|

آقای دکتر، نافم کو؟

پوریا عالمی

مامان ما زنگ زد و گفت «بچه با همون سیاسی‌ها شوخی کن. با این دکترها شوخی نکن این‌قدر، اینها شوخی ندارند‌ها، یک‌موقع دیدی واسه سی‌پی‌آر رفتی پیششون بعد فهمیدی سی‌پی‌یوت عوض شده». گفتم چی شده؟ گفت «همین یادداشت دیروزت. ندیدی توی اینترنت دکترها کم مانده بود جراحی بازت کنند؟» مامان حق دارد. ما نمی‌دانیم چرا بعضی‌ها با جان آدم شوخی می‌کنند اما نمی‌شود باهاشان شوخی کرد. مثل بعضی راننده‌تاکسی‌ها، طرف پاش را گذاشته روی گاز و دارد با جانت شوخی می‌کند، تو می‌گویی لطفا آهسته بران. طرف از آنجا به‌بعد با 10 کیلومتر در ساعت می‌رود که دِقِت بدهد. والا هرچیزی خوب و بد دارد. دکتر هم همین‌طور است. هم بدش هست هم خوبش. والا. آن چیزی که بد و خوب ندارد فقط کدو است. ما ترجیح می‌دهیم پزشک یا نویسنده باشیم و گاهی بد باشیم گاهی خوب اما کدو نباشیم. قصه پا: مثلا دکتر خوبش رئیس ارتوپدی بیمارستان بهمن که پای شکسته ما را بند زد. (البته که آشنا داشتیم) یک‌طوری پای شکسته ما را خوب کرد که الان نه‌تنها خوب شده که پای چپم از پای راستم سریع‌تر حرکت می‌کند. یعنی خیلی وقت‌ها شده چپم زودتر می‌رسد سر کوچه. یا چندبار پای چپم سوار مترو و آسانسور شد، تا پای راستم برسد او رفته بود مرحله بعد (و فشارش ماند برای ما). قصه دندان: یا یک دکتر دندان‌پزشک کودک می‌شناسیم که دیانا را می‌بریم پیشش. این‌قدر خوب خودش و دستیارانش با بچه‌ها رفتار می‌کنند که ما و بابای دیانا و عموی دیانا و دایی دیانا و بابابزرگ دیانا همه خودشان را زدند به بچگی که بروند روی یونیت که دندانشان سرویس شود. قصه ناف: اما از آن‌طرف یکی از بستگان ما هشت- 9 سال پیش رفته بود بیمارستان میلاد که شکمش را عمل کنند. دکتر مربوطه شکم را می‌شکافد اما ناف را یادش می‌رود ببندد. شما فکر کن هشت‌سال ناف نداشته باشی. می‌دانید چقدر سخت است؟ خلاصه این فامیل ما بدون اینکه بداند، هشت‌سال بدون ناف سر کرد. تا کِی؟ تا همین ماه پیش. که ناف مربوطه چرک کرد و آب آورد. فامیل را بردند بیمارستان میلاد که نشتی را بگیرند. توی اورژانس همراهان مریض به پزشک اورژانس می‌گویند؛ «دکترجان مریض ما را هشت‌سال پیش دکتر فلانی عمل کرده». دکتر اورژانس می‌گوید پس چرا آوردیدش پیش من؟ همراهان می‌گویند: «خواستیم شما فقط در جریان باشید». آقا دکتر اورژانس شکم مریض را دوتا فشار داد و بعدش قهر کرد رفت. فردا و پس‌فردا هم نیامد سر بزند به مریض. از آن‌ور همراهان زنگ می‌زدند به موبایل دکتر هشت‌سال پیش -که در بیمارستان بود - می‌گفتند: «استاد می‌شود بیایید به مریض ما سر بزنید؟» دکتر هشت‌سال پیش هم پاسخش این بوده: «اگر می‌خواستید من ویزیتش کنم، چرا نیاوردید من بستریش کنم؟» همراهان گفتند: «استاد خب وقتی دل مریض درد گرفته و چرکش زده بیرون، ما مجبور بودیم بیاوریمش اورژانس دیگر. حالا شما نبودید یک دکتر دیگر بستریش کرده. فرقش چیست؟» دکتر هشت‌سال پیش گفته: «نه نه نه... من نمی‌خوام... من خودم دوست داشتم بستریش کنم... من نمیام... بگین همون بیاد که بستریش کرده... نه نه نه...». همراهان می‌گویند استاد یادتان نیست هشت‌سال پیش عمل کردید ناف مریض را کجا گذاشتید؟ الان مریض ناف ندارد. دکتر گوشی را قطع کرده بوده دیگر. شوخی نمی‌کنم‌ها. بعد از سه‌روز دکتر آمده مریض را ویزیت کرده و مرخص. بعد چی شده؟ لابد می‌خواهید بگویید حتما مشکلی نبوده. نه. مریض بعد از دو هفته دوباره مشکل پیدا می‌کند و این‌بار می‌برندش پیش دکتر آشنا. همان لحظه می‌گوید بستری شود برای عمل. خلاصه به نظر ما دکتر خوب و بد دارد. ولی از ما به شما وصیت، می‌روید بیمارستان، وقت ترخیص چیزمیزهاتان را چک کنید سر جاش باشد. قصه عقل: با این حرف‌‌ها و این چیزها که ما در این سال‌ها نوشتیم، فکر کنیم جامعه پزشکی دیگر ما را دوستمان ندارد. برای همین دیگر سالم زندگی می‌کنیم که پامان به مطب هیچ دکتری باز نشود و خلاص.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.