|

چند سطر درباره «ژنرال‌ها»

لذت ناشی از نبرد کودکانه

سحر سلطانی

لال‌بازی تکنیک و شیوه غالب نمایش ژنرال‌های امیر مشهدی‌عباس است. در این فضای مملو از جنگ، انگار که باید صلح و رهایی از هر قیدوبندی اتفاق بیفتد و در این میان دختربچه‌ای، ژنرال‌های دو سوی میدان نبرد را به آرامش می‌خواند. این نمایش برای نوجوانان نوشته و کار شده است چون درک جنگ مقوله‌ای نیست که مناسب برای کودکان باشد اما این گروه سنی هم از تماشایش لذت خواهند برد؛ چون در آن لحظات هیجانی بسیاری هست که همه را تحت‌تأثیر قرار خواهد داد. بنابراین نمی‌توان از ژنرال‌های مشهدی‌عباس به بدی یاد کرد. به هر تقدیر این نمایش با ضرباهنگ درست اجرا می‌شود و ما تحت‌تأثیر ترکیب‌های تصویری و رویدادهای متعددش قرار خواهیم گرفت. همچنین احساس می‌شود موسیقی توانسته جنبه موزیکال به آن بدهد و در عین حال در القای فضا و ایجاد ضرباهنگ هیجانی و لطیف و شیرین آن هم تأثیرگذاری‌اش را نشان دهد. به هر جهت این نمایش درباره موضوعی خشن مانند جنگ است که کارگردان توانسته زهر آن را با چنین روال و فضاسازی‌ا‌ی بگیرد و مخاطب را از هر گروه سنی پای آن بنشاند. ژنرال‌ها داستان نبرد دو ژنرال سرخ و آبی است که در این بین، دختربچه‌ای بین آنها قرار می‌گیرد که آنها را از جنگ بازبدارد اما این کار بسیار سخت است، تا اینکه متوجه مرگ پدر و مادر آن کودک در جنگ می‌شوند و همچنین با فرود موشکی بسیاری از سربازانشان را از دست می‌دهند و تازه خودشان هم حال و روز قشنگی ندارند! یک خانه که نماد زندگی است، در این میدان نبرد قرار گرفته است. دختربچه بی‌آنکه درک و شعوری از جنگ داشته باشد، فکر می‌کند این عموهای سرخ‌و‌آبی‌جامه دارند شوخی و بازی می‌کنند یا درنهایت دعوای معمولی می‌کنند اما درواقع به‌تدریج با خشونت ناشی از جنگ آشنا می‌شود. او به ‌دنبال آشتی‌دادن دو طرف است و دو عروسک دختر و پسر را که بیانگر سربازان سرخ و آبی است، عاشق هم می‌کند و برایشان مراسم عروسی برگزار می‌کند که بمب یا موشکی آن مراسم را ویران می‌کند. برای همین در دل این لحظات شادی‌آور تراژدی هم به وقوع می‌پیوندد. میزانسن مشهدی‌عباس گاهی خیلی شلوغ و پرهیاهو می‌شود و شاید بهتر از این هم نشود جنگ را به تماشا نشست و از آن سو دختربچه است که حال‌و‌هوای کار را دگرگون می‌کند. انگار در این فضای کودکانه هر ژنرال به‌ناچار به شرایط برابر و یکسان ناشی از صلح و دوستی تن خواهد داد. شاید آنها هم به بیزاری از جنگ رسیده باشند و این نکته مطلوبی است که می‌تواند نوجوانان ما را هم‌زمان با بلوغ، دچار نگاه بنیادینی برای پرداختن به یک زندگی همراه با آرامش و دوستی کند. طراحی هم با رنگ و لعاب است تا هم نگاه خسته نشود و هم تراژدی حاکم بر فضای خشن ناشی از جنگ تلطیف شود و این هم تمهیدی است برای درک کودکانه‌تر از فضایی که حتی نگاه‌کردنش هم چندان جذابیتی ندارد. یعنی جذابیت از سوی گروه نمایشی به آن تزریق شده و مخاطب کاملا از آن لذت خواهد برد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.