باید باشیم؛ چارهای نداریم
مهرداد احمدیشیخانی
انتخابات انجمن صنفی طراحان گرافیک برگزار نشد. به حد نصاب نرسیدیم، به همین سادگی. اعضا نیامدند، یعنی آمدند ولی نه آن تعداد که باید. اما چرا و دلیل چنین رفتاری را باید کجا جستوجو کرد؟ انجمن طراحان گرافیک در سال، دو نشست دارد؛ اولی در اردیبهشتماه به مناسبت هفته گرافیک که طی آن عکسی به جماعت از حاضران گرفته میشود. خیلی از اعضا یک یا چندتا از چنین عکسهایی را بر دیوار کارگاه شخصی خود دارند. در سالهای اول تعدادمان کم بود و تقریبا همه همدیگر را میشناختیم. سالها گذشته و تعدادمان بسیار زیادتر شده و جمعمان شلوغتر و ناآشنایان بیشتر از آشناها. آنقدر که به نظر میرسد حتی تعداد کسانی که در این عکسهای دورهمی هستند، خیلی بیشتر از اعضای انجمن باشند. اما به روز مجمع عمومی که میرسد، بهیکباره این تعداد ریزش میکند. از آنهمه آدمهایی که در عکس میبینیم دیگر خبری نیست. نیامدهاند و این دلایلی دارد که سعی میکنم در حد فهم خودم به آنها اشاره کنم. یک) تعدادی از اعضا در شهرستانها هستند و آمدوشد بهآسانی برایشان میسر نیست. در همین مجمع گذشته، برخی با همه سختی همت کردند و آمدند ولی مگر چندنفر میتوانند از کار و زندگی بزنند و بیایند و بعد جلسه برگزار نشود و برگردند؟ انصاف بدهیم که کار سختی است. دو) آن دورهمی روز جهانی گرافیک به خاطر همان عکس سالانه، یک اتفاق فانتزی است که هیجان و جذابیت ایجاد میکند. جماعتی میآیند و میخندند و دوستانی را میبینند و میروند. جمع رسمیت ندارد. حتی میشود عضو نبود و در این دورهمی بود، که خیلیها چنیناند. دانشجویند یا علاقهمند، افراد عبوریاند یا همراه، میگویند و میخندند، کسی را با آنان کاری نیست. کسی نمیپرسدشان که که هستی؟ در فضای باز دورهم به شادی رو به دوربین دستی تکان میدهند و لبان به لبخند و خنده باز میکنند و «کلیک» عکسی گرفته میشود و تمام. میروند پی کارشان تا سالی دیگر و هفته گرافیکی دیگر. سه) مجمع عمومی یک اتفاق جدی است. گزارش سالانه دارد، حساب و کتاب میکنند، انتخابات دارد. بحثوجدل میکنند. از آن مهمتر اینکه هرکسی نمیتواند بیاید. باید عضو رسمی بود و عضو رسمی هم کسی است که علاوه بر مدارک عضویت که خودش داستانی است، حق عضویت سالانه را هم پرداخت کرده باشد، و این یعنی گیرم که رسما عضو انجمن شده باشی و حتی سالها حق عضویتت را داده باشی، اما اگر همان سال برگزاری مجمع آن را نپرداخته باشی دیگر نمیتوانی رأی بدهی. موضوع جدی است و شوخی هم برنمیدارد. برای همین خیلی از آنهایی را که در عکس دورهمی سالانه میبینی، اینجا نمیبینی. چون خیلیهایشان که آنجا دستی به شادمانی رو به دوربین تکان میدهند و میخندند، یا اصلا عضو انجمن نیستند، یا اگر سابقه عضویت هم دارند به هر دلیلی هنوز حق عضویت را نپرداختهاند. چهار) تعدادی دیگر هم، مثل همهجای دیگر، هستند؛ ولی سر در لاک خود دارند؛ از همانهایی که همهجا میشود دید. زندگیشان را میکنند. به هر دلیلی یک روزی خواستهاند عضو شوند و شدهاند و حتی همیشه حق عضویت دادهاند ولی کاری به کاری ندارند. یا اگر دارند، حوصله ندارند. در این شهر شلوغ باید چندساعت بگذارند، بیایند و بروند که یک نفر انتخاب بشود یا نشود؟ خب چه بیایند یا نیایند بالاخره یک نفر انتخاب میشود. حالا ایندفعه نشد، دفعه بعد. این کاندیدا نشد، آن کاندیدا. و البته در همهجا این نگاه هست و بسیار هم قوی است. پنج) دسته آخر هم کسانی هستند که دلگیرند. به هر دلیلی از آنچه گذشته است دلخوشی ندارند. نتیجه کار هر گروهی که مسئولیت برعهده میگیرد، حاصلش برای عدهای خوشایند نیست. من هم چنینم و قطعا شما هم. نتیجه) اول آنکه ملاک قضاوتمان را آن دورهمی سالانه نگیریم. دوم همه ما باید تلاش کنیم که اهمیت حضور را برای خود و دیگران روشن کنیم و سوم اینکه جهان مدرن، جهان اینترنت است و رأیگیری اینترنتی سالهاست که در جهان رایج است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.