|

آینه

جمهوری اسلامی رسانه یا پلیس مخفی؟ مسئله این است نمایشگاه مطبوعات در حالی امسال وارد دهه بیستم فعالیت خود شد که مطبوعات ایران پس از پشت‌سرگذاشتن یکی از شکننده‌ترین و دشوارترین دوره‌های خود هنوز نیز به‌خوبی روی پای خود نایستاده و زیر سایه فشارهایی که همواره بر بدنه جامعه مطبوعات و فعالان آن وارد شده، روزهای گاه خاکستری را سپری می‌کند. کاستی‌های قانونی، چالش‌های معیشتی روزنامه‌نگاران، نگاه به فعالان مطبوعاتی به چشم افرادی مزاحم، فاصله زیاد مسئولان و روزنامه‌نگاران، فشارهای سنگین افرادی که در زمره مسئولان فرهنگی- رسانه‌ای کشور قرار ندارند اما از سمبه پرزور دلواپسی خود برای اعمال نفوذ در بسیاری از حوزه‌ها بهره می‌برند و هزاران مشکل دیگر، امروز نیز همچون گذشته به مطبوعات کشور لطمه می‌زند... جا دارد به اقدام برخی رسانه‌های تندرو در تحریم نمایشگاه امسال اشاره کنیم؛ اقدامی که بر اساس ادعاهایی نظیر معیارهای دوگانه و فشار دولت یازدهم برای جلوگیری از فعالیت آزادانه این رسانه‌ها صورت گرفت. صرف‌نظر از پرسش‌های جدی که در زمینه این ادعا و ارزیابی رفتار دولت یازدهم در برخورد با رسانه‌های منتقد و مخالف به ذهن می‌رسد، باید گفت تحریم‌کنندگان نمایشگاه مطبوعات در زمره رسانه‌هایی هستند که در سایه حمایت نهادهای خاص و بهره‌جویی بیشینه از بیت‌المال اکنون و همواره هرچه خواسته‌اند از تهدید و توهین و تهمت و تهاجم نوشته و منتشر ساخته‌‌اند؛ رسانه‌هایی که به گفته روحانی از تنبیه، توقیف، تعطیل و تهدید مصون مانده و حاشیه امن امنیتی دایمی برای آنها مقرر شده که نه‌تنها هرچه می‌خواهند بگویند بلکه گاهی کارکردهای امنیتی نیز می‌یابند. رسانه‌هایی که در برخی موارد کارکرد پلیس مخفی را بازی می‌کنند و به قول روحانی از تیترهایشان می‌شود فهمید که چه کسی فردا بازداشت می‌شود.

قانون گفت‌وگو با محمود دلفانی درباره داعش د‌‌اعش برای بسیاری چه د‌‌ر خاورمیانه و چه د‌‌ر اروپا نماد ‌‌برپایی «د‌‌ولت اسلامی» است. نماد‌‌ رستاخیزی نو و بیرون‌آمد‌‌ن از زیر خیمه سنگین «غرب» و یافتن هویتی گم‌شد‌‌ه است. هویتی که از مرزهای جغرافیایی عبور مي‌کند ‌‌هویت تاریخی اسلامي‌ گم‌شد‌‌ه و تحقیرشد‌‌ه د‌‌ر کشور خود‌‌، د‌‌ر اروپا و د‌‌ر همه‌جا. آنچه همواره امامان مساجد‌‌ د‌‌رباره حکومت اسلامي ‌بر منابر مي‌گفتند‌‌ حالا واقعیت پید‌‌ا کرد‌‌ه است. چه جذابیتی بیشتر از ‌اين برای جوان مسلمانی د‌‌ر خاورمیانه یا اروپا که نه کار د‌‌ارد ‌‌و نه آیند‌‌ه‌اي و نه فرهنگ غالب جامعه‌اش را مي‌پذیرد‌‌. اين‌که د‌‌اعش به ‌اين سرعت توانست مرزهای نفوذ خود‌‌ را جهانی کند‌ ‌د‌‌ر ‌اين نکته است. ما با یک «جغرافیای اسلامی» طرف هستیم و نه مانند‌‌ القاعد‌‌ه با یک سازمان بین‌المللی مخفی. این یک واقعیت ملموس است. شما با چند‌‌ساعت مي‌توانید‌‌ با هواپیما و بعد‌‌ مسافتی کوتاه زمینی به «د‌‌ولت اسلامی» برسید‌‌. این بسیار مهم است. نکته د‌‌یگر د‌‌رباره د‌‌اعش‌ اين است که مستقیما با «مرد‌‌م» د‌‌ر ارتباط هستند‌‌. بسیاری از افسران و نظامیان سنی ارتش عراق به د‌‌اعش پیوستند‌‌. د‌‌ر شهرهای بسیاری از آنها حمایت و استقبال شد‌‌، پناهند‌‌گان فلسطینی د‌‌ر لبنان و برخی از مسلمانان د‌‌ر منطقه د‌‌ر پی آیند‌‌ه به‌د‌‌نبال د‌‌اعش رفتند‌‌ که هیچ شخص و نهاد‌‌ی نمي‌توانست به آنها حتی پیشنهاد‌‌ و وعد‌ه د‌‌هد‌‌. کسانی که به‌کلی جایگاه اجتماعی و «بود‌‌ن‌شان» از میان رفته یا د‌‌ر خطر بود‌‌ند‌‌ د‌‌اعش آخرین راه‌حل بود‌‌. فراموش نکنیم که د‌‌اعش یک «گمشد‌‌ه» برای کسانی است که به آن پیوسته‌اند.

کیهان پرسش‌هایی درباره جمعه پاریس سعدالله زارعی: ...با ضرباتی که طی ماه‌های اخیر به جبهه‌ مشترک داعش و النصره در حلب خورد، اسرائیل ابراز نگرانی کرد و رسانه‌های این رژیم هفته گذشته اعلام کردند که جنگنده‌های اسرائیلی چند نقطه در حومه دمشق را بمباران کرده‌اند. الان فضایی در سوریه و عراق به وجود آمده که آمریکا و هم‌پیمانانش به هر نقطه‌ای از سوریه به نام مبارزه با داعش حمله کند احتمال آن که شدیدترین و پرتلفات‌ترین جنایت را علیه مردم عادی پدید آورند وجود دارد. با فرض اینکه در حمله احتمالی آینده غرب هزاران شهروند بی‌گناه سوری به خاک و خون کشیده شوند و درعین‌حال هیچ ربطی به داعش هم نداشته باشند. چه‌کسی در این جنجال رسانه‌ای و برجسته‌سازی هرروزه تصاویر تروریستی پاریس، از فرانسه یا آمریکا‌ می‌پرسد چرا؟! و این چرا به گوش چندنفر در دنیا می‌رسد؟ نکته دیگر این است که انفجارها و حملات مسلحانه به ورزشگاه استاد دو فرانس و مرکز هنری باتاکلان مسلما به ضرر اولاند نیست. تجربه ترکیه می‌گوید اگر مردم در کشورهایی با مختصات ترکیه و فرانسه در معرض اقدامات تروریستی قرار گیرند، اتحاد بیشتری با دولت پیدا می‌نمایند پس اولاند ضرر نکرده کمااینکه همبستگی جهانی با فرانسویان نشان می‌دهد فرانسه نیز ضرر نکرده است. بطورقطع غرب هم ضرر نکرده است اما مسلما هم ‌اینک از یکسو کار برای داعش دشوارتر شده و درعین‌حال از سوی دیگر بر میزان نگرانی دولت و مردم سوریه افزوده شده است. این موضوعات فقط اگر ثابت کنند که پرونده حملات وحشیانه جمعه پاریس پیچیده و رازآلود است، باید تأمل بیشتر ما را در مبدأ، مقصد، مقصود و پیامد ماجرا در پی ‌آورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.