌اتفاق برنامه‌های اجرائی موسیقی را در سال در اختیار دارند و صرفا این محدود به اجرای کنسرت نیست بلکه در بخش تولید آثار صوتی و تصویری هم حضوری غلیظ دارند. برای نمونه ارکستر سمفونیک تهران، ارکستر ملی، هنرمندان و گروه‌هایی مانند: کامکارها، مجید درخشانی، کیوان ساکت، سالار عقیلی و... . ازاین‌رو باید گفت: که جشنواره امسال از سوی جریان مشخص «خانه موسیقی» مدیریت می‌شود و این رویکرد جدید! چیزی نیست جز صف‌آرایی‌ای مشخص در قبال انتقادهایی که چند صباحی است جریانی فعال عنوان کرده و صنفی‌بودن و صنفی‌عمل‌کردن این نهاد را به چالش کشیده است. در همین راستا چینش برنامه‌های امسال مشخصا یارگیری‌ای است برای نشان‌دادن قدرت اجرائی این نهاد صنفی! حال با این رویکرد نه‌تنها نفس جشنواره از بین‌ رفته است بلکه در توزیعی ناعادلانه بودجه ملی صرف برنامه‌هایی می‌شود که ماهیتا استفاده‌ای ابزاری از هنرمندان طراز اول در مقابل معترضان خانه موسیقی در این کشاکش است. در پایان با مدد از حافظ شیراز: «دعای گوشه‌نشینان بلا بگرداند...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.