|

گزارشی از آخرین اجرای افروز فروزند

بهمن در سایه

نمایش «بهمن» به کارگردانی افروز فروزند از ۲۲ آذرماه در سالن سایه مجموعه تئاترشهر به صحنه رفته است. هر اثر هنری روح انسان را به‌گونه‌ای به تصویر می‌کشد. زمانی که به تماشای آنها می‌نشینیم، خود را درون داستان‌ها می‌یابیم و هم‌ذات‌پنداری می‌کنیم و این اتفاق زمینه‌ساز بروز احساسات نهفته ما می‌شود. احساساتی که رنج‌ها، غم‌ها، تلخی‌ها و ناکامی‌ها و ‌گاه شادی‌ها و موفقیت‌های فراموش‌شده‌مان را روایت می‌کند. در میان هنر‌ها، تئا‌تر جایگاهی ویژه دارد. چراکه تئا‌تر بازتاب جامعه‌ای است که در آن نفس می‌کشیم و زندگی می‌کنیم. در این میان نمایش‌ها با تلنگرزدن به اجتماع، بیننده را بیدار و آگاه می‌کنند. بنابراین هنرمندان تئا‌تر در سرنوشت مردم و جامعه‌ای که در آن قرار دارند سهیم می‌شوند. هنرمند تئا‌تر می‌نویسد، بازی می‌کند، می‌جنگد، می‌گرید، می‌خندد و... تا بتواند راوی واقعیت‌های محیط پیرامون خود باشد و با نفوذ به عمق روح انسان‌ها لایه‌های پنهان ذهن آنها را به جنبش وا دارد. تئا‌تر برای تئا‌تر! ظهر پنجشنبه است و برای تهیه گزارش تمرین نمایشی به نام «بهمن» به کارگردانی افروز فروزند به تئاترشهر می‌روم. در‌حالی‌که از راهرو مجموعه عبور می‌کنم و به سالن سایه نزدیک می‌شوم، صداهایی را می‌شنوم، گویی عده‌ای با هم دعوا می‌کنند. کمی نگرانم از اینکه در زمان نامناسب به سالن تمرین وارد شوم، اما روحیه خبرنگاری بر من غلبه می‌کند و در سالن را باز می‌کنم. زمانی که وارد می‌شوم در جا خشک می‌شوم، چراکه بیشتر بازیگران در حال دعواکردن بر سر مسئله‌ای هستند. لحظه‌ای در جایم خشک می‌شوم و به آنها نگاه می‌کنم. بعد از دقایقی به خودم می‌آیم و ناگهان خانم فروزند را می‌بینم که روی صندلی‌های سالن به‌آرامی نشسته و این صحنه را می‌نگرد. آرام روی اولین صندلی که می‌بینم، می‌نشینم و با تعجب به محیط پیرامونم نگاه می‌کنم. همه عوامل پشت‌صحنه و اجرای یک نمایش‌اند که روی صحنه قرار دارند و در حال بازی نقش خودشان هستند. در تمام دقایقی که نمایش را می‌بینم، با لحظه‌لحظه آن زندگی می‌کنم، زیرا نظاره‌گر یک اتفاق واقعی‌ام که بار‌ها آن را تجربه کرده‌ام. تئاتری در تئا‌تر دیگر. با اتمام اجرا و تمرین، به سراغ کارگردان کار می‌روم تا دقایقی با او حرف بزنم. افروز فروزند نویسنده و کارگردان نمایش «بهمن» با بیان دغدغه‌های نگارش این متن می‌گوید: این موضوع تقربیا از روزی که به طور جدی مشغول به‌ کار تئا‌تر شدم، برایم ایجاد شد. طبیعتا اوایل خیلی پررنگ نبود، تنها یک فکر بود. ولی همان‌طور که تجربیاتم بیشتر می‌شد، این موضوع تبدیل می‌شد به یک تجربه مهم. هروقت مشغول کار تئا‌تر می‌شدم یکی از فانتزی‌هایم این بود که در حال کار تئا‌تر در شرایط ایده‌آل هستم. اما فانتزی‌ام از یکی، دو مرحله پیش‌تر نمی‌رفت. فهمیدم حتی فکرکردن به شرایط درست و ایده‌آل هم برایم سخت است. او در ادامه بیان می‌کند: زمانی که شروع به نگارش نمایش‌نامه کردم، اصلا فکر نمی‌کردم کار سختی باشد. فکر می‌کردم این موضوع این‌قدر به من و بازیگر‌ها نزدیک است که بازسازی آن، انرژی زیادی نمی‌خواهد. اما وقتی وارد کار شدیم، فهمیدیم که کار سختی داریم. به این دلیل که تأکید اصلی من بر باورپذیری موضوع بود. اینکه تماشاگر بعد از دیدن کار به ما خرده نگیرد که جایی زیاده‌روی کردیم یا جایی کم گذاشتیم. خیلی برایم مهم بود که تماشاگر، چه تماشاگر تئاتری و چه تماشاگر غیرتئاتری، برابر این پرداخت، موضع نگیرد. کارگردان نمایش «روی زمین» در رابطه با انتخاب بازیگران نمایش اظهار می‌کند: طبعا برای انتخاب بازیگر، وسواس زیادی داشتم. چون باورپذیری‌ای که مهم‌ترین فاکتور من برای کارگردانی بود، فقط در انتخاب درست بازیگر و درواقع با درک صحیح بازیگر از فضای نمایش بود که نمود درستی پیدا می‌کرد. اگر من زمان نوشتن نمایش‌نامه و کارگردانی تمام تلاشم را می‌کردم که مرز بین واقعیت و نمایش را به کم‌رنگ‌ترین حد ممکن برسانم، اما بازیگر غلط بازی می‌کرد، تمام زحماتم بر باد می‌رفت و بازنده بودم و خوش‌بختانه بااستعدادترین‌های نمایش و درعین‌حال همراه‌ترین‌ها نصیب من شدند. چه بازیگران حرفه‌ای نمایش، چه کم‌تجربه‌تر‌ها. فروزند در پاسخ به اینکه چرا سال‌ها از اجرای صحنه‌ای دور بوده است، عنوان می‌کند: این بازگشت هم که همه درباره من می‌گویند، از آن حرف‌هاست. هم خنده‌ام می‌گیرد و هم برایم لذت‌بخش است و هم هراسناک، چون مسئولیت بزرگی برایم می‌آورد. تمام نگرانی‌ام این است که بعد از دیدن نمایش، تماشاگر به این نتیجه برسد‌‌ همان بهتر که 12 سال کار نکرد. هیچ‌وقت با این میزان از نگرانی کار نکرده بودم. اصلا یکی از دلایلی که 12 سال طول کشید تا دوباره کار کنم، همین نگرانی بود. هر سال که می‌گذشت نگرانی و وسواس من بیشتر می‌شد. اما یک‌جایی دلتنگی‌ام برای تئا‌تر به وسواس و نگرانی‌ام غلبه کرد و دل را به دریا زدم و تصمیم به کارگردانی گرفتم و حالا خیلی خوشحالم که دلتنگی‌ام قوی‌تر از نگرانی‌ام بود. حالا نتیجه هرچه باشد؛ مهم این است که من بر یکی از ترس‌های زندگی‌ام پیروز شدم. نمایش «بهمن» به کارگردانی افروز فروزند از ۲۲ آذرماه ساعت ۱۹ در تالار سایه مجموعه تئاترشهر روي صحنه رفته است. سیما تیرانداز، نگار عابدی، علی عطایی پیرکوه، پژمان عبدی، محمدعلی حسین‌علی‌پور، غزاله جزایری، علی باروتی، جواد پولادی، پژند سلیمانی، تایماز رضوانی، علیرضا زارع‌پرست، حامد فعال، فرهاد رشیدی و مهسا طهماسبی در این نمایش نقش‌آفرینی مي‌كنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.