|

شب چله با سوخت طبقاتی

مرتضی شاملی : شب چله، حرف از تصمیم وزیر نفت شد و طبقاتی‌کردن جایگاه‌های سوخت که یک‌مرتبه آقای مناعت فریاد کشید: «تناصخ آقا. تناصخ!» این فریاد آقای مناعت چنان غیرمنتظره و ناگهانی بود که چایی داغ آقای متانت از دستش ول شد و ریخت روی ران‌هایش و متانت با آن تن سنگین بنا کرد کف سالن ورجه‌وورجه‌کردن، آقای مشکات هم که معقول نشسته بود و با کارد و چنگال هندوانه‌اش را می‌خورد، به سرفه‌ای افتاد که چند لیوان آب هم افاقه‌ای نکرد! بعد که آب‌ها از آسیاب ریخت، تازه متوجه منظور آقای مناعت از آن فریاد شدیم. می‌خواست بگوید می‌خواهند سوخت را گران کنند، اما رویشان نمی‌شود. لذا به یاد تاکتیک‌های میم الفی افتاده‌اند! (دقیقا همین را گفت: میم الفی). بنده پرسیدم که «تناسخ» در این میان چه صیغه‌ای است؟ آقای مناعت حرف‌هایی زد که اصلا و ابدا با چیزی که ما از تناسخ می‌دانستیم جور درنمی‌آمد. هرچه خواستیم بگوییم آقای مناعت، منظور از تناسخ این نیست که جنابعالی می‌فرمایید، به خرجش نمی‌رفت و باز همان را می‌گفت. عجیب‌تر از این، خود آقای مناعت بود؛ او آن مناعتی نبود که ما می‌شناختیم. مناعتی که ما می‌شناختیم سال به سال 20 کلمه درست و حسابی - آن‌هم یواش و ترسیده- از دهانش بیرون نمی‌آمد. آن شب شده بود عینا روبسپیر و صدایش تا ته کوچه می‌رفت! خانم آقای فضایل- میزبانمان - از همین می‌ترسید. چند بار دیدم با ایما و اشاره به شوهرش هشدار می‌دهد مواظب همسایه‌ها باشد؛ اما نتیجه‌ای نداشت. فضایل خودش شده بود طرف اصلی آقای مناعت و صدایش آن به آن بلند‌تر می‌شد. بالاخره حرف مناعت را قطع کرد و گفت: «اگر همین حالا اینجا بود بهش می‌گفتم جناب زنگنه! شما بی‌شیله‌پیله‌تر از آن هستید که چنین فرمایشاتی بفرمایید. آن شخص- یا بهتر بگویم همان میم الفی که آقای مناعت می‌گوید...» مناعت نگذاشت فضایل حرفش را تمام کند و فریاد کشید: «اما شما اول نظرت این نبود. این حرف مال منه. این حرف را من باید بزنم نه شما آقای فضایل! ...» همین جاها بود که متانت و مشکات شروع کردند به دودوکردن برای آقای مناعت. من دیگر طاقت نیاوردم. دویدم آن پشت توی راهرو و دستم را گرفتم جلو دهنم و سیر خندیدم. در غیاب من، خانم‌ها خصوصا خانم فضایل که نگران اعتراض همسایه‌ها به سروصدای ما در آن وقت شب بودند، ظاهرا به راه‌حلی رسیده بودند. نفهمیدم چطور. فقط دیدم خانم مناعت دوید و کلید برق را چند بار خاموش و روشن کرد. آخر او - خانم مناعت را عرض می‌کنم - نگران قلب تازه آنژیوشده شوهرش بود و این یعنی پایان جلسه! یکباره سکوت شد. مثل اینکه نه میهمانی‌ای در کار بود و نه شب چله‌ای. مطمئنم همسایه‌هایی که تا آن ساعت شب سروصدای ما را تحمل کرده بودند، با این سکوت شک کرده‌اند که اصلا چیزی شنیده‌اند یا میهمانی‌ای بوده است در آن آپارتمان سوت و کور؛ آن‌هم سال‌های سال پس از مرگ آقای فضایل.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.