|

خوش‌باش‌های زندگی

سیروس ابراهیم‌زاده را شاید بیشتر به‌ نقش‌آفرینی‌هایش در سینما، تئاتر و سریال‌های تلویزیونی بشناسند، اما او علاوه‌بر‌این، هم نمایش‌نامه می‌نویسد و هم ترجمه می‌کند و هم طنزنویس است و اخیرا هم مجموعه‌ای از نوشته‌های طنزآمیز او با عنوان «یک خواهش کوچک»، همراه با طرح‌های یاشار صالحی از طرف نشر مروارید منتشر شده است. ابراهیم‌زاده در پیشگفتار این کتاب نوشته است: این نوشته‌ها «شوخی‌های شتاب‌زده با جامعه‌ای است عبوس که در ادوار مختلف خط قرمزهای فراوان داشته و خنده و شوخی را ناپسند می‌شمرده است». کتاب «یک خواهش کوچک»، شامل 47 نوشته طنزآمیز است. عنوان برخی از این نوشته‌ها عبارت‌اند از: «خوش‌باش‌های زندگی»، «حاشیه»، «کسی نمی‌دانست»، «یادداشت‌های روز خاکستری»، «دو صحنه»، «رستم دستان»، «چهل استادِ روز جهانی تیاتر»، «شفاخانه‌ی چشم و چال»، «غروب»، «پشت دروازه‌ی بهار»، «درشکه»، «عقاب سعادت»، «های‌وهوی تمدن‌ها»، «پس از مرگ سهراب»، «روزنامه»، «جغرافیای تاریخی تهران قدیم» و ... . آنچه می‌خوانید بخشي از نوشته‌ای است به نام «بچه‌های ننه فردا» از این مجموعه: «نوه‌ی یازده ساله‌ی نگارنده که از پنج- شش‌سالگی به هر دو زبان پارسی و انگلیسی می‌خواند و می‌نوشت و شعر حافظ و شاملو و تی.اس.الیوت حفظ می‌کرد، پیانو می‌زد و نقاشی مینیاتور می‌کشید و... در مدرسه استعدادهای درخشان (با همه پرشدن ظرفیت‌شان!) بی‌برو و برگرد تقاضای ثبت‌نام او پذیرفته شد - به‌درستی لقب کودک نابغه گرفته بود. تا این‌که ناگهان در آستانه آغاز سال تحصیلی دبیرستان یکباره سیم‌هایش اتصالی کرد و خود را از قید‌و‌بند درس و مدرسه و دنیای پردنگ‌وفنگ بزرگ‌ترها رها ساخت و به شادخواری‌ها و بی‌خیالی‌های معمول کودکانه پرداخت ... مادر بچه - که دختر بزرگ من باشد - دست به دامن من شد که به داد ما برسید. - «نیوشا» حرف هیچ‌کس را به‌غیر از شما قبول ندارد و... قبول کردم و با احتیاط با «نیوشا» به گفت‌وگو نشستم: ببین بابا، درست است که دنیا خیلی عوض شده ولی اصولی هست که به این زودی‌ها بی‌اعتبار نمی‌شود. مگر می‌توان بدون تحصیلات پایه‌ی دانشگاهی به جایی رسید؟ با این تغییرات و اکتشافات، ارزش سازمان‌های آموزشی در آینده بالاتر خواهد رفت. علم و صنعت و هنر کاربردِ گسترده‌تری خواهد یافت و تحت تأثیر این ترقیات جنگ و برادرکشی و فقر از جهان رخت برخواهد بست. صلح و عشق و آرامش به بار خواهد نشست. در شهرها به غیر از دار و درخت و سبزه و گل، دانشگاه‌ها، تئاترها، سینماها و نگارخانه‌های فراوان خواهد رویید. واژه‌های بیکاری و تورم و فلاکت را انسان از ذهن خود خواهد زدود. هیچ‌کس در آن فرداها غمِ نان نخواهد داشت و پزشک و دارو به‌وفور و بدون منت و اخم‌وتَخم در اختیار همگان قرار خواهد گرفت. گفتم: خودت را برای زندگی فردا آماده کن باباجان! نسل شما، نسل خوشبختی خواهد بود و حیات مرارت‌بار گذشتگان را تنها در داستان‌ها و فیلم‌های تراژیک خواهد دید. گفتم: اغلب ما مردم به نیمه‌ی خالی لیوان نگاه می‌کنیم. حال آن‌که باید تابش آفتاب را از پشت ابرهای تیره و تار تشخیص داد و سوسوی ستارگان را با چشمان گشوده‌تر دید...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.