|

توقع یک پزشک از روزنامه‌نگاران

یک سوزن به خود یک جوالدوز به دکتر

علیرضا مقدسی . متخصص چشم

روزنامه وزین «شرق» در صفحه آخر روز چهارشنبه 18 آذر در یادداشتی به قلم خانم مرضیه رسولی مطلبی با این مقدمه چاپ کرد: «وقتی شماره‌ 1609 را گرفتم، صدای آن طرف خط گفت: شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید، اشتباه است. این شماره‌ای است که پارسال وزارت بهداشت برای شکایت از پزشکان زیرمیزی‌بگیر اعلام کرد. زنگ زدم که بپرسم آیا درباره برخورد بد پزشک و پرستار یا تخلفات مربوط به درمان هم می‌شود از طریق این شماره شکایت کرد که به در بسته خوردم». در مؤخره مطلب، خانم رسولی چند سؤال را مطرح می‌کنند با این مضمون که: «چرا برای سلامت رابطه پزشک و بیمار راهکار عملی ندارند؟ چرا پروسه شکایت آن‌قدر زمان‌بر و پردردسر است؟ چرا همین شماره‌تلفنی هم که داده‌اند پاسخ‌گو نیست؟ چرا شماره‌ای نه‌فقط برای شکایت از زیرمیزی‌گرفتن پزشکان، که برای رفتار بعضی از آنها یا قصورشان در درمان اعلام نمی‌شود؟» در ماجرای صدرا بسیار گفته شده و بسیار شنیده‌ایم، بگذارید همین ابتدای کار مسئله را محکوم کنم. اصلا پسربچه نه و دختربچه، اصلا پارگی زیر چانه نه و روی صورت، اصلا شش میلی‌متر نه و شش سانتی‌متر، اصلا بخیه کم‌زده‌شده نه و بخیه‌های کشیده‌شده، اصلا هرآنچه واقعیت است یا هرآنچه اول منتشر شد. کار نداریم؛ بحث چیز دیگری است. منشور اخلاق پزشکی مشخص است، سؤال من این است که منشور اخلاقی رسانه و خبرنگار کدام است؟ بی‌گمان صداقت و صراحت، دو پایه اساسی این حرفه است. آیا سرعت در ارسال این خبر این‌قدر اهمیت داشته که نه‌تنها روایت، که حتی جنسیت صدرا نیز اشتباه گزارش شود؟ آیا جایزه‌ای، چیزی می‌دهند به کسی که اولین چراغ را روشن کند و ندیده و نشناخته خبرپراکنی کند؟ آیا والدین صدرای خمینی‌شهری یا پزشک و پرستار بیمارستان، مفقود شده بودند که قبل از مخابره خبر نتوان با آنها مصاحبه یا دیداری کرد؟ اینترنت و شبکه اجتماعی چیز خوبی است ولی به قول بورخس، اینترنت به ما توهم دانایی می‌دهد و از ما همان کسی می‌سازد که نداند و نداند که نداند. به یمن سرعت انتقال اطلاعات قرار نیست به محض آنکه چیزی شنیدیم ارشمیدس‌وار، اورکا اورکا گویان، عریان از حمام به کوچه بدویم و افکار عمومی را علیه قشر خدومی تهییج کنیم، آن هم با خبری که روایت واقعی‌اش (آن که وزیر محترم بهداشت در آخرین مصاحبه‌شان اشاره کردند) با روایت اولیه بسیار متناقض است. چه شد ما این‌گونه شدیم، چه شد توهم هر شهروند یک خبرنگار، موبایل به دستمان داد و صفحات مجازی از هریک از ما، عالم همه‌چیزدان بی‌عمل ساخت؟ چه سری در این نهفته است که یک زخم شش‌میلی‌متری و شانتاژ رسانه‌ای، یک هفته است کل فضای خبری ایران و صفحات مجازی را به تسخیر خود درآورده و هر جا را می‌خوانی، هر کاربر معصوم پاک‌دستی، فحش‌های آبدار نصیب کل پزشکان و پرستاران می‌کند. انگار که هرچه فحش چارواداری‌تر، میزان پاک‌دستی بیشتر.

تو گویی در مدینه فاضله ایران، این تنها اتفاق گزنده‌ای بوده که تاکنون رخ داده که دل این‌همه آزاده را به درد آورده است. انگار آن راننده تاکسی که در برف سه‌ برابر قیمت می‌ستاند یا آن فروشنده که لنت ترمز تقلبی قالب می‌کند یا آن بسازبفروش که خانه ناامن می‌سازد یا آن خودروساز که ارابه مرگ می‌فروشد، یا آن خبرنگار که هدیه می‌گیرد یا تمام نادرستانی که در هر صنفی لانه کرده‌اند، از کره مریخ آمده‌اند! بگذریم، در پایان می‌خواهم به سؤالات خانم مرضیه رسولی که در انتهای مطلبشان پرسیده بودند، پاسخ دهم؛ اتفاقا برای سلامت رابطه پزشک و بیمار و شکایت از روند درمان به هر دلیل، راهکارهای گوناگونی هست و فقط یکی از این راه‌ها شماره 1690 است که سرکار عالی شتاب‌زده آن را 1609 پنداشته‌اید و تماس گرفته‌اید و اشتباه بوده است و رخ برافروخته و کج نشسته‌اید و بر مبنای همان اطلاعات اشتباه، مقاله‌ای نوشتید. لطفا حالا شما ما را روشن کنید 1690 رسانه‌ها چند است؟ آیا شما خبر دارید؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.