جیانگزِمین متهم به آزار و سرکوب «فالون گونگ»
هزاران شکایت علیه دیکتاتور
حدود 200 هزار شکایت کیفری مردم چین از «جیانگزِمین»، رهبر سابق حزب کمونیست چین، او را در یک قدمی محاکمه قرار داده است. تا پایان اکتبر 2015 بیش از 60 درصد از این شکایات از سوی دادستانی و دادگاه عالی خلق چین، تأیید شده است. این در حالی است که دولت فعلی چین در دو سال اخیر، صدها مقام قدرتمند چینی را به جرم فساد بازداشت و محاکمه کرده است. به شکلی که تقریبا تمام افراد کلیدی که در حلقه قدرت جیانگزِمین قرار داشتهاند، از قدرت سرنگون شدهاند. شکایات علیه جیانگزمین به وسیله مردم چین انجام شده است و شکایات مشابهی نیز در مناطق دیگری از دنیا شامل 30 کشور در آسیا- اقیانوسیه، اروپا و آمریکا تنظیم شده است. گرچه سرنگونی مقامات چینی به وسیله دولت به دلیل فساد مالی و سوءاستفاده از قدرت بوده، اما مهمترین دلیلی که جیانگزمین را به میز محاکمه نزدیک کرده است، نقض گسترده حقوق شهروندان چینی از طریق آزار و شکنجه افرادی است که به تمرین روش معنوی فالونگونگ (فالوندافا) گرایش دارند. فالونگونگ که یکی از روشهای مراقبه و تزکیه چینی است، از سال 1992 به دلیل فواید چشمگیر در بهبود سلامت جسمی و روحی مردم، در چین محبوبیت زیادی پیدا کرد، اما حزب کمونیست چین نگران شد که گسترش این روش، با توجه به درونمایه معنویای که دارد، باعث حذف باورها و ایدههای کمونیستی رایج از جامعه شود. در نتیجه در سال 1999 راه آزار و سرکوب شدید آن را در پیش گرفت و برای رسیدن به این هدف از تمام منابع مالی و سیاسی کشور و حزب بهره برد. جیانگزِمین در آن زمان در رأس قدرت بود و آزار و سرکوب فالونگونگ و تداوم آن تصمیم شخصی او و با انگیزههایی بود که در ادامه به آنها پرداخته خواهد شد. جیانگ در 20 جولای ١٩٩٩، دستور حمله به فالونگونگ را صادر کرد و خواست که «آنها را از نظر مالی ورشکست کنند، خوشنامیشان را از بین ببرند و جسمشان را نابود کنند». از آن پس تا به امروز، هزاران نفر از آنان بازداشت شدند، به قتل رسیدند یا بدون هیچ نشانی مفقود شدهاند. به گفته خود مقامات چینی، بودجهای که برای این کار در نظر گرفته شد، از بودجه یک جنگ نظامی تمامعیار بیشتر بود. طبق اسنادی که از سوی ویکیلیکس منتشر شده است، در ۱۹ جولای 1999، یک روز قبل از دستگیریهای جمعی، جیانگزمین در نشست رهبرانِ کمیتههای حزب کمونیست، دستورات نهایی برای آغاز آزار و شکنجه این گروه از مردم را صادر کرد. همزمان گزارشهای کمیسیون حقوقبشر سازمان ملل، عفو بینالملل، گزارشگران بدون مرز و دیگر نهادها درباره مسائل چین در سالهای اخیر، نشان میدهد که مدتهاست مسلمانان چین، اقلیت مسیحی و ساکنان تبت به دلایل مختلف در چین آزار میبینند و سرکوب میشوند. سابقه آزار و سرکوب ادیان الهی، روشهای معنوی و دگراندیشان در چین کمونیستی به زمان انقلاب فرهنگی دهه ١٩٦٠ بازمیگردد؛ بنابراین موضوع آزار و سرکوب فالونگونگ، چندان غریب و دور از ذهن نیست. به گزارش روزنامه اپُکتایمز تعداد انگشتشماری از افراد به خاطر ارسال شکایتشان بازداشت شده يا آزار دیدهاند. از مهمترین آنها میتوان به دستگیری «شنگ ژیائون»، مادر همسر روزنامهنگار مشهور، «بن هجز» اشاره کرد که ۲۱ اکتبر 2015، به وسیله نیروهای امنیتی شهر دستگیر و البته کمی بعد آزاد شد. شکایات کیفری علیه جیانگ از ۲۲ استان، پنج منطقه خودمختار، چهار شهر با مدیریت مستقیم و دو منطقه اداری ویژه، به نهادهای قضائی ارسال شده است. نیوزيلند، هنگکنگ، ماکائو و کشورهای آمریکای شمالی از دیگر مواردی هستند که شکایات زیادی در آنها ثبت شده است. سیاستهای جیانگزِمین در آزار و سرکوب جیانگ، سه سیاست را برای برخورد با فالونگونگ در پیش گرفت و برای رسیدن به این هدف، از تمام منابع کشور بهره برد. سیاست اول «واردآوردن خدشه به آبروی تمرینکنندگان فالونگونگ» بود؛ بهطوریکه از تمام رسانهها برای اعمال این سیاست و ایجاد فضای مسموم بهره برده شد؛ برای نمونه تلویزیون مرکزی چین (CCTV)، در شروع این مبارزات روزانه هفت ساعت برنامه به منظور دروغپراکنی علیه فالونگونگ پخش میکرد. دومین سیاست جیانگ «ورشکستکردن تمرینکنندگان فالونگونگ» بود که از طریق اعمال جرائم سنگین مالی، اخراج از محل کار و مصادره اموال آنان پیش برده شد. سیاست سوم «واردکردن صدمات جسمانی به تمرینکنندگان فالونگونگ» بود که به وسیله پلیس، دادستانی، نیروهای امنیتی و عوامل مستقر در زندانها و اردوگاههای کار اجباری در پیش گرفته شد. جیانگ به منظور برخورد خشونتبار با فالونگونگ، «اداره ۶۱۰» را تأسیس کرد. ۶۱۰، نهادی فراقانونی با اختیاراتی بیحدومرز و مجاز بود هر آنچه از منابع کشور را که لازم بداند برای آزار و شکنجه فالونگونگ استفاده کند. جیانگ رسما اعلام کرد هر تمرینکننده فالونگونگ که بر اثر ضرب و شتم بمیرد، خودکشی محسوب شود و پلیس در قبال آن مسئولیتی نخواهد داشت. منابع رسمی مرگ نزدیک به چهار هزار تمرینکننده را زیر شکنجه به ثبت رساندهاند، حال آنکه منابع غیررسمی این آمار را تا دههاهزار نفر برآورد میکنند. در یکی از گزارشات سالانه سازمان ملل درباره خشونتها نوشته شده است: «اینها گزارشاتی است از صحنههای دلخراشی که در آن زندانیان سیاسی و عمدتا اعضای فالونگونگ در نتیجه آزار و شکنجه شدید و قصور در مراقبتهای پزشکی در حال مرگ هستند. قساوت و درندهخویی این شکنجهها در وصف نمیگنجد».1 مانفرِد نوواک، گزارشگر مخصوص آزار و شکنجه در سازمان ملل متحد میگوید: «حدود ۶۶ درصد از پروندههای آزار و شکنجه در چین، مربوط به تمرینکنندگان فالونگونگ است که شکنجه میشوند. به همین دلیل این مورد خیلی جدی است». تجارت اعضای بدن، سنگینترین بخش پرونده جیانگزِمین بخش مهمی از پروندههای قضائی که علیه جیانگزِمین شکل گرفته است، مربوط به تجارت اعضای بدن انسانهای زنده میشود. مجله ویکلیاستاندارد، به نقل از «اِتان گاتمن»، محقق و نویسنده، میگوید دستکم ۶۵ هزار تمرینکننده فالونگونگ، قربانی تجارت اعضای بدن در چین شدهاند. مسلمانان اویغور، ساکنان تبت و زندانیان عقیدتی، بخشی از قربانیان هستند، اما عمده قربانیان کسانی بودهاند که فالونگونگ را تمرین میکردهاند. طبق شواهد و مدارک، عواملی از حزب کمونیست چین در ١٦ سال اخیر از طریق بیمارستانها، زندانها و اردوگاههای کار اجباری اقدام به برداشتن اندام حیاتی بدن دههاهزار انسان زنده کردهاند. دو وکیل کانادایی به نام دیوید ماتاس و دیوید کیلگور در گزارشی به نام «محصول خونین»2 با ارائه ٥٢ مدرک معتبر در حدود ٢٠٠ صفحه، اثبات کردهاند جداسازی اعضای بدن هزاران تمرینکننده فالونگونگ که منجر به مرگ آنان شده، در بیمارستانهای دولتی و نظامی چین روی داده است. در دسامبر ۲۰۱۳ پارلمان اروپا رأی به محکومیت برداشت اجباری اعضای بدن زندانیان حکومت چین داد. اخیرا مشابه این اعمال رعبآور در مقیاسی کوچکتر به وسیله گروه تروریستی داعش یا طبق برخی گزارشها به دست رژیم اسرائیل نیز انجام شده است». روزنامه واشنگتنپُست، در گزارشی درباره یک جراح چینی که در عمل جداسازی اعضای پیوندی زندانیان دست داشته است، بر این واقعیت صحه میگذارد. همچنین «ادوارد مک میلان اسکات»، نایبرئیس پارلمان اروپا در سفری به چین، در گفتوگو با شاهدان عینی وقایع فوق را تأیید میکند.3 دیوید کیلگور، از نویسندگان گزارش محصول خونین، در ژوئن 2015، نتایج تحقیقات خود را در کنگره علوم اجتماعی و انسانی مستقر در اتاوا ارائه داد. وی اظهار کرد: «جیانگ زمین به عنوان شخصی که آزار و شکنجه فالونگونگ را آغاز کرد، باید به خاطر آنچه مرتکب شده در دیوان کیفری بینالمللی محاکمه شود». وی افزود: «من به عنوان فردی که در گذشته دادستان بودم، میتوانم بگویم که این رؤیای هر دادستانی است که جیانگ را به دیوان بینالمللی کیفری در لاهه تحویل دهد و مطمئن هستم هزاران دادستان در سراسر دنیا و در چین از انجام این کار خوشحال میشوند». «دیوید ماتاس»، وکیل حقوق بشر و دیگر نویسنده گزارش «محصول خونین»، افزایش پروندههای حقوقی علیه جیانگ و پذیرش آنها از سوی دادستانی را روندی امیدبخش میداند. ماتاس میافزاید: «هرگز هیچ حکومتی چنین نکرده است که گروه بزرگی از مردم را دستگیر کند و بگوید شما را میکُشیم، بدون اینکه حتی محاکمهتان کنیم و اندامهای حیاتی بدنتان را میفروشیم!». ماتاس، سال 2010 به خاطر پژوهشهای خود کاندیدای جایزه صلح نوبل شد. ماتاس و کیلگور، جایزه جامعه بینالمللی حقوق بشر سوئیس را نیز دریافت کردهاند. دلیل واقعی حمله جیانگزِمین به فالونگونگ ماهیت این جدال برای مردمی که خارج از چین زندگی میکنند درکنشدنی است. برای آنها این پرسش وجود دارد که چرا درحالیکه مردم و دولتها در کشورهای زیادی از فالونگونگ استقبال کردهاند، در داخل چین شدیدا به آنها غضب شده است. برای پاسخ میتوان به تاریخ سه دهه اخیر رجوع کرد. در اوایل دهه 1990 تأثیرات مثبت فالونگونگ در سلامتی مردم باعث شد تعداد افرادی که فالونگونگ را تمرین میکردند به مرز صدمیلیون نفر برسد. از طرفی مردم چین پس از سالها تسلط اندیشه ضدخداباوری کمونیسم بر جامعه، تشنه آن بودند که از راهی صحیح به فرهنگ سنتی و معنوی خود بازگردند. در آن زمان مقامات چین از تأثیر مثبت فالونگونگ بر جامعه آگاه بودند؛ بهطوریکه به نقل از نشریه بینالمللی (US News and World Report) مقامات ورزش چین رسما اذعان داشتند صد میلیون تمرینکننده فالونگونگ میتوانند باعث صد میلیارد یوآن صرفهجویی در هزینههای پزشکی کشور شوند. اما وقتی تعداد مردمی که به تمرین فالونگونگ روی آوردند از تعداد اعضای حزب کمونیست پیشی گرفت، جیانگزِمین و متحدانش، فالونگونگ را در جذب تودههای مردم، رقیب خود دیدند. از طرفی آموزشهای سنتی فالونگونگ با تفکر کفرآمیز کمونیسم در تضاد بود و آن را به چالش میکشید. اکثر اعضای حزب کمونیست قلبا با ایدئولوژی آن موافق نبودند. این در حالی بود که مردم به طور روزافزون به فالونگونگ گرایش پیدا میکردند و داوطلبانه در کلاسهای آن حضور مییافتند. در کتاب «نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست» نقل شده است زمانی که آقای لیهُنگجی، پایهگذار فالونگونگ سخنرانی میکرد، تالار سخنرانی مملو از استادان دانشگاه، متخصصان و دانشجویان بود. بسیاری از افراد از عامه مردم گرفته تا افراد با تحصیلات عالی، با پیمودن هزاران مایل خود را به محل سخنرانی میرساندند. آقای لیهُنگجی ساعتها به شیوایی سخنرانی میکرد، بدون آنکه از متنی استفاده کند. سپس سخنرانیها به صورت کتاب بارها چاپ میشد و در مدت کوتاهی نایاب میشد. این در حالی بود که جیانگزِمین، مدتها به مغز خود فشار آورد و تنها توانست سه جمله بنویسد و آنها را «نمودهای سهگانه» نامید. این سه جمله به صورت کتابی منتشر و در تمام کشور پخش شد. مردم آن را میخریدند؛ چراکه مجبور بودند. حسادت جیانگزمین اجازه نمیداد چنین چیزی را تحمل کند. رویکرد سیاسی جیانگ همواره با شعار «تمام تمام عوامل بیثباتی را در نطفه خفه کنید»، همراه بود؛ بهطوریکه قتل عام دانشجویان در میدان تیانآنمن در چهارم ژوئن ۱۹۸۹، جهشی برای بهقدرترسیدن وی بود. جیانگ پیش از رسیدن به دبیرکلی حزب، با سرکوب روزنامه آزادیخواه پیک اقتصاد جهان و دستگیری رهبر کنگره مردمی، مسیر خود را هموار کرد. دادگاه، ایستگاه آخر دیکتاتور چینی جیانگزِمین، از راه قراردادن نزدیکان خود در قدرت، توانست جایگاهش را تثبیت کند. «ژو یونگکانگ»، یکی از مهمترین متحدان او بود. مردم چین، ژو را قدرتمندترین مرد چین میدانستند. او در رأس تمامی نهادهای قدرتمند امنیتی و قضائی چین بود و همه جنبههای امنیتی، سیاسی و پلیس در کشور را کنترل میکرد. ژو تا سال ۲۰۱۲ عضو کمیته دائمی پولیتبورو بود. پولیتبورو نهاد ارشد تصمیمگیری سیاسی چین است که بالاترین سطح قدرت سیاسی کشور را در دست دارد. پرونده قطور فساد ژو در اوایل سال ٢٠١٥ بررسی شد. در نهایت ژو پس از محاکمهای طولانی به حبس ابد محکوم شد. «بو شیلای»، یکی دیگر از اعضای بسیار قدرتمند حزب کمونیست چین و از متحدان جیانگزِمین بود. وی در سال 2013 به اتهام فساد و سوءاستفاده از قدرت در دادگاه به حبس ابد محکوم شد. وی در ماجرای جداسازی اعضای بدن و گسترش زندانها و اردوگاههای کار اجباری چین، نقش فعالی داشت. بو شیلای یکی از پنج مقام چینی است که در نوامبر ٢٠٠٩ در دادگاهی در اسپانیا برای اعمال مجرمانهاش متهم شناخته شد. فقط در دو سال اخیر، حدود ١٢٠هزار مقام چینی در سطوح مختلف، به جرم فساد بازداشت و مجازات شدهاند. از این تعداد، ۱۹ هزار مورد مربوط به نیمه نخست سال ۲۰۱۵ بوده است. یک دادگاه عالی کیفری در آمریکای جنوبی در آوریل ۲۰۱۳، محاکمه جیانگزمین و «لو گان»، عضو سابق کمیته دائمی حزب کمونیست را در دستور کار قرار داد. کمی پیشتر این دادگاه، قراری بینالمللی صادر کرده بود و در آن از پلیس بینالملل خواسته بود این دو نفر به هنگام ترک چین، بازداشت و محاکمه شوند. در این دادگاه علاوه بر جیانگزمین، حکم بازداشت بینالمللی چهار نفر از دیگر رهبران کمونیست صادر شد. «لی پنگ»، یکی از آنان بود. وی در زمان نخستوزیری در سرکوب تبتیها و نیز در قتل عام میدان تیانآنمن نقش داشت. دیگری «چیائو شی»، رئیس امنیت سابق و رئیس پلیس مسلح مردمی چین بود که در طول مدت حکومت نظامی تبت در اواخر دهه 1980 در سرکوبها نقش داشت. دو نفر دیگر «چن کیو یوان»، دبیر حزب و «پنگ پیه لون» از اعضای کابینه بود. اما انتظار میرود محاکمه قریبالوقوع جیانگزِمین با تمام محاکمات فوق تفاوت داشته باشد. محاکمهای که متعاقب آن دادگاههایی بزرگتر در پیش خواهد بود و برگ تازهای از تاریخ را ورق خواهد زد. آنچه دراینمیان تعیینکننده است، «انتخاب» درست هر فرد است. پینوشت: (1) گزارش کامل مخبر سازمان ملل در این سایت قابل دسترس است: falunhr.org (2) محصول خونین (Bloody Harvest)، قابل دسترسی در سایت: organharvestinvestigation.net (3) گزارش کامل او در وبسایت شخصیاش قرار دارد emcmillanscott.com
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.