|

ضرورت تغییر نگاه مدیریت شهری از خودرو به انسان

سیدمحسن هاشمی . کارشناس فرهنگی

دورزمانی شهر را با برج‌وبارو و مرکز تجارت می‌شناختند، بعدتر شهر‌ها را با بزرگراه‌ها و ساختمان‌های بلندمرتبه شناسایی می‌کردند، اما امروزه شهر‌ها را از ارتباط رودررو و چهره‌به‌چهره مردمانش بازمی‌شناسند؛ مردمانی که امکان ملاقات با یکدیگر، دیدن و دیده‌شدن دارند! اما تهران هنوز در تعریف دوم از معنای شهر گرفتار آمده و از پیشرفت در مفهوم شهر، باز مانده است. چشم‌انداز امروز تهران با افزایش بزرگراه‌ها به مسافت و مبدأ و مقصد و عملیات بی‌وقفه بلندمرتبه‌سازی ساختمان‌ها در تمام طول شبانه‌روز، چیزی جز ماندن در مفهوم شهر قدیم را عرضه نمی‌کند. کوچک‌کردن پیاده‌راه‌ها به نفع فراخ‌شدن مسیر خودروها، کف‌سازی نامناسب برای حرکت پیاده، نبود پل برای عبور پیادگان از جوی، وجود نرده‌های بلند و بی‌قواره پیاده‌راه‌ها برای اطمینان خودروسواران از نبود مانع انسانی، نبود چراغ راهنما برای عابر پیاده در چهارراه‌های دارای چراغ راهنمای سه‌زمانه، کم‌توجهی به نگهداری پیاده‌راه‌ها توسط شهرداری‌ها و نبود زیرساخت حقوقی نما و منظر شهری که موجب شده تا نما و منظر تهران توسط تابلو‌های اصناف، ادارات و شرکت‌ها آلوده و شلخته به‌نظر‌ آید، همه از این حکایت دارد که در شهر ما تهران، غلبه نگاه مدیران شهری بر خودرو استوار است و پیادگان اولویت دوم مدیریت شهری است! بدون شک توسعه بزرگراه‌ها و فراخ‌کردن مسیر خودروها را پایانی نیست! تدبیر در توسعه وسایل حمل‌ونقل عمومی پاک و برنامه‌ریزی شهری با غلبه نگاه انسانی (پیادگان) برای داشتن شهری با هویت جمعی و خاطره‌ساز است. این شهر با امکان برخورد و ملاقات رودرروی شهروندان با فضایی دارای مراتبی از زیبایی است که خاطره‌ساز و باهویت می‌شود!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.