|

روزمرگی‌های یک محیط‌بان

احمد بحری

من احمد بحری هستم؛ محیط‌بان مشغول‌به‌کار در استان قم و قصد دارم هر هفته، همین‌جا در صفحه جامعه روزنامه «شرق» از خاطرات، روزمرگی‌ها و مسائل مرتبط با کار محیط‌بانی مطالبی را بنویسم. من اول آبان سال 85 بود که مشغول به کار شدم. البته دوسالی می‌شد که درگیر مراحل استخدامی بودم. سال 83 وقتی خدمت سربازی را تمام کردم، آگهی استخدام اداره محیط‌ زیست را در روزنامه دیدم و فورا ثبت‌نام کردم و مدارکم را فرستادم. دوران سربازی را در اداره منابع طبیعی به‌صورت امریه گذرانده بودم و چون تحصیلاتم فوق‌دیپلم منابع طبیعی بود، در دوران سربازی ضمن بالارفتن اطلاعاتم درمورد طبیعت، علاقه‌مندی‌ام هم بیشتر شده بود و این فرصت خیلی خوبی بود تا در محیطی جدید، آن هم محیط طبیعی، استخدام شوم و کار کنم. یادم است از اداره محیط‌ زیست و وظایفش چیز زیادی نمی‌دانستم، فقط به طبیعت علاقه‌مند بودم چراکه دوران نوجوانی و جوانی من با طبیعت گره خورده بود. دوران جنگ که در مقطع ابتدایی بودم و به دلیل بمباران‌های هوایی مدتی به روستای پدری‌ام رفته بودیم، آنجا بود که با طبیعت انس گرفتم. اغلب آن روزها یادم می‌آید که بیشتر وقتم را در باغ سر می‌کردم و با هم‌سن‌وسال‌هایم به کوه و دشت می‌رفتیم؛ خاطرات آن دوران هنوز هم در ذهن من باقی مانده است. در دوران دانشگاه هم به دلیل رشته تحصیلی‌ام، با اردوهای علمی که ما را به جنگل‌ها و مراتع شمال و مرکز ایران می‌بردند، این حس در من تقویت می‌شد. دوران دانشگاه برای من خاطره‌انگیز‌تر شده بود چون آن موقع بود که برای اولین‌بار جنگل‌های شمال کشور را می‌دیدم و از آن همه زیبایی لذت می‌بردم. وقتی برای استخدام در اداره محیط ‌زیست به‌عنوان محیط‌بان ثبت‌نام کرده بودم، هر لحظه خودم را یک قدم به طبیعت نزدیک‌تر می‌دیدم و سر از پا نمی‌شناختم تا هرچه‌زود‌تر کارم را شروع کنم. چون قبل از استخدامم، عکاسی و مستندسازی هم می‌کردم، به مستندهای حیات وحش که از تلویزیون پخش می‌شد علاقه زیادی داشتم و بدون استثنا همه آنها را دنبال می‌کردم و در این خیال بودم که هر وقت محیط‌بان شدم، حتما به عکاسی و مستندسازی ادامه بدهم، همین هم شد و من در این مدت چند مستند و صدها عکس از حیات‌وحش تهیه و ثبت کردم. بالاخره مدت انتظار پیش از استخدام گذشت و از اداره محیط ‌زیست با من تماس گرفتند که اول آبان به محل کارم بیایم. در پوست خودم نمی‌گنجیدم و خیلی خوشحال بودم. روزهای اول خدمتم را هرگز فراموش نمی‌کنم. روزی که با یکی دیگر از همکارانم که با هم استخدام شده بودیم، به نام آقای روح‌الله موحدیان، به تالاب بهشت معصومه قم رفته بودیم و من از دیدن آن تالاب بهت‌زده شده بودم. دیدن پرنده‌های آبزی که آن‌موقع اصلا اسمشان را هم نمی‌دانستم، برایم بسیار جالب بود و حتی فکرش را هم نمی‌کردم در نزدیکی شهر کویری قم چنین تالابی باشد. یادم نمی‌رود آن پرنده سیاه‌رنگ با سر سرخ‌رنگش که از زیر یک بوته در کنار تالاب پرواز کرد و من بعدها فهمیدم که یک «چنگر نوک‌سرخ» بود. یا آن عقاب زخمی که روی زمین افتاده بود و ما آن را برداشتیم و با سختی زیاد با یک موتورسیکلت که به ما داده بودند در آن هوای سرد تا اداره آوردیمش و به مسئولمان تحویل دادیم و از اینکه در روزهای اول کارمان توانسته بودیم جان یک پرنده زیبا را نجات دهیم، خوشحال بودیم. روزهای اول خدمتم در آن تالاب کوچک برایم پر از خاطرات خوب و بد بود و تجربه‌های فراوانی داشت. آن شکارچی‌هایی که چند پرنده را شکار کرده بودند، اولین متخلفانی بودند که ما دستگیرشان ‌کردیم و به اداره تحویلشان دادیم... . در ماه اول خدمتمان یک دوره بدو خدمت هم برای ما ترتیب داده بودند و آن بازدید از منطقه حفاظت‌شده اشترانکوه لرستان بود. به ما گفته بودند که یک دریاچه بالای قله کوه هست و مسیر پنج‌ساعته‌ای که پیاده باید طی می‌کردیم و این مسیر کوهستانی و بکر و آشنایی با محیط‌بانان لرستانی باعث شد به شغلم علاقه‌مندتر شوم. محیط‌بانانی که هنوز هم با آنها در ارتباط هستم و با هم دوست هستیم. محیط‌بانی هر لحظه‌اش خاطره است و من قصد دارم در این ستون هر هفته بخشی از آنها، خاطرات تلخ و شیرین محیط‌بانی، را با شما به اشتراک بگذارم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.