دادگاه ویژه اصالت آثار هنری
حسین عبدالهاشمپور
وضعیت قرمز است: حالا دیگر هرکسی که فکرش را بکنید میتواند ادعا کند فلان تابلو، تقلبی است! نیاز به ارائه سند و مدرکی هم نیست، فقط کافیست ادعا و خبرش رسانهای شود؛ قیمت آثار هنری بالا رفته و خریدار از هر کاری که کمترین شبههای به آن وارد آید کناره میگیرد. اسفبار است، نهادی هم تعریف نشده فردای انتشار این تشکیک، پی ماجرا را بگیرد و اگر واقعا اثر، تقلبیست؛ متقلب، سفارشدهنده و سایر عوامل آن را پیگیری قضائی کند؛ وگر غیر این با شایعهکننده برخورد قانونی کند؛ به سبب تشکیک رسانهای، مهر تقلبیبودن بر اثر میماند و چرخه ابهامافکنی و افترازنی، که گویا نهایت آمال و آرزوي برخی است، از نو، چرخیدن آغاز میکند. این اما همه داستان نیست: در حراجیهای بینالمللی پای آبروی هنری ایران در میان است. اشاعه این خط فکری که در ایران، تولید کپی و آثار تقلبی رونق دارد، نهتنها شایسته فرهنگ و اخلاق ایرانی نیست؛ بلکه یک ظلم آشکار به مقام ایرانیاست. به گمانم این کارگرترین ضربهایست که میتوان به هنر کشوری وارد کرد که داعیهدار کیفیترین آثار خاورمیانه است. گذشته از این، مارکت اعراب با لشکری از هنرمندان فقید، رکوردها میسازد و به یاد ندارم، شاهد چنین شبههافکنی باشد؛ اما ایران که فقط پنج، شش هنرمند فقید در مارکت دارد در هر دوره با این چالش جدی روبهروست. بعید نیست بخشی از ریزش خریداران بینالمللی آثار ایرانی به همین سبب باشد؛ اتفاقی که اگر دست روی دست بگذاریم، بهحتم، بازار داخلی ما را نیز متأثر خواهد کرد. راهکار اما در دسترس است: تأسیس دفتری ویژه تشخیص اصالت آثار هنری که مجهز به دستگاههای پیشرفته باشد و متخصصان کاربلد، سره را از ناسره تمييز دهند و البته، رایزنی جدی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با قوه قضائیه برای اختصاص دادگاهی ویژه برای برخورد قانونی با متخلفان. این راه محتوم برای سیلابی است که هم خانمان میبرد، هم خانه.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.