قطعه گمشده
نامگذاری روزها به گمانم صرفا برای بزرگداشت نیست، برخی برای یادآوری این است که ما چیزی را فراموش کردهایم یا حقوق آن را رعایت نکردهایم؛ مانند «روز هوای پاک» یا «روز جهانی معلولان» که دوازدهم آذر است. معلولیت میتواند در یکقدمی هر کدام از ما باشد، فقط کافی است دچار سانحهای کوچک شویم. هر کدام از ما چقدر معلولیت را جدی گرفتیم و برای کسانی که دچار آن شدند گرهگشایی کردیم... . برخی از افراد معلول با توجه ویژه و برنامهریزی میتوانند به فعالیتهای اجتماعی بازگردند که هنر بهویژه تئاتر میتواند نقشی مؤثر دراینباره داشته باشد... . 2- بیش از 10 سال است که با معلولان جسمی، حسی و ذهنی تئاتردرمانی و البته صحنهای کار میکنم. تأثیر فوقالعاده تئاتر درمانی در دادن اعتمادبهنفس و همچنین شاهد خروج از انزوای آنان بودم و به باور اینکه جامعه باید برای شرایط معلولان امکانات ویژهای متناسب با معلولیتشان فراهم کند تا از ظرفیت افراد بااستعداد در میان معلولان هم بهرهمند شویم. تئاتردرمانی با ظرفیتهای بالا که از عناصر تئاتر و بهویژه بازیگری بهره میبرد، میتواند برای معلولان مانند یک محرک عمل کند و آنها را به متن اجتماع بازگرداند... . 3- صعود، سرزمین سفید، من از کجا عشق از کجا، تعزیه نینوا، پله آخر، جمع کوچک فراموشی؛ اینها نمایشهایی هستند که با ترکیب هنرجویان معلول جسمی و حسی و افراد بدون معلولیت به روی صحنه و معتقدم اسمگذاشتن با عنوان تئاتر معلولان یا جشنواره تئاتر معلولان یک نوع کسب تکلیف و ارائه آمار است، ما یک تئاتر بیشتر نداریم و اگر کسی علاقه و استعدادی دارد باید از او حمایت شود تا وارد جامعه تئاتر شود. معلولیت نباید مانعی برای حقوق افراد باشد. واقعا نتیجه این جشنوارهها تحت عنوان معلولان، با این همه هزینه که در اینجاوآنجا برگزار میشود، چیست. بیشتر شبیه یک جشن است و شاید برای همین است برخی مسئولان آن حتی یک تئاتر هم در طول عمر خود ندیدهاند! و در مواردی ساعت 10 صبح نمایشها را به صحنه میبرند و تماشاگران هم از اعضای گروههای دیگر و خانواده گروهها هستند. آیا تاکنون بررسیای دراینباره صورت گرفته است؟ آیا چنین روشهایی، معلولان را از جامعه جدا نکرده است؟ تغییر در رویکرد گذشته و نگاه تخصصی و استفاده از ظرفیتهای جامعه تئاتر و نه یک گروه خاص، میتواند از میان معلولان مستعد کارگردان، بازیگر، نویسنده و... وارد جامعه تئاتری کند. -معلولان ذهنی از بحث تئاتر صحنهای مستثنا هستند و کارگاههای تئاتردرمانی برایشان بسیار مفید است و باعث تغییر رفتار و درک بهتر آنها از اطرافشان میشود 4- برگزاری کارگاههای تئاتردرمانی و تئاتر صحنهای با هنرجویان معلول درحالحاضر نیاز به حمایت دارد. من در این سالها با سختی و مشقت زیاد و در بسیاری موارد بدون حمایت کار را پیش بردم، ولی همیشه نتیجه کارگاههای تئاتردرمانی برایم جذاب و عاملی برای ادامهدادن بوده است. وقت آن است که سازمانهایی مانند بهزیستی به عنوان متولی اصلی و حتی شهرداری، بازنگریای در حمایتها و رویکردشان داشته باشند تا زمینه برای پیوستن هنرجویان معلول به جامعه تئاتری کشور میسر شود... .12 آذر؛ روز جهانی معلولان برای من یادآور این نکات بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.