آقای دکتر، اورژانس!
جواد طوسی
گویا گوش شیطان کر، یکی از فیلمهای جدید اکران سینماها به نام «شیفت شب»، ساخته نیکی کریمی، فروش خوبی داشته است، هرچند که با یکی، دو تا گل بهار نمیشه و این اتفاق باید درمورد فیلمهای دیگری که ارزش و قابلیت اقبال عمومی را دارند، مثل فیلم «جامهدران» نیز بیفتد. اگر هم بخواهیم همه کاسه کوزهها را سر سیاست و اقتصاد و بیدلودماغی مردم خالی کنیم، این سؤال مطرح میشود که چرا درباره تئاتر وضع اینگونه نیست و در آنجا شور و حال و رغبت بیشتری مشاهده میشود؟ بله، محدودبودن سالنهای نمایش و اجرای آنها میتواند یکی از فاکتورها در بهنظرآمدن این حضور کمی باشد ولی به هر تقدیر در فضای تئاتر تنوع و ارتباط خودجوشتری را شاهدیم که با رخوت و دلمردگی سینما در این دوران قابل قیاس نیست. روی همین اصل بهتر است همه اشخاص حقیقی و حقوقی که به نوعی نگران وضعیت سینما هستند (اعم از مدیران و سیاستگذاران دولتی، رسانههای گروهی، تشکلهای سینمایی و...)، به جای موضعگیریهای انعطاف ناپذیر در برابر هم و جناحی و سیاسیکردن قضیه، به یک همسویی و اتفاقنظر در جهتدهی درست سینما و برنامهریزی کوتاه و بلندمدت آن و اعمال تمهیدات لازم برای عبور از بحران برسند. اساسا در حوزه فرهنگ و هنر تضارب آرا و ارائه طریق باید با تفاهم و روشهای مسالمتآمیز صورت گیرد؛ مگر آنکه این ابزار برای بعضیها وسیله و مستمسکی در جهت تصفیه حسابهای جناحی و درونگروهی، سیاسی کاری و عقدهگشایی باشد که قدر مسلم دست این اشخاص خیلی زود رو خواهد شد. در کنار دلایل گوناگون کسادی سینما و فروشنداشتن اغلب فیلمها، باید یکی از عوامل را در این ترافیک دیوانهکننده شهر تهران دید. تصور کنید شما میخواهید به اتفاق اهل و عیال از یک نقطه شهر به نقطهای دیگر برای دیدن فیلمی بروید. چقدر باید وقت برای رسیدن به مقصد و بازگشت به خانه صرف کنید و تازه با اعصابی که در طول مسیر از شما خرد میشود، آیا دیگر رمق و حالوحوصلهای برای دیدن فیلم خواهید داشت یا ترجیح میدهید از فرصت استفاده کنید و در سالن سینما چرت کوتاهی بزنید؟ مگر اینکه خوششانس باشید و در محدوده محل سکونتتان سینما یا پردیس سینمایی باشد و فیلم مورد نظرتان آنجا نمایش داده شود. البته کیفیت فیلمها و میزان استحکام فیلمنامه و توانایی فیلمساز در ترغیب تماشاگر به دیدن فیلم و ارتباط با دنیای او و آدمهایش اهمیت بسزای دارد. متأسفانه در سالهای اخیر شاهد پسرفت و حضور باریبههرجهت و بیانگیزه تعدادی از فیلمسازانی هستیم که سابقه خوب و قابل اعتنایی داشتند. خب، طبیعتا آنها نباید انتظار داشته باشند که تماشاچی بیاعتماد این زمانه از آثار ضعیفشان استقبال کند. درباره فیلمهای گروه «هنر و تجربه» هم رفتهرفته باید برنامهریزی و نظارت سنجیدهای صورت گیرد تا اولا آن دسته از فیلمهایی که توانستهاند تعریف درستی از هنر و تجربه ارائه دهند و با مخاطبان واقعی خود ارتباط مناسبی برقرار کنند از اکران نامحدود برخوردار باشند. ثانیا فیلمهای ناموفقی که تصویر غلطی از این عنوان ارائه میدهند و تماشاگر خود را پس میزنند، در اولویت اکران قرار نگیرند و اساسا سیاستی اتخاذ شود که با توجه به حجم انبوه تولیدات در نوبت اکران، از تداوم آزمونوخطا در این حوزه جلوگیری شود. جا دارد در این شرایط بحرانی و نابسامان و آمیخته با افراط و تفریط در تصمیمگیریها و سیاستگذاریهای مربوط به خط تولید سالانه و اولویتها و ضرورتها در این زمینه، کمی واقعبینتر و درعینحال تخصصیتر برخورد کنیم و برای سینمای از رمقافتادهمان نسخههای درست و شفابخش بپیچیم و با ندانمکاریهایمان این بیمار را روانه اورژانس و اتاق عمل نکنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.