هیس.. الان جاش نیست
پوریا عالمی
ایران جای قشنگی است. یعنی عینهو خانه ماست. عرض میکنم چرا. خانه ما از قدیم اینطوری بوده که ما هروقت میخواستیم به پدر بگوییم پول توجیبی ما را زیاد کند مامان میگفت الان وقتش نیست.
هیس... میگفتیم چرا؟ میگفت بابا اعصاب ندارد و توی اداره دعواش شده. هروقت میخواستیم به پدر بگوییم شلوارمان پاره شده و وقتش است شلوارمان دوتا شود، مامان میگفت هیس... الان وقتش نیست، بابا با پلیس راهنمایی دعواش شده چون برای گردشبهچپ جریمهاش کردهاند. هروقت میخواستیم به پدر بگوییم آخه بابای من، آخه مرد مؤمن پول توجیبی را نمیخواهد زیاد کنی، همان که هست را سر موقع بده، مامان میگفت هیس... الان وقتش نیست، بابا با همسایه دعواش شده چون آشغالها را میگذارد جلو در ما. هروقت میخواستیم به پدر بگوییم ما میخواهیم دوستهامان را دعوت کنیم خانه و پارتی خفیفی بدهیم و جشن تولد برگزار کنیم، مامان میگفت هیس... الان وقتش نیست، بابا با داداشش سر ارث و میراث دعواش شده و بیاعصاب است. هروقت میخواستیم به پدر بگوییم ما حالت ازدواج داریم و میخواهیم خانواده تشکیل دهیم و خاطر دختر همسایه را میخواهیم، مامان میگفت هیس... الان وقتش نیست، بابا با من دعواش شده و الان جاش نیست. خلاصه، ما به این وضعیت عادت داریم و دقیقا چون به این وضعیت عادت داریم خیلی زندگی در ایران را دوست داریم. چون هردفعه چیزی مینویسیم، مدیرمسئول روزنامه یا سردبیر یا وزیر ارشاد میگویند هیس... الان وقتش نیست و الان جاش نیست. راستش را بخواهید سیاست انقباضی بابای ما سبب شد ما همینطوری عزباوغلی ماندیم و هرگز حالت انبساطی را تجربه نکردیم. عینهو همین ستون، که هروقت هرچی نوشتیم جاش نبود و همیشه ابتر و دمبریده ماند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.